Florence Eldridge była wybitną amerykańską aktorką teatru i kina klasycznej ery Hollywood, która zyskała uznanie dzięki głębokim rolom dramatycznym oraz wieloletniej współpracy artystycznej ze swoim mężem, Fredricem Marchem. Choć często świadomie usuwała się w cień, by wspierać karierę męża, jej własny dorobek aktorski przyniósł jej nominacje do najważniejszych nagród i status jednej z najbardziej szanowanych wykonawczyń swoich czasów. Florence Eldridge urodziła się jako Florence McKechnie 5 września 1901 roku w Brooklynie. Od dzieciństwa marzyła o aktorstwie i konsekwentnie dążyła do celu, kończąc Girls' High School w rodzinnym Nowym Jorku. Jej życie prywatne zostało całkowicie zdefiniowane przez związek z legendarnym aktorem Fredricem Marchem. Para poznała się w 1927 roku podczas wspólnych występów w sztuce Łabędź (The Swan) i pobrała 30 maja tego samego roku. Ich małżeństwo przetrwało blisko pół wieku, aż do śmierci Marcha w 1975 roku, co w świecie Hollywood stanowiło absolutny ewenement. Wspólnie adoptowali dwójkę dzieci: Penelope oraz Anthony'ego. Jak podkreślają biografowie w Los Angeles Times, Eldridge wielokrotnie podporządkowywała swoje ambicje zawodowe mężowi, dbając o ognisko domowe i wybierając role głównie wtedy, gdy mogła grać u jego boku. Aktorka zmarła 1 sierpnia 1988 roku w wieku 86 lat w Kalifornii po kilkumiesięcznych problemach ze zdrowiem. Kariera sceniczna Eldridge rozpoczęła się na początku lat 20. XX wieku i natychmiast nabrała ogromnego tempa. W 1921 roku zachwyciła krytyków w sztuce Ambush, a rok później zyskała status gwiazdy dzięki roli Annabelle West w hitowym dreszczowcu The Cat and the Canary. Jako pierwsza wcieliła się w postać neurotycznej Daisy Buchanan w broadwayowskiej adaptacji Wielkiego Gatsby'ego (1926) F. Scotta Fitzgeralda. Grała również w głośnej premierze sztuki Pirandella Sześć postaci w poszukiwaniu autora. W 1956 roku zagrała skomplikowaną, uzależnioną od morfiny Mary Tyrone w premierowym wystawieniu arcydzieła Eugene'a O'Neilla Zmierzch długiego dnia (Long Day's Journey into Night). Ta kreacja przyniosła jej w 1957 roku prestiżową nominację do Nagrody Tony dla Najlepszej Aktorki. Choć Florence Eldridge występowała w filmach samodzielnie – m.in. jako Fantine w ekranizacji Nędzników(1935) – publiczność najbardziej zapamiętała ją z duetów z mężem. Według jednej z baz filmowych małżonkowie wystąpili razem na ekranie w siedmiu produkcjach kinowych. Jej ostatni filmowy występ w Kto sieje wiatr z 1960 roku, gdzie zagrała lojalną żonę postaci granej przez Fredrica Marcha, stał się pięknym i symbolicznym podsumowaniem ich wspólnego życia osobistego oraz zawodowego.