Mieszkający wiele lat w Azji francuski wirtuoz fortepianu wraca do kraju, gdzie dopada go przeszłość.

Na dziewiczą planetę w innej galaktyce, w której mogą przeżyć tylko kobiety, zostaje zesłana ekspedycja karna.

Rosja lata 90. Polina od wczesnego dzieciństwa ćwiczy taniec klasyczny w szkole baletowej pod okiem surowego i wymagającego profesora Bożinskiego. Jest bardzo zdolna, może zostać wybitną tancerkę. Zwieńczeniem jej wysiłków ma być wstąpienie do słynnego na cały świat zespołu baletowego teatru Bolszoj, w co zawsze mocno wierzyli jej rodzice i profesor. Pewnego dnia Polina ogląda spektakl tańca współczesnego, który wywiera na niej ogromne wrażenie i skłania do przewartościowania dotychczasowych priorytetów. Postanawia opuścić Moskwę i wyjechać do Aix - en - Provence. Wraz ze swym chłopakiem Adrienem zamierza ubiegać się o przyjęcie do szkoły tańca nowoczesnego. Obydwoje przechodzą egzamin pomyślnie. Polina jest szczęśliwa i wierzy w swoje możliwości, choć od samego początku ostrzegano ją, że taniec nowoczesny znacznie różni się od klasycznego. Daje z siebie wszystko, ale jest mocno krytykowana. Podczas jednej z prób, skręca kostkę i musi zawiesić treningi. Na jej miejsce od razu wchodzi Sonia, która wdaje się w romans z Adrienem. Kiedy w końcu Polina wyleczy kontuzję, chce wrócić do zespołu i nadal pracować z charyzmatyczną choreografką Lirią Elsaj. Liria uznaje jednak, że Polina nie jest jeszcze emocjonalnie gotowa. Załamana tancerka odchodzi. Wyjeżdża do Antwerpii, gdzie próbuje jeszcze szczęścia w innych miejscach, ale bez powodzenia. Głodna i bez dachu mad głową szuka jakiegoś zajęcia, by zarobić na utrzymanie. W końcu dostaje pracę kelnerki w barze. Poznaje Karla, nauczyciela tańca, zaczyna uczęszczać na lekcje. Wraca na krótko do Moskwy, na pogrzeb ojca. Dowiaduje się od matki, że on nigdy nie przestał wierzyć w jej talent i w to, że zostanie wielką tancerką. Wzmocniona tymi słowami Polina wraca do Antwerpii, gdzie razem z Karlem przygotowuje układ choreograficzny na festiwal w Montpellier.