W życiu 12-letniego Bena, który śpiewa w zespole rockowym, tryska dobrym humorem i kocha gotować, nadchodzi rewolucja. Nie dość, że zakochuje się w koleżance z klasy, to jeszcze postanawia schudnąć.

W zimny lutowy poranek dwunastoletni Niki i jego rodzina przybywają na stację metra w Charkowie, aby schronić się przed przerażającą wojną szalejącą na zewnątrz. Dla rodziny Nikiego światło dzienne jest synonimem śmiertelnego niebezpieczeństwa, a chłopcu nie wolno opuszczać terenu stacji, żyjąc w ciągłym blasku ich neonów. Wędrując bez celu wśród porzuconych wagonów i pełnych peronów, Niki spotyka Vikę i otwiera się przed nim nowy świat. W miarę jak więź pomiędzy dzieciakami się umacnia, ponownie znajdują odwagę, by poczuć słońce na swoich twarzach.

Rodzina Makowskich mimo trudów stara się ułożyć sobie życie w realiach PRL-owskiej Polski.

Dziewięcioletnia Gina zaprzyjaźnia się z nowonarodzonym smokiem, razem zdemolują Boże Narodzenie.

Trzy nadużywające alkoholu kobiety próbują pokonać przeciwności losu, które nasilają ich problemy z nałogiem.

Siedmioletni Eda zmuszony jest przenieść się z rodzicami na wieś. Po przeprowadzce chłopiec poznaje uroki prowincji.

"Jest to historia mojego 52-letniego starszego brata Jána, który dowiedział się, że powinien poddać się skomplikowanej operacji. Lekarze powiedzieli mu, że ma 50 procent szans na przeżycie, jeśli podda się operacji i tylko 10 procent, jeśli operacji nie będzie. Ján zdecydował, że jeśli mają być to ostatnie dni jego życia, chce spędzić je na rowerze. Chce zrobić coś, o czym marzył przez całe życie - ruszyć w trasę w stylu "Easy Rider". Żadnego myślenia o kredycie, podatkach i całej tej codziennej rutynie, która nie pozwala jasno patrzeć na świat." Martin Kollár Narratorem filmu staje się dziennik, w którym pisze i rysuje Ján. Staje się on też narzędziem do odliczania czasu, jaki pozostał do dnia operacji.

Na początku lat osiemdziesiątych na słynnej praskiej uczelni FAMU zaczęli ze sobą współpracować słowaccy fotografowie. Jano Pavlík, Rudo Prekop, Vasil Stanko, Tono Stano i inni twórcy wpuścili wówczas trochę świeżego powietrza do życia artystycznego Czechosłowacji. Zasłynęli zdjęciami świadomie inscenizowanymi, abstrakcyjnymi wizualnymi pomysłami, zabawą nagością i ironicznym komentowaniem rzeczywistości. Estetyką, która nie mogła przypaść do gustu cenzorom. Po upadku komunizmu, na fali zainteresowania Europą Wschodnią, na prace Słowaków zwrócił uwagę Zachód, a krytycy ich studencką działalność określili mianem słowackiej nowej fali. Reżyser Martin Štrba, który był członkiem tego ruchu, w swoim dokumencie wraca z kamerą do dawnych przyjaciół. W licznych wspomnieniach i anegdotach odnajduje klucz do wspólnego pokoleniowego doświadczenia i artystycznej atmosfery tamtych lat.

Wyrzucony na śmietnik miś Kuki próbuje znaleźć drogę powrotną do domu. Gubi się jednak w lesie, który zamieszkują dziwne istoty.