W 2018 roku tysiące mieszkańców Ameryki Łacińskiej wyruszyło do USA, uciekając przed brakiem perspektyw, biedą i przemocą we własnych krajach. Wśród nich była Lilian – samotna matka z Gwatemali, która w końcu znalazła odwagę, aby uciec od brutalnego męża. Dołączyła do karawany migrantów, która była jej jedyną szansą na pokonanie niebezpiecznej drogi przez Meksyk z czwórką małych dzieci. Film dokumentuje trudną podróż Lilian i jej dzieci pokonywaną pieszo, autostopem lub pociągiem towarowym. Poznajemy ich więzy rodzinne i obserwujemy, jak pokonują problemy na swój własny sposób. Podziwiamy wytrzymałość bohaterki i jej umiejętność sprawiania, że pełna wysiłku podróż wydaje się być przygodą. Jednak w tym samym czasie Stany Zjednoczone budują mur, aby zatrzymać migrantów z Meksyku. Kiedy po wielu tygodniach Lilan i jej dzieci docierają do granicy, kobieta załamuje się.
Julia Katharine, transpłciowa brazylijsko-japońska aktorka, gości w swoim domu filmowca, z którym już wcześniej współpracowała. Zanim nadejdzie poranek, opowiada o swoich relacjach z rodzicami, romansie z czasów młodości, który nie był prawdziwą miłością, bezsenności i pasji filmowej.
Główny bohater Elias pracuje w fabryce tekstylnej w samym centrum Sao Paulo. Chłopak nie kontaktuje się praktycznie ze swoją rodziną, która odtrąciła go ze względu na jego homoseksualną orientację. Czas bohatera wypełniają imprezy i wyjścia do pobliskich knajp ze znajomymi z zakładu oraz przygodny seks. Pewnego dnia jednak zainteresowanie Eliasa wzbudza afrykański imigrant, którego spotyka w fabryce. Chcąc go lepiej poznać, mężczyzna urządza coraz to nowe wspólne nocne eskapady, podczas których towarzyszą mu przyjaciele różnych ras, tożsamości seksualnych i genderowych, a widzowie oglądają tętniące życiem, fascynujące brazylijskie ulice z perspektywy postaci wywodzących się z klasy robotniczej. Imponujący debiut fabularny Marcelo Caetano ukazuje różnorodny etnicznie krajobraz, wyznaczany przez poszukujące swoich ścieżek życiowych barwne postacie. Poruszając się płynnie pomiędzy rozmaitymi subkulturami, reżyser wykorzystuje konwencje przedstawieniowe właściwe kinu społecznemu, portretując marginalizowane jednostki na tle pulsującego energią miasta.