Myśliwy Pressbooks

Ali, mimo iż pracuje na nocną zmianę, każdą wolną chwilę poświęca pięknej żonie i córeczce. Uciekając przed stresującym życiem w Teheranie, mężczyzna oddaje się ulubionemu hobby; polowaniu. Życie Alego przybiera dramatyczny obrót, kiedy jego żona Sara przypadkowo ginie w strzelaninie między policją a demonstrantami. Po frustrujących oświadczeniach na komisariacie główny bohater Myśliwego rozpoczyna własne śledztwo, i w akcie zemsty zabija policjantów na stołecznej autostradzie. Ścigany przez policję ucieka do podmiejskiego lasu. Z myśliwego staje się celem polowania, nie składa jednak broni... Najnowsza produkcja Rafiego Pittsa to kolejny, po Co wiesz o Elly?  film młodego irańskiego twórcy, który w ostatnich latach zdobył nagród na festiwalach filmowych oraz uznanie publiczności.   Film rozpoczyna się w momencie, gdy główny bohater próbuje wrócić do życia społecznego. Można się tu pokusić o porównanie Myśliwego z Taksówkarzem Martina Scorsese. Choć oba filmy dzieli prawie 30 lat różnicy, opresja, w jakiej znajduje się człowiek zepchnięty na margines społeczeństwa, jest taka sama. Bohaterowie muszą wybrać drogę, z której nie ma odwrotu. Myśliwy to historia człowieka, który znalazłszy się na skraju załamania, decyduje się na radykalne działania. Rafi Pitts w doskonały sposób pokazuje jak zacierają się granice między  sprawiedliwością, a samosądem i zemstą. Jednocześnie udaje mu się z niebywałą precyzją uchwycić przygniatającą atmosferę współczesnej metropolii kreującą opresyjne i brutalne zachowania.   Film irańskiego reżysera, podobnie jak Taksówkarz Scorsese, jest pełnym napięcia studium zbrodni, psychologicznym kryminałem obrazującym historię człowieka, który raz sprowokowany nie cofnie się przed niczym. Atrakcyjności dodaje mu także fakt, że tradycyjnym dźwiękom irańskiego folkloru towarzyszy muzyka brytyjskiego zespołu Radiohead oddająca ponury charakter oglądanej historii.   Choć motywem przewodnim filmu jest tropienie, a tytułowym ?myśliwym? główny bohater ? Ali, to reżyser zostawia otwartą furtkę dla innych interpretacji. ;W Iranie, kiedy zapraszamy gości na kolację, staramy się zaoferować im jak najwięcej dań. Ale w czasie posiłku nie mówimy im, co mają jeść, wyboru dokonują sami. Mam taki sam stosunek do problemów, które poruszam w swoich filmach. Szanuję moją widownię dlatego, pozwalam jej myśleć o moich filmach co chce. ? mówi Rafi Pitts.

W filmie współczesny Teheran ukazuje się nam jako betonowa metropolia poprzecinana autostradami, które pojawiły się w stolicy Iranu wraz z Rewolucją. Od tego czasu mieszkańcy miasta, podobnie jak Amerykanie w Los Angeles, spędzają całe godziny w samochodach jeżdżą z domu do pracy ; i z powrotem. Wielu Irańczyków na emigracji nazywa nawet stolicę Kalifornii ?Tehrangeles?. To podobieństwo zafascynowało reżysera filmu. Pitts zastanawia się jak dwa miasta, które istnieją w krajach o tak różnych reżimach politycznych mogą być jednocześnie do siebie tak podobne. Dochodzi do wniosku, że ludzie żyjący w zubranizowanym i przepełnionym nowoczesną technologią otoczeniu stają się sobie coraz bardziej obcy. Posuwająca się izolacja może prowadzić nawet do szaleństwa...

Biurokracja potrafi doprowadzić człowieka do pasji gdziekolwiek się znajduje. By załatwić najprostszą sprawę trzeba nieraz czekać godzinami w kolejkach by porozmawiać z urzędnikiem, który traktuje nas z wyższością i często nie robi nic by nam pomóc. Taki los spotyka także Alego, który szukając zaginionej żony i córki spędza całe dnie na posterunku policji. Tymczasem dla głównego bohatera liczy się każda sekunda. Im dłużej policjanci zajmują się jedynie jego ?naganną? przeszłością tym mniejsze ma szanse na znalezienie rodziny i poznanie prawdy. Nikt nie wydaje się przejmować jego osobistym dramatem podczas gdy bohater czuje się coraz bardziej rozgoryczony i załamany. Jego rosnącą izolację potęgują w filmie skąpe, suche dialogi oraz rozległe plenery. Gdziekolwiek się nie uda, Ali jest zawsze wyrzutkiem: czy to pośród blokowisk i dróg, czy wśród tysięcy drzew. Dlatego coraz bardziej zamyka się z sobie pałając chęcią zemsty.

Często zapominamy, że społeczeństwo składa się z jednostek, a każdy człowiek jest niepowtarzalny. Coraz częściej próbujemy szufladkować innych i przyczepiać im rozmaite etykietki. Dlatego gdy w filmie pojawiają się policjanci, (którzy łapią Alego), reżyser stara się ich nam pokazać jako ludzi a nie tylko mundury. Podobnie jest z innymi bohaterami filmu: każdy z nich, choć pozornie niewiele znaczy, ma do odegrania swoją rolę. Wszyscy poruszają się po omacku w krętym labiryncie życia, który prowadzi ich ku przeznaczeniu. Główny bohater musi przejść przez najtrudniejszy z labiryntów ; całkiem prosty. Taki labirynt nie daje możliwości wyboru ? Ali musi iść wciąż do przodu na spotkanie swojej nieuchronnej przyszłości.