Najnowsze dzieło jednego z największych ekscentryków współczesnego kina, Lava Diaza, które walczyło w tym roku o Złotego Niedźwiedzia w Berlinie. Tym razem filipiński mistrz slow cinema, kontynuując rozważania nad trudną historią własnego kraju, tworzy musical a capella - nietypowy także dlatego, że jego akcja rozgrywa się w czasie wprowadzonego przez prezydenta Ferdinanda Marcosa stanu wojennego (1972-1981). Do spowitej we mgle wioski przybywa lekarka Lorena, pragnąca nieść pomoc biednym i chorym. W okolicy sieje jednak postrach wspierana przez cywilów milicja, a kobieta pewnego dnia znika bez śladu. Na poszukiwania wyrusza jej mąż Hugo - poeta opisujący piękny kraj w mrocznych czasach. Fabuła stanowi tylko pretekst, by w baśniowej aurze przedziwnego muzycznego spektaklu zaistniały misternie skomponowane kadry Larry'ego Mandy i mogły wybrzmieć piosenki napisane przez samego Diaza. Autor zadedykował "Sezon diabła" ofiarom reżimu Marcosa.

W swoim najnowszym filmie Lav Diaz ponownie skupia uwagę na cierpieniu Filipińczyków. Na tle życia niewielkiej wioski i jej ubogich mieszkańców osadza historię dwóch młodych mężczyzn gorączkowo poszukujących skarbu. Druga opowieść mówi o losach tytułowej bohaterki, Florentiny, doświadczającej niewyobrażalnego i bezsensownego okrucieństwa. Reżyser, by wzmocnić przekaz, skondensować ładunek emocjonalny, posługuje się kontrastami, zestawiając ze sobą spokojne i ciche krajobrazy, nieme sny, tajemnicze wizje, utracone wspomnienia oraz mroczną i ciężką rzeczywistość. W tym poetyckim traktacie twórca zastanawia się nad naturą zła, sensem egzystencji człowieka, a także celowością istnienia pewnych stanów umysłowych. Dzieło dotykające ludzkiej duszy.