"Wysnuwanie z tekstów wierszy arbitralnych wniosków na temat realnych przeżyć, poglądów, stanu zdrowia lub preferencji seksualnych autorki jest procederem co najmniej wątpliwym; czasami jest oczywistym nadużyciem" - pisał Stanisław Barańczak, który przekładał wiersze XIX-wiecznej poetki Emily Dickinson. Reżyserka Madeleine Olnek pozwala sobie jednak puścić wodze fantazji, tworząc czuły portret. Bawiąc się pogłoskami na temat amerykańskiej autorki, w "Szalonych nocach z Emily" Olnek energicznie zdmuchuje kurz z jej dostojnego wizerunku. Grana przez Molly Shannon Emily, uznawana za żyjącą w całkowitej izolacji samotniczkę, zyskuje wytrawne poczucie humoru oraz… bujne życie erotyczne, bo - jak utrzymuje Olnek - była zakochana w żonie swojego brata. I to z wzajemnością. Żaden bohater nie zachowuje tu powagi - nawet podczas dyskusji o dziełach sióstr Brontë. Kto by przypuszczał, że sekretne życie Emily Dickinson może okazać się tak zabawne?

Związek młodej pary rozwija się bardzo szybko, gdy u jednego z nich zostaje zdiagnozowana ciężka choroba. 

Laura Wilcox świętuje 18. urodziny, które zapamięta na całe życie. Właśnie w tym dniu wraz ze swoim chłopakiem Nickiem wypływa łódką w morze. Niespodziewanie sielankę przerywa atak rekina. Nick ginie, a Laurę od niechybnej śmierci ratuje przystojny Bruce, który właśnie wrócił do domu z college’u i znalazł się przypadkowo w pobliżu miejsca tragedii. Dziewczyna powoli wraca do zdrowia, a jej wybawiciel za swoją odwagę i męstwo staje się miejscowym bohaterem. Bruce tak się wczuwa w swoją nową rolę, że coraz bardziej upewnia się w tym, że Laura należy tylko do niego, a on jest całkowicie za nią odpowiedzialny. Traktuje ją jak swoją własność, choć dziewczyna chciałaby się od niego uwolnić jak najszybciej. Wkrótce Laura uświadamia sobie, że jest w poważnym niebezpieczeństwie, a Bruce w ogóle nie ma zamiaru zostawić jej w spokoju.