Zamurowane domy, nakaz eksmisji, nieruchomi goście w kawiarni, ekscentryczny mężczyzna jeżdżący na skuterze i krzyczący, chora staruszka i jej córka wpatrzone w ekran telewizora, bezpańskie koty, niepokój pary sparaliżowanej ponurą pewnością co do przyszłości, a na koniec cmentarz z widokiem na morze i zapadająca noc na tarasach. Obraz, jaki Kamal Aljafari kreśli nam o palestyńskiej Jaffie, to obraz kurczącej się skóry, powoli zamykającej się na swoich zrezygnowanych mieszkańców, zmiażdżonych przez los, cokolwiek by o tym nie mówili, jakby powtarzanie codziennych gestów w zwolnionym tempie było ich jedynym sposobem na zawieszenie biegu czasu, na opóźnienie tego, co nieuniknione.