Cleo Moore była bezpośrednią „następczynią” Beverly Michaels w kinie niezależnym lat 50. i jedną z najbardziej wyrazistych blond bomb (blonde bombshells) tamtej ery. Ze względu na swój platynowy wygląd, Columbia Pictures promowała ją jako główną konkurentkę dla Marilyn Monroe. Jej doświadczenia z systemem Hollywood opierały się na specyficznej, obsesyjnej relacji zawodowej oraz drastycznym uprzedmiotowieniu przez machinę reklamową. Kariera Cleo Moore była nierozerwalnie związana z czeskim reżyserem i aktorem Hugo Haasem, z którym nakręciła aż siedem niskobudżetowych filmów noir m.in. Strange Fascination czy One Girl's Confession. Haas miał obsesję na punkcie pełnych, posągowych blondynek i obsadzał je według identycznego, powtarzalnego schematu: grał starszego, naiwnego mężczyznę niszczonego przez młodą, drapieżną kobietę. Gdy Beverly Michaels przestała bezwzględnie podporządkowywać się wizji reżysera, Haas po prostu zastąpił ją młodszą Cleo Moore, w którą natychmiast przelał tę samą artystyczną i osobistą fiksację. Moore stała się jego muzą, co w realiach tamtych lat oznaczało całkowite uzależnienie jej kariery od kaprysów jednego, potężnego mężczyzny. Aby utrzymać zainteresowanie opinii publicznej filmami klasy B, Columbia Pictures i niezależni producenci traktowali ciało i prywatność Cleo Moore w sposób czysto instrumentalny. Zmuszano ją do udziału w upokarzających, seksualizujących akcjach promocyjnych. Najbardziej skandaliczny moment wydarzył się w 1954 roku podczas programu telewizyjnego na żywo. W celach czysto reklamowych, gospodarz programu Jack Eigen zamknął Moore w namiętnym uścisku i całował ją na antenie przez rekordowe pięć minut. Wywołało to gigantyczny skandal obyczajowy – oburzeni widzowie zasypali stację skargami na promowanie „nieprzyzwoitości”, w efekcie czego prowadzący program został natychmiast zwolniony. Moore została w tej sytuacji wykorzystana jako żywy rekwizyt, a całe odium skandalu spadło na jej wizerunek. Prywatnie marzyła o rolach dramatycznych i kreowaniu wizerunku „zwykłej, skromnej dziewczyny z sąsiedztwa”. Hollywood jednak bezwzględnie redukowało ją do ról „Królowej Złych Dziewcząt z filmów klasy B” (Queen of B-Movie Bad Girls). Gdy na planie filmowym domagała się większego szacunku dla swoich umiejętności aktorskich, dawano jej do zrozumienia, że zarabia wyłącznie dzięki obcisłym swetrom i platynowym włosom. Sfrustrowana przedmiotowym traktowaniem, niemoralnymi propozycjami i brakiem szans na ambitniejsze kino, podjęła radykalną decyzję. W 1957 roku, mając zaledwie około 30 lat, na zawsze porzuciła aktorstwo. Odcięła się od Hollywood, wyszła za mąż za potentata na rynku nieruchomości i odniosła ogromny sukces jako samodzielna bizneswoman, udowadniając swoją inteligencję poza drapieżnym przemysłem filmowym. Zmarła nagle na zawał serca w 1973 roku.