Opowieść o dziewięciu dekadach historii studia nagraniowego Abbey Road.

"To jest naprawdę pokręcone. To jest jak Strefa mroku!" – mówi zarazem skonsternowany i podekscytowany Paul Fronczak, wjeżdżając samochodem w ciemny tunel. Prowadzi on śledztwo, które wiedzie w głąb przeszłości, wzdłuż splątanych genealogicznych nitek. Kilka dekad temu nowo narodzony syn państwa Fronczaków został porwany ze szpitala, a kilkanaście miesięcy później znaleziono na ulicy pozostawionego bez opieki chłopca. Zrozpaczeni rodzice uznali go za swoje dziecko, ale ich osąd sytuacji był daleki od pewności. Podjęta przez dorosłego Paula próba wyjaśnienia sprawy przynosi szokujące rezultaty. Film Ursuli Macfarlane, przynależący do nieformalnej kategorii dokumentów dziwniejszych niż fikcja, ma strukturę kryminału. Jednak ważniejsze od zagadki jest tutaj egzystencjalne pytanie o ludzką tożsamość – o to, na ile określa nas pochodzenie.

Ci dwaj musieli budzić spore zdziwienie. Mr. Satan i Adam. Podstarzały czarnoskóry ekscentryk i biały chłopak, którzy grali razem płomiennego bluesa na ulicach Harlemu. To były lata 80., okres silnych napięć na tle rasowym. Oni jednak zachowywali się tak, jakby nie istniały żadne podziały i konflikty. A do tego byli świetni w tym, co robili. Z czasem ich niezobowiązujące muzykowanie zmieniło się w karierę. Rosnące grono fanów, koncerty z prawdziwego zdarzenia, kontrakt płytowy. Mogło się wydawać, że przyszłość należy do nich. Niestety Szatan nagle zapadł się pod ziemię, kładąc kres działalności duetu. Dokument Scotta Balcerka - którego realizacja zajęła ponad dwie dekady - opowiada o przerwanej znajomości, a także o późniejszych losach obu artystów. To film, który zaczyna się jak miejska anegdota, aby stopniowo nabierać coraz większego rozmachu i emocjonalnego ciężaru.