Krępy, owłosiony trzmiel budzi się ze snu i wylatuje z gniazda, skuszony zapachem kwiatów. Kwiaty rumianku wabią go drżeniem delikatnych, białych płatków. Trzmiel zanurza swą trąbkę w kwiatostanie. Przerywa zapylanie na widok motyla. Lecąc za nim, spostrzega chabra. Kielich pulsując, otula tłusty korpus owada. Zapada zmrok. Trzmiel odpędza pszczoły od zamkniętych kielichów kwiatów jeżyny. Skacząc z kwiatka na kwiatek, zapyla kilka gatunków kwiatów polnych, od fiołków po maki. Aż trafia na bajeczną, karminową lwią paszczę. Wyczerpany, chce od niej odfrunąć do innej, ale wyczuwa łańcuszek na stopie. Lwia paszcza chichocze, a trzmiel uwięziony osuwa się na jej płatki.

Na polanie otoczonej pasmami krzewów i drzew stoi stary dom z kamienia. Ma uszkodzony dach i płot, nieczynną studnię. Przygląda mu się badawczo dwóch mężczyzn. Jeden z nich chwyta za kredę i na tle - niczym na przezroczystej tablicy - projektuje nowoczesne budownictwo. Drugi podchwytuje koncepcję i czyni niezbędne pomiary. Zadowoleni podają sobie ręce. Na teren wkraczają budowlańcy. Karczują wszystko wokół starego domu, ale ten nie daje się rozwalić ani łomem, ani mechanicznie. Wokół wyrastają już drapacze chmur, kiedy architekci zlecają podłożenie dynamitu pod stary dom. Po wysadzeniu nowe budynki wokół legły w gruzach, a stary dom stał dalej. Architekci wpadają na pomysł, by zamienić dom w skansen - wyspę przeszłości w samym środku nowego wspaniałego świata. Zbierają za to słowa uznania i odznaczenia.

Babcia wraz ze swoją kurą wyruszają w podniebną podróż.

Krzesło z epoki Ludwika XIV wędruje po świecie, doświadczając wielu przygód.

Kolumna Zygmunta III Wazy została zbudowana w latach 1643-44. Stała się pierwszą kolumną osoby świeckiej w nowożytnej Europie. Monument był niemym świadkiem burzliwej historii Polski. Odnawiano ją m.in. po okresie potopu szwedzkiego. W 1944 roku kolumnę zniszczyli Niemcy. W 1948-49 pomnik został zrekonstruowany.

Czego się nie robi w gronie przyjaciół! Pomysłów jest w bród, trzeba tylko wstać z łóżka, a z tym pewien problem ma słoń. Ale kiedy już wyjdzie na podwórko, zrobi się naprawdę wesoło. Świnka świetnie jeździ na hulajnodze, a zając potrafi wykonywać na niej skomplikowane ewolucje. Hipcio i niedźwiadek proponują jazdę w stylu dowolnym, no ale grunt to przecież pomysł i dobra zabawa! Z bajki o gronie przyjaciół z pewnością ucieszą się najmłodsze dzieci.

Na białym i miękkim śniegu mijający dzień zostawia swoje ślady: maszerujących żołnierzy, jednonogiego kaleki, kota, roweru, pana z psem, upadających na śnieg dzieci. Idziemy śladem pary zmierzającej do restauracji. Z lotu ptaka obserwujemy odbicia butów kobiety i mężczyzny przy stoliku, obsługującego ich kelnera i śladów po kieliszkach na stole. Para wychodzi na parkiet, a ślady ich stóp wirujących w walcu tworzą mozaikę na kole. Wokół pary pojawiają się ślady butów zacieśniającego się kręgu napastników. Wszyscy wychodzą na śnieg i tam powstaje chaotyczna plątanina śladów butów i odbić upadających ciał. Wokół śladów bójki i ofiar zakreślają linię koła motocykla. Nad ranem po śniegu przejeżdża mleczarz, zostawia ślad butów, wózka i butelek mleka pod drzwiami.

Zabawne spojrzenie na specyfikę westernu. Jedno z miasteczek na Dzikim Zachodzie wstrząsane jest regularnie odgłosami strzelanin między dwoma wzajemnymi wrogami - Billym i Johnem. Konflikt zażegnany zostaje przez niespodziewaną wizytę ich wybranek.

Porcja zabawnych przygód pomysłowego Dobromira, dla którego nie ma nic trudnego. Wraz z Dziadkiem i filuternym skrzydlatym przyjacielem, Szpaczkiem chłopiec radzi sobie z każdą pracą i nie wie, co to nuda. W jego głowie aż roi się od pomysłów, które w praktyce... nie od razu okazują się genialne. Na szczęście może liczyć na pomoc przyjaciół, a wiadomo - co trzy głowy, to nie jedna!

Z ciemności stopniowo wydobywają się przebłyski światła. Zarysowuje się półkolista, żółta linia horyzontu, dzieląca części obrazu na dolną, ciemniejszą i górną, jaśniejszą. Z głębi materii wydostają się języki ognia. Żar rozpala materię, do podstawowych kolorów dochodzi zieleń, a pod linią horyzontu zaczyna płynąć woda. Przedostaje się do niższych warstw ziemi, a ta rozpada się na większe połacie i zbiorniki. Pod wodą zaczyna kiełkować życie. Na powierzchni pojawiają się drzewa i kwiaty, a nad nimi wzbijają w niebo ptaki. Z gliny, mozolnie, wyłania się człekokształtna małpa. Po niej znacznie drobniejsza postać ludzka.

Postać, która powstała przypadkowo z kapiącego z choinki wosku próbuje przeszkodzić Świętemu Mikołajowi w przygotowaniach do świąt. Czy uda się uratować wszystkie ozdoby przed tajemniczą woskową postacią?

Horror damsko-męskich relacji erotycznych. Seria wstrząsających porażek miłosnych. Dla widza – przezabawne, dla bohaterów – przerażające.

W miejscu doskonałego koła wyrastają kwiaty o kolistych kształtach, a nad nimi wschodzi słońce. Promienie tworzą wokół jego tarczy okręgi. Przewodnikami po krainie kół i kółek są dwaj chłopcy w wieku szkolnym. Bawią się piłkami różnej wielkości, jeżdżą razem zabytkowym bicyklem, odczytują znaki drogowe na kolistych tarczach. Dostrzegają, że wszystkie pojazdy opierają się na kołach: auta, motocykle, traktory, lokomotywa, wagony, a różne mechanizmy - na kołach zębatych. Zachwycającą wielość kół odnajdują na koniec w wesołym miasteczku. Animacja wycinankowa dla dzieci w reżyserii Stefana Janika utrwala wiedzę o kształcie koła i pomaga młodym widzom znaleźć analogie między figurą geometryczną a kształtami z codziennego życia. W geometrycznej, oświatowej serii Stefana Janika powstały ponadto "Czarodziejskie trójkąty" i "W pogoni za kwadratem" (1972).