Na początku roku 2016 do kin trafiły dwa tytuły poświęcone dramatycznemu życiu ubóstwianej, a zarazem potępianej gwiazdy filmowej okresu międzywojnia, Lídy Baarovej. Podczas gdy Filip Renč nakręcił wystawne widowisko fabularne (w roli głównej Tatiana Pauhofová), Helena Třeštíková i Jakub Hejna zdecydowali się na portret dokumentalny. W odróżnieniu od Renča zmarginalizowali bulwarowe wątki o związkach Baarovej z hitlerowskimi dygnitarzami (z ministrem propagandy Josephem Goebbelsem na czele), usiłując uchwycić ponadczasowy aspekt losu aktorki, który – jak podpowiada tytuł  – upatrywali w przemijalności sławy i urody. Punktem wyjścia dla twórców była wyjątkowa rozmowa, jaką w 1995 roku Třeštíková przeprowadziła z wiekową i zapomnianą Lída Baarovą. Autorzy celowo zrezygnowali z komentarzy „gadających głów” i uwzględniając społeczno-polityczny kontekst epoki, opowiedzieli historię Baarovej za pomocą zachowanych materiałów archiwalnych oraz filmów, w których wystąpiła.

Zdobywca Oscara w głównej roli, w ekscytującej historii swojego życia. Pomimo, że o Milošu Formanie powstało już kilka filmów dokumentalnych, pozostaje on ciągle źródłem emocji i inspiracji. W ciągu ostatnich piętnastu lat nastąpiło sporo znaczących zmian w życiu reżysera. O tych najważniejszych Miloš Forman mówił jednak rzadko, choć miały one ogromny wpływ zarówno na niego samego, jak i jego filmową twórczość. Twórca dokumentu, Miloš Šmídmajer, filmuje przez 5 lat: przygląda się życiu reżysera, stara się rozgryźć jego sposób myślenia i rzucić światło na niektóre z intymnych wątków jego biografii. Praca zawodowa Formana ma bowiem swoje naturalne źródło w jego życiu prywatnym. Dokument ten nie przedstawia życiorysu w sposób typowy. Sylwetka Formana wpleciona została w ramy „krótkiej historii” o kręceniu filmów. Obraz ten uzmysławia, jak ważne są produkcje, które przenoszą na ekran emocje i dotyczą najwyższych wartości, takich jak wolność człowieka. A Miloš Forman niezwykle przekonująco uosabia temat wolności osobistej. Film zawiera wywiady z przyjaciółmi i rodziną reżysera, a także aktorami, którzy współpracowali z Formanem w czasie produkcji jego najbardziej znanych tytułów. Na ekranie pojawia się m.in. Fahrid Murray Abraham nagrodzony Oscarem za rolę włoskiego kompozytora, Antonio Saleriego, w dramacie muzycznym „Amadeusz”. Nominowany do Oscara Woody Harrelson – odtwórca postaci Larrego Flynt’a,  Louise Fletcher („Lot nad kukułczym gniazdem” – siostra Mildred Ratched), Natalie Portman i Javier Bardem („Duchy Goi”) oraz Anette Bening („Valmont”).

Niezwykły cykl filmowy, który reżyserka Helena Třeštíková zaczęła kręcić wiosną 1989 roku niecodzienną czasozbiorczą metodą w ośrodku wychowawczym dla młodzieży w Libkovicach. Materiał filmowy powstawał w cyklach dwu- i pięcioletnich i przedstawia nie tylko zmiany w życiu poszczególnych bohaterów, ale przede wszystkim całego czeskiego społeczeństwa. René siedzi w więzieniu, odkąd skończył 16 lat. W areszcie wraz z innymi wzniecił bunt, co dodatkowo wydłużyło mu wyrok. Z bohaterem spotykamy się krótko przed jego 18 urodzinami w Libkovicach. Nie cieszy go życie, olewa rodziców (oni olewali go, kiedy był mały), nawet nie wie, ile ma rodzeństwa. Po ogłoszonej amnestii nie może sobie znaleźć miejsca, żadna praca się go nie trzyma, zaczyna kraść z młodszym bratem. Szybko trafia ponownie do więzienia - tym razem z bratem, który jest jeszcze nieletni... Historia się powtarza a René utwierdza się w swojej życiowej filozofii: poszaleć chwilę na zewnątrz, żeby cię znów posadzili i tak w kółko. Ramą narracyjną dla całego filmu tworzą listy, jakie René wysyła reżyserce filmu. Ostatni z nich przychodzi znowu z więzienia, René przeprasza w nim, że w ciągu swojego krótkiego pobytu na wolności kompletnie ogołocił mieszkanie reżyserki.