Gra Igora Pawłowskiego w Pieprzyć Mickiewicza to niestety jeden z najsłabszych elementów całego filmu. Jego kreacja sprawia wrażenie wymuszonej i pozbawionej autentyczności — emocje są albo przerysowane, albo całkowicie płaskie. Zamiast naturalności dostajemy serię sztucznych min i gestów, które bardziej przypominają szkolne przedstawienie niż profesjonalną rolę filmową. Największym problemem jest brak wiarygodności. Postać, którą odgrywa, nie ma głębi, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że to nie tylko kwestia scenariusza. Pawłowski nie potrafi nadać jej wyrazistego charakteru ani zbudować przekonującej relacji z innymi bohaterami. Dialogi brzmią w jego ustach sztywno, jakby były recytowane z pamięci, bez zrozumienia emocjonalnego kontekstu. Co gorsza, z filmu na film widać regres zamiast rozwoju. Zamiast większej swobody przed kamerą i dojrzalszego warsztatu, pojawia się coraz więcej manieryczności i chaosu w interpretacji postaci. Trudno dostrzec jakąkolwiek ewolucję aktorską — raczej utrwalanie tych samych błędów. Podsumowując: rola w Pieprzyć Mickiewicza pokazuje, że jeśli aktor nie zacznie pracować nad warsztatem i wiarygodnością emocjonalną, kolejne występy mogą tylko pogłębiać to rozczarowanie.