Nie pisze komentarzy przy wielu filmach, robie to tylko, jezeli film naprawde mnie poruszyl,
wciagnał, a nawet zmusil do glebokiej refleksji. Tak wlasnie uczynil Interstellar.
Uwielbiam tematyke kosmosu, podrozy miedzy galaktykami, predkosci swiatla, gwiazd i
wszystkiego tego, co jeszcze niezbadane. Czekalem na film, ktory spakuje moje manatki,
posadzi mnie jako jednego z pasażerów i zabierze w miejsca niezbadane, nieodkryte, pozwoli
zastanowić się nad sensem istnienia, przysiaść i jeszcze raz docenić to co mamy.

Ten film ma wszystko, co powinien miec wzorowy SC-FI. Bardzo dobra gre aktorska (Nawet Anne
Hetheway, której nie lubię), niesamowite efekty specjalne, pokazanie podróży
międzygalaktycznej w taki sposób, w jaki nie udało się jeszcze nikomu, przewspaniałą muzykę,
która tworzy nieziemski klimat i nawet relację Ojca z dziećmi, która, wydawałoby się dosyć
prozaiczna, ciśnie łzy do oczu - zrozumieją Ci z dziećmi :) dobrą i spójną fabułę.
Chciałbym żeby naprawdę było tak jak w filmie i nawet tak sobie wyobrażałem to, co czeka nas
po tamtej stronie wszechświata.

Wszystkich niepewnych zachęcam do pójścia do kina. Chociaż jesteśmy naprawde rozni i z
pewnoscia bedzie wielu, ktorym film moze sie nie spodobac - warto sprobowac, to nie bedzie
stracona kasa.

Dziękuję Nolanowi, za zabranie mnie w te podroz, gratulujac mu jednoczesnie niesamowitej
wyobrazni i, jak stwierdzil sam Matthew w jednym z wywiadow, niepojętej dla zwyklych ludzi
kreatywnosci, ktorą potrafi przeniesc na ekran.
Na takie filmy chodzi sie do kina. Kino powstalo właśnie dla nich. Dziękuję. Szkoda, ze to tylko
trzy godziny. Trzy godziny, które trwały jakby minutę, prawda Murph?