Stany Zjednoczone przypadkowo detonują eksperymentalną broń u wybrzeży Tasmanii. Ludzie na wyspie, którzy doznali śmierci mózgu, odzyskują funkcje motoryczne, stając się nieumarłymi.

Dzieło reżysera wizjonera Bootsa Rileya ("Przepraszam, że przeszkadzam"). To film o dorastaniu. Głównym bohaterem jest Cootie, czterometrowy czarny nastolatek z Oakland w Kalifornii. Chłopak dorastał w ukryciu. Wkrótce po raz pierwszy doświadcza piękna i zawiłości świata. Nawiązuje przyjaźnie, znajduje miłość, radzi sobie w dziwnych sytuacjach i spotyka swojego idola - Bohatera.

Po masowej zagładzie ludzkości wychowana przez robota nastolatka zaczyna zadawać trudne pytania, gdy na progu jej bunkra zjawia się ranna kobieta.

W swoim fabularnym debiucie pochodząca z Irlandii Północnej Aoife McArdle przenosi nas do niewielkiego nadmorskiego miasteczka. Surowy, zimny krajobraz współgra tu z nastawieniem mieszkańców, wśród których próżno szukać serdeczności czy empatii. W takim środowisku funkcjonuje na co dzień 17-letnia Candice (Ann Skelly), zatem trudno się dziwić, że dziewczyna stara się uciekać do świata fantazji. Czasem świadomie, a kiedy indziej w trakcie gwałtownych ataków epilepsji. Paradoksalnie właśnie wtedy jej „wizje” wydają się być najbardziej klarowne. Podczas jednej z nich widzi przystojnego, młodego chłopaka, którym wyraźnie jest zaintrygowana. Nie daje jej to spokoju, zwłaszcza że poznaje mężczyznę do złudzenia go przypominającego. To chyba jedyne, co trzyma ją w rodzinnym miasteczku terroryzowanym przez lokalny gang.