Marta przyjeżdża do Warszawy na studia. Z powodu braku pieniędzy dziewczyna zaczyna pracować w kawiarni.

Leśny człowiek, Kondrat, opowiada chłopcom o wilczycy z młodym miotem. Zakradają się oni do legowiska. Wilczyca rusza w pogoń za swoimi szczeniętami. Bierniuka wpada do bagna. Ratuje go Kondrat. Karci go za zabranie wszystkich wilcząt. Bierniuka nazywa swego wilczka Dzikun. Kłusownik Mohiła zabiera mu go, a wilczycę pragnącą odebrać swe szczenię zabija. Dzikunowi udaje się jednak uciec. Po pewnym czasie zjada zatrute mięso porozrzucane przez Mohiłę. Bierniuce i Kondratowi udaje się uratować Dzikuna. Mohiła wraz ze swym kompanem robią zasadzkę na wilki, lecz te atakują. Pod kompanem łamie się cienki lód na sadzawce, na Mohiłę rzuca się młody wilczur. Bierniuka rozpoznaje w nim Dzikuna.

II wojna światowa. Ruth, żydowska dziewczynka, spotyka na swojej drodze szereg osób, które pomagają jej przetrwać.

Rozczarowany pracą i życiem profesor anatomii romansuje ze swoją studentką, choć zdaje sobie sprawę, że w ich środowisku taka relacja nie ma żadnej przyszłości.

Bezrobotny niespodziewanie dostaje się do warszawskiej śmietanki towarzyskiej i robi polityczną karierę.

Stanisław Połaniecki poznaje Marynię Pławicką, w której zakochuje się od pierwszego wejrzenia.

Chłopak ze wsi zakochuje się w miastowej dziewczynie i postanawia zmienić swoje życie.

Maciej Boryna, majętny gospodarz w średnim wieku, żeni się młodą i piękną Jagną Paczesiówną.

Brygada robotników pracuje przy budowie mostu. Pewnego dnia pojawia się dziennikarz, który zamierza opisać zaangażowanie proletariuszy.