Wrażliwy portret Daniela Spoerri daje wgląd widzom nie tylko do warsztatu wszechstronnego artysty, ale także w jego dzieciństwo spędzone w Rumunii - gdzie jego ojciec stał się ofiarą żydowskiego pogromu. Jego życie naznaczone jest więc nieobecnością i zniknięciem. W swojej twórczości, rzeczy znalezione na pchlim targu, które kolekcjonuje tworząc artystyczne kompozycje, jak mówi - nigdy więcej nie znikają. W ten sposób udaje mu się uchwycić chwilę.
Kobieta (Claudia Martini) i mężczyzna (Ludwig Wüst) po przejściach pewnego dnia spotykają się przez przypadek. Żadne z nich nie jest już młode. Obydwoje mają za sobą ogromne rozczarowana. Nie potrzeba im wiele słów, aby doskonale się zrozumieć. Zapewniają sobie nawzajem wsparcie i pocieszenie w krótkiej podróży zwanej życiem.
Lekkoduch Winfried postanawia złożyć swojej zapracowanej córce wizytę w Bukareszcie. Spotkaniu towarzyszy jego ekscentryczne alter ego "Toni Erdmann", przedstawiający się jako coach szefa dziewczyny.
Emerytowany policjant odkrywa zwłoki na tafli zamarzniętego stawu. Gdy głównymi podejrzanymi zostają członkowie jego rodziny, przeprowadza własne śledztwo.
Po dziesięcioletniej odsiadce Ertan wychodzi na wolność i zatrudnia się w centrum dla młodzieży, gdzie uczęszcza jego syn, Mikail, z którym stracił kontakt.
Bohaterowie filmu – tajemniczy cudzoziemiec, konserwatorka zabytków, jej były mąż policjant oraz hazardzista – poszukują szczęścia i płacą za to wysoką cenę.
W swoim trzecim filmie Jessica Hausner, nie szczędząc dobrodusznej ironii, analizuje socjologiczny fenomen francuskiego sanktuarium w Lourdes. Fabuła skupia się na milczącej, sparaliżowanej Christine, która jeździ na pielgrzymki przede wszystkim dlatego, że ma podczas nich zagwarantowaną całościową opiekę medyczną. Na miejscu, w luksusowym domu wypoczynkowym, wolontariuszka Maria (Lea Seydoux), która ma się opiekować przykutą do wózka inwalidzkiego dziewczyną, zaczyna zaniedbywać swoje obowiązki, flirtując z oficerem Kuno (Bruno Tadeshini). Irytuje to surową, skrywającą pewną tajemnicę, siostrę przełożoną Cecile (Elina Lowensohn). Przystojny mężczyzna zwraca też uwagę Christine.
Filmowa adaptacja opery Giacomo Pucciniego, zrealizowana z okazji 150 rocznicy narodzin kompozytora. Tragiczna historia miłosna z opery Pucciniego, rozgrywająca się w Paryżu w roku 1830, ujęta została w atrakcyjne filmowe ramy z dbałością o realia epoki. Adaptację nakręcono w Wiedniu, a w główne role wcieliły się największe współczesne gwiazdy opery. Rolę Mimi odgrywa rosyjska sopranistka Anna Netrebko, zaś poetę Rudolfa meksykański tenor Rolando Villazon. Większość partii operowych nagrywano w studiu, po nakręceniu zdjęć do filmu.
Pod Ścianą Płaczu czy w świetle reflektorów, w kostiumie Zorro czy w sukni projektanta, uroczyście czy na wesoło: przekraczanie progu świata dorosłych może odbywać się na bardzo różne sposoby. Film towarzyszy czwórce dwunastolatków - Sharon, Tomowi, Moishy i Sophie - w ich przygotowaniach do bar micwy lub bat micwy. W krytyczny i ironiczny sposób przygląda się żydowskiej tradycji i jej interpretacjom, kwestionuje znaczenie rytuałów inicjacyjnych i próbuje zgłębić proces dojrzewania.
Romans przygodowy osadzony w realiach średniowiecznej Europy w czasach szalejącej inkwizycji. Akcja filmu dzieje się w XVI wieku. Martin i George to bracia, którzy w dzieciństwie zostali rozdzieleni. Młodszy z nich, George, trafił pod opiekę arcybiskupa i został wysoko postawionym kapłanem. Starszy zaś, Martin, został żołnierzem.Po powrocie z frontu Martin spotyka piękną Annę, która jest córką kata. Jej rodzina budzi w mieście odrazę ze względu na to, czym zajmuje się jej ojciec. Martin bardzo chce poślubić swoją miłość. Niestety, musi to zrobić w tajemnicy, ponieważ małżeństwo z nią byłoby dla niego wielką zniewagą, a jednocześnie musiałby przejąć po śmierci ojca Anny jego profesję.
Traudl Junge była osobistą sekretarką Adolfa Hitlera od jesieni 1942 roku aż do upadku nazistowskiego reżimu. Pracowała dla niego w Wilczym Szańcu na terenie Gierłoży, w jego prywatnym pociągu, a także w bunkrze podczas oblężenia stolicy. To właśnie jej Führer dyktował swój testament. Udzielając po raz pierwszy w życiu wywiadu przed kamerą, 81-letnia Junge opowiada o swoim wyjątkowym życiu. 56 lat po zakończeniu drugiej wojny światowej wyjawia widzom swoje niezwykłe doświadczenia. To, co wtedy obserwowała i słyszała, sprawiło, że stała się zagorzałą przeciwniczką narodowego socjalizmu, do dzisiaj nie potrafiącą wybaczyć młodej dziewczynie, którą wtedy była jej naiwności, ignorancji i sympatii do Hitlera.