Anioł nad morzem Pressbooks

Louis to szczęśliwy, beztroski dwunastolatek, mieszkający z rodziną w Sidi Ifni ? małym miasteczku na południu Maroka. Kocha swoich bliskich: brata, matkę i ojca. Uwielbia grać w piłkę z chłopakami z sąsiedztwa, spędzać czas nad morzem, śmiać się i uczyć. Pewnego dnia jego ojciec, cierpiący na depresję, wyjawia mu sekret, który już na zawsze zmieni bieg jego życia. Jego dzieciństwo kończy się, jego niewinność znika. Od tej pory będzie aniołem. Aniołem stróżem bez skrzydeł. Aniołem nad morzem.

W wieku szesnastu lat Dumont osiadł na stałe w Belgii, wcześniej mieszkał w Stanach Zjednoczonych, Kolumbii, Maroko i Tunezji. Jego pierwszy dokument Le Chemin des Aigles zdobył wiele nagród na festiwalach. Następne filmy dokumentalne nakręcił w Chile, Egipcie, Włochach i na Hawajach. W 2003 roku zainteresował się fabułą i napisał scenariusz do Anioła na morzem. Zdjęcia do tego filmu zostały nakręcone w Maroko w 2008 roku. Praca nad pełnym metrażem spodobała mu się i obecnie pisze swój drugi scenariusz Animal, którego akcja dzieje się na dalekiej północy.

OLIVIER GOURMET ( OJCIEC) Uczył się w Cours Florent ? prestiżowej szkole dramatycznej w Paryżu oraz w szkole teatralnej Partice?a Chereau ? Amandiers. Pracował później z Chereau przy Ci którzy mnie kochają, wsiądą do pociągu. W latach osiemdziesiątych wyrobił sobie markę pracując na scenie z wieloma reżyserami ? od Labiche?a do Claudela. W filmie debiutował w 1996 roku w roli spiskującego ojca w filmie braci Dardenne Obietnica. Stał się ulubionym aktorem belgijskiego duetu ? obsadzili go on potem jeszcze w Rosetcie i Dziecku. Ze tę ostatnią rolę został nagrodzony na festiwalu w Cannes, w kategorii najlepszy aktor. Już wcześniej zainteresowali się nim reżyserzy francuscy, powierzając mu trudne role w filmach Nationale 7, De l?histoire ancienne, Na moich ustach i Sauve-moi!. Role twardzieli w ostatnich dwóch obrazach sprawiły mu szczególnie dużo aktorskiej przyjemności. Po sukcesie w Cannes Gourmet przestał był aktorem scen niezależnych i pojawił się również w obrazach komercyjnych, np. Le myst?re de la chambre jaune (Tajemnica zielonej komnaty), Les fautes d?orthographe (Błędna pisownia) czy Brygady tygrysa. Charyzma i potężna postawa sprawiły, że często powierzano mu role przywódców: wojskowego w Mon Colonel (Pułkownik) i religijnego w filmie Męstwo i honor. Z gwiazdami francuskiego aktorstwa stworzył duety w obrazach Mój syn i ja (z Nathalie Baye) oraz Dom przy autostradzie (z Isabelle Huppert). Od tamtej pory sam uznawany jest za aktora wysokiej próby, co potwierdziły kreacje w Coluche i Mesrine. W 2006 roku zdobył ex-equo z Paulem Ahmarani nagrodę Jutra w katerogii najlepszy aktor za występ w filmie Philippe?a Falardeau Kongorama. W 2009 roku zdobył nagrode w tej samej kategorii (ex-equo z Paulem Giamattim) na festiwalu w Karlowych Warach za rolę w filmie Anioł nad morzem. ANNE CONSIGNY ( MATKA) Córka dyplomaty, Pierra Consigny. Zawsze chciała być aktorką. W wieku dziewięciu lat zadebiutowała w Soulier de Satin, słynnym dziele Paula Claudela. Następnie pracowała z Peterem Brookiem, a w wieku osiemnastu lat zaczęła występować w Comédie-Française. W 1981 roku zadebiutowała w filmie ? był to obraz w reżyserii projektanta mody ? Kenzo. W 1984 ponownie zagrała w Soulier de Satin ? tym razem była to wersja filmowa w reżyserii Manoela de Oliveiry. Od tego momentu przestała otrzymywać propozycje nowych ról filmowych. Ciągle występowała w teatrze, ale w wieku lat trzydziestu postanowiła zakończyć karierę i zaczęła studiować prawo. W 2003 roku Arnaud Desplechin zaproponował jej rolę w filmie Męska zmowa i Consigny powróciła na plan filmowy. W 2004 roku zagrała zaniedbywaną żonę Géralda Dépardieu w 36 quai des orf?vres. Przełomem w jej karierze okazała się rola w Je ne suis pas l? pour ?tre aimé, za którą otrzymała nominację do Cezara w 2005 roku. Przemysł filmowy oraz publiczność zaczęły od tej pory darzyć ją należnym uznaniem. Zagrała opozycjonistkę Benoît Poelvoorde w Z dnia na dzień, prezydent Francji w produkcji telewizyjnej L'État de Grace oraz rolę Claude w filmie Motyl i skafander. Przeważnie gra role kobiet delikatnych i subtelnych, jednak nie waha się przed portretowaniem bohaterek nieco bardziej skompikowanych (Mocne alibi, Coupable). W 2008 roku zagrała Elizabeth w Świątecznej opowieści Arnauda Desplechina. Dostała za tę rolę nominację do Cesara w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa. Początkowo wolała występować w produkcjach artystycznych (Szalone trawy Alaina Resnais), ostatnio jednak wybiera bardziej komercyjne projekty (Mesrine, Largo Winch, Bambou, Le Dernier pour de la Route)