Historia miłości i nienawiści dwojga wielkich i zapomnianych postaci kultury europejskiej – Katarzyny Kobro i Władysława Strzemińskiego. W jaki sposób machina historii zniszczyła tych dwoje wielkich artystów? Oboje, z głębokim poczuciem przynależności do swojego narodu, głębokim patriotyzmem, niestety nie mogli znaleźć sposobu, by być szczęśliwymi. Odeszli zapomniani i samotni. Osią kompozycyjną filmu jest historyczna podróż przez lata 1916-1951, w kontekście życia tych dwojga wielkich artystów. W tamtych czasach dzieliło ich prawie wszystko. Lecz oboje, wbrew wszystkiemu zakochali się w sobie. Byli razem i byli szczęśliwi. I byli artystami zaliczanymi do grona najważniejszych w europejskiej kulturze.

Ktoś umiera, żeby mógł żyć ktoś inny - tak w kilku słowach można streścić przesłanie przejmującego dokumentu Tadeusza Króla poświęconego transplantologii. Dokument jest zapisem intymnych rozmów z osobami po przeszczepie. Z ludźmi, którzy ani na chwilę nie przestają myśleć o swoich wybawcach. Wielu z nich uznaje dzień przeszczepu za najważniejszy w życiu. Bohaterowie nie potrafią mówić o swoich przeżyciach bez emocji. Nie są w stanie ubrać w słowa tego, co czują i jak bardzo są wdzięczni losowi. W filmie pojawiają się również pełne bólu i tęsknoty głosy rodzin dawców. Zrozpaczonych żon, mężów, matek i ojców opowiadających o konsekwencjach podjęcia najtrudniejszej decyzji w życiu. Pociechą jest dla nich jednak świadomość, że jakaś część bliskiego żyje w ciele innego człowieka. Jedno życie dobiegło końca, by inne mogło toczyć się dalej. Każdy przeszczep to z jednej strony tragedia i rozpacz. Z drugiej - ogromna radość i nadzieja. Bohaterowie filmu Tadeusza Króla to ludzie wielkiego serca, dla których mimo wielu trudów i przeciwności życie jest największą wartością.