Julie Haydon, właściwie Donella Lightfoot Donaldson, była wybitną amerykańską aktorką teatralną, filmową i telewizyjną, która zapisała się w historii amerykańskiej kultury przede wszystkim jako pierwsza odtwórczyni roli Laury Wingfield w legendarnej premierze sztuki „Szklana menażeria” Tennessee Williamsa z 1944 roku. Urodzona 10 czerwca 1910 roku w Oak Park w stanie Illinois, przez dekady zachwycała subtelnością, eteryczną urodą oraz niezwykłą wrażliwością sceniczną. Jej życie prywatne zdominował wieloletni, głęboki związek z jednym z najważniejszych i najbardziej uszczypliwych krytyków teatralnych Ameryki, George'em Jeanem Nathanem. Karierę aktorską rozpoczęła pod koniec lat 20. XX wieku w lokalnych teatrach w Kalifornii, co szybko przyniosło jej kontrakt z wytwórnią filmową RKO. Na wielkim ekranie zadebiutowała w 1931 roku w filmie The Great Meadow. W latach 30. regularnie pojawiała się w hollywoodzkich produkcjach. Do jej najważniejszych ról filmowych należą: The Age of Innocence (1934) – ekranizacja powieści Edith Wharton, The Scoundrel (1935) – nagrodzony Oscarem za najlepsze materiały do scenariusza dramat, w którym zagrała główną rolę kobiecą u boku Noëla Cowarda, zdobywając uznanie krytyków, A Family Affair (1937) – film, który zapoczątkował popularną serię o przygodach Andy'ego Hardy'ego. Choć Hollywood dawało jej stabilizację, Haydon nie czuła się dobrze w tamtejszym systemie studyjnym. Po 1937 roku postanowiła niemal całkowicie opuścić kino na rzecz swojej największej pasji – teatru. Powrót na deski teatralne okazał się strzałem w dziesiątkę, a Nowy Jork przyjął ją z otwartymi ramionami. Julie stała się muzą wybitnych dramaturgów. Pojawiła się w The Time of Your Life (1939) – zagrała postać Kitty Duval w głośnej sztuce Williama Saroyana, która zdobyła Nagrodę Pulitzera oraz w Szklanej menażerii (1944/1945) – jej rola kalekiej, niezwykle kruchej i wycofanej ze świata Laury u boku Laurette Taylor przeszła do historii teatru. To właśnie ta kreacja ugruntowała pozycję Tennessee Williamsa jako geniusza amerykańskiego dramatu, a samej Haydon przyniosła status gwiazdy Broadwayu. Życie uczuciowe Julie Haydon jest nierozerwalnie związane z postacią George'a Jeana Nathana – starszego od niej o 28 lat, wpływowego, cynicznego i powszechnie obawianego krytyka teatralnego. Nathan, na którym wzorowano m.in. postać bezwzględnego Addisona DeWitta w filmie Wszystko o Ewie (1950), słynął z licznych romansów z aktorkami, przez dekadę spotykał się z gwiazdą kina niemego, Lillian Gish. Kiedy poznał Julie Haydon, jego cynizm ustąpił miejsca głębokiemu uczuciu. Para tworzyła niezwykle zgrany i stały związek przez niemal ćwierć wieku. Nathan przez lata zwlekał z formalizacją relacji, pytany przez przyjaciół odpowiadał półżartem: „Gdzie ci się spieszy?”. Ostatecznie zakochani pobrali się 19 czerwca 1955 roku, gdy Nathan miał już 73 lata. Ich małżeństwo trwało zaledwie trzy lata, przerwane śmiercią krytyka w 1958 roku. Julie nigdy więcej nie wyszła za mąż i do końca swoich dni pielęgnowała pamięć o mężu, redagując jego dzieła, wydając jego korespondencję i jeżdżąc po kraju z wykładami na temat jego twórczości. Po śmierci męża i wygaśnięciu wielkiej kariery na Broadwayu, aktorka poświęciła się pracy akademickiej i edukacji teatralnej. W latach 1967–1977 była m.in. aktorką-rezydentką w College of St. Teresa w Minnesocie. Na scenę powróciła symbolicznie w 1980 roku, grając rolę Amandy, matki Laury, w off-broadwayowskim wznowieniu Szklanej menażerii. Zmarła na raka 24 grudnia 1994 roku w La Crosse w stanie Wisconsin w wieku 84 lat. Została pochowana u boku swojego męża na cmentarzu Gate of Heaven w Nowym Jorku. Jej prywatne dokumenty i pamiątki z czasów złotej ery teatru są dziś przechowywane w Bibliotece Publicznej w La Crosse.