Po raz pierwszy oglądałem film z Bollywood i nigdy więcej nie powtórzę tego błędu. To był
bezapelacyjnie najgorszy film, jaki kiedykolwiek widziałem. Poziom absurdu, chaosu i
niejasności wprasował mnie w ziemię.

Nie rozumiem, w jakim języku mówili bohaterowie - jednocześnie po angielsku i w hindi? Ponoć
tam te dwa języki są w użyciu. Ale zamiennie, równocześnie, w jednej rozmowie?
Poziom żartów i humoru przyprawia o łzy rozpaczy. Sposób opowiadania akcji jest tak
pogmatwany i bezsensowny, że w gruncie rzeczy nie wiadomo, o cholerę tutaj chodzi... No i to
ciągłe "slowmotion". Nie wspominając już o eksponowaniu Salmana Kahna - koleś wygląda i gra
w tym filmie tak, jakby prężył się i wdzięczył oraz wyżałośniał przed widzami, przekonany o
swojej cudowności. W sumie w Indiach podobno za cudownego właśnie jest uważany. Twórcy
filmu tak bardzo chcieli go wyeksponować, że to właściwie był cyrk (w żadnym razie nie teatr)
jednego aktora. Gdyby usunąć nic niewnoszące, żałosne sceny eksponujące Kahna jako
bóstwo, film mógłby być krótszy co najmniej o godzinę a jednocześnie zachowałby swój i tak
wątły sens.

Do tego dochodzą tańce i piosenki wplatane w różne sceny nie wiadomo na cholerę (no okej, to
podobno ich zwyczaj, taki styl robienia filmów). Musical, parodia, dramat, film akcji? Sam nie
wiem. Chwilami nie wiedziałem, czy oglądam teledysk czy film.

Himanshu przybywa do Warszawy latem (sądząc po drzewach, pogodzie, ubiorze ludzi na
warszawskiej starówce) po czym wieczorem idzie z główną bohaterką Nowym Światem a w tle
widać... dekoracje świąteczne? Następnie znowu widzimy sceny rozgrywające się latem. CO
JEST GRANE?! Możliwe, że coś przegapiłem albo czegoś nie zrozumiałem?

Kahn w Warszawie podchodzi na ulicy do swojej (byłej) ukochanej i wygląda całkiem zdrowo, po
czym ta idzie do lekarza, pyta o niego, lekarz bez oporów pokazuje jej zdjęcia rentgenowskie
pacjenta (mimo że nie są rodziną, ona po prostu przyszła z ulicy i zapytała - chyba że coś
przeoczyłem) a następnie widzimy Kahna leżącego w łóżku w szpitalu, zupełnie jakby po
normalnej przechadzce po mieście wrócił do szpitala ciężko chorować... Owszem, to było celowe
ze strony Devila ale ta kobieta musiałaby nie mieć mózgu, żeby nie zauważyć w tym niczego
dziwnego.

Najbardziej jednak zniszczyła mnie akcja w szpitalu: defibrylator nie pomógł, na ekranie
monitora ledwo pojawia się linia ciągła na co wszyscy lekarze, zamiast reanimować, natychmiast
rozkładają ręce: pacjent umarł, koniec. Jeśli tak wygląda służba zdrowia w Indiach to nie
życzyłbym nikomu trafić do tamtejszego szpitala. Tekst, że koleś jednak nie umarł, tylko oszukał
maszyny wstrzymując oddech na piętnaście minut rozbił mnie od środka na miliard kawałków.

Inna sprawa: Devil musiałby być kretynem, żeby rozmawiać z policjantem przez telefon tak
długo, by ten zdążył namierzyć go i dotrzeć pod budkę telefoniczną, nawet nie musząc się
rozłączać. Polska policja natomiast musiałaby być niepoczytalna, żeby odłożyć na chodnik
pistolety, gdy poszukiwany przestępca wziął do ręki broń i przyłożył ją sobie do skroni. ABSURD
STULECIA.

Pościg ulicami Warszawy to kulminacja absurdu i chaosu. Warszawa gra Warszawę a tu nagle,
zupełnie z dupy, mamy czerwony, piętrowy autobus z numerem linii i kierunkiem KING'S
CROSS... Wtf? W Warszawie Devila ścigają londyńskie radiowozy i motocykle na zmianę z
polskimi oraz funkcjonariusze w brytyjskich mundurach, na poboczach stoją samochody z
brytyjskimi tablicami... Teleportacja jakaś czy co? Co tutaj jest grane? Nie wspominając już o
teleportacji policji i całego pościgu - raz są w centrum miasta, po chwili na obrzeżach, następnie
znowu w centrum. Himanshu spada z pędzącego autobusu, leży na drodze a chwilę później
wyprzedza czerwony autobus, który dawno mu uciekł i w nienagannym garniturze, cały i zdrowy
na moście staje przed autobusem, który chyba z godzinę musiałby stać na stacji benzynowej,
żeby pozwolić mu się dogonić i wyprzedzić.

Jedyne, co mogę pochwalić to uroda głównej bohaterki oraz korzystny obraz Polski choć i tutaj
nie brakuje absurdów, szczęśliwie na wizerunkową korzyść naszego kraju:
- pociąg warszawskiego SKM pokazany jak jakiś TGV, z kosmicznie biznesowym wnętrzem.
- z lotniska na początku jechali Newagiem a na dworzec dojechali Elf'em PESY...