Prosta kobieta, pracując przed wojną u przebywających obecnie w getcie Żydów, podejmuje się za pieniądze zawieźć ich córkę na wieś. Wkrótce chęć zarobku ustępuje uczuciu solidarności z zaszczutym dzieckiem.
Uznana za najwybitniejszą polską aktorkę tragiczną XIX wieku, Helena Modrzejewska była artystką szczególnie sprawdzającą się w ukochanych przez siebie Szekspirze, Schillerze, Słowackim. Marzyła o wprowadzeniu na warszawską scenę utworów zakazanych wówczas romantyków, o inscenizacji w Polsce arcydzieł sztuki światowej, a na świecie - arcydzieł dramaturgii polskiej. Pochodzącą z nizin społecznych artystkę cechowa upór i konsekwencja, które to, poza jej niekwestionowanym talentem, zaprowadziły ją na sam szczyt.
Do małego miasteczka przybywa młoda kobieta z dzieckiem. Poznaje wędrownego fotografa, który wbrew niechęci mieszkańców postanawia się nią zaopiekować.
W miasteczku położonym na terenie puszczy planowana jest budowa wielkiego zakładu przemysłowego. Dochodzi do ostrych starć pomiędzy robotnikami i mieszkańcami miejscowości.