Wrażliwy portret Daniela Spoerri daje wgląd widzom nie tylko do warsztatu wszechstronnego artysty, ale także w jego dzieciństwo spędzone w Rumunii - gdzie jego ojciec stał się ofiarą żydowskiego pogromu. Jego życie naznaczone jest więc nieobecnością i zniknięciem. W swojej twórczości, rzeczy znalezione na pchlim targu, które kolekcjonuje tworząc artystyczne kompozycje, jak mówi - nigdy więcej nie znikają. W ten sposób udaje mu się uchwycić chwilę.
Kobieta (Claudia Martini) i mężczyzna (Ludwig Wüst) po przejściach pewnego dnia spotykają się przez przypadek. Żadne z nich nie jest już młode. Obydwoje mają za sobą ogromne rozczarowana. Nie potrzeba im wiele słów, aby doskonale się zrozumieć. Zapewniają sobie nawzajem wsparcie i pocieszenie w krótkiej podróży zwanej życiem.
Emerytowany policjant odkrywa zwłoki na tafli zamarzniętego stawu. Gdy głównymi podejrzanymi zostają członkowie jego rodziny, przeprowadza własne śledztwo.
Po dziesięcioletniej odsiadce Ertan wychodzi na wolność i zatrudnia się w centrum dla młodzieży, gdzie uczęszcza jego syn, Mikail, z którym stracił kontakt.
Bohaterowie filmu – tajemniczy cudzoziemiec, konserwatorka zabytków, jej były mąż policjant oraz hazardzista – poszukują szczęścia i płacą za to wysoką cenę.
Filmowa adaptacja opery Giacomo Pucciniego, zrealizowana z okazji 150 rocznicy narodzin kompozytora. Tragiczna historia miłosna z opery Pucciniego, rozgrywająca się w Paryżu w roku 1830, ujęta została w atrakcyjne filmowe ramy z dbałością o realia epoki. Adaptację nakręcono w Wiedniu, a w główne role wcieliły się największe współczesne gwiazdy opery. Rolę Mimi odgrywa rosyjska sopranistka Anna Netrebko, zaś poetę Rudolfa meksykański tenor Rolando Villazon. Większość partii operowych nagrywano w studiu, po nakręceniu zdjęć do filmu.
Pod Ścianą Płaczu czy w świetle reflektorów, w kostiumie Zorro czy w sukni projektanta, uroczyście czy na wesoło: przekraczanie progu świata dorosłych może odbywać się na bardzo różne sposoby. Film towarzyszy czwórce dwunastolatków - Sharon, Tomowi, Moishy i Sophie - w ich przygotowaniach do bar micwy lub bat micwy. W krytyczny i ironiczny sposób przygląda się żydowskiej tradycji i jej interpretacjom, kwestionuje znaczenie rytuałów inicjacyjnych i próbuje zgłębić proces dojrzewania.