Powiem Ci to tak. Tove Jansson która była autorką Muminków jak twórcą rysunków, napisała serię książek o Muminkach z myślą o dzieciach. Rysunki raczej były przyjazne, książki są pełne pięknych cytatów i w ogóle. Postacie takie jak Buka, Hatifnatowie itp. mają ukazać, że "Nie taki diabeł straszny jak go malują". Niektóre postacie są przerażające, ale nikomu nie robią krzywdy. Zresztą, nie raz jest mowa o tym w książce jak i bajce tv. Na pewno sama bajka często przeraża przez muzykę która nadaje klimat. Jednakże jak to każda bajka czegoś uczy, ma morał i ukazuje różnicę między dobrem a złem. Przeraża często dzieci, bo jak to dzieci. Nie do końca wszystko rozumieją i nie zawsze wynoszą wnioski z obejrzanej bajki. Po prostu jak się patrzy na samą Bukę to często dzieci płaczą, a tak na prawdę Buka tylko strasznie wygląda - bo zła nie jest (jest nieszczęśliwa i samotna).

ta bajka nie jest może straszna, tylko taka momentami mroczna. Pamiętam, że kochałam Muminki, mimo,że czasami przytulałam się do psa w czasie oglądania :D Tak jak niektórzy dorośli wola horrory a inni komedie romantyczne, to i są dzieci z różnymi gustami.

Buka nie była taka straszna, ale Hatifnatowie to do teraz mnie przerażają
:P Nigdy nie zapomnę jak otoczyli Paszczaka na słupie, trzęsąc tymi niby-
łapkami...brr... Aaa i jeszcze okropne były te rośliny, co im Włóczykij do
tańca przygrywał. Źle im z oczu patrzyło ;)

Jak to ;D Buka nie była straszna? ;p Była straszna. Zawsze jak widziałem, że nadchodzi buka to oczy zasłaniałem. Dziś się zastanawiam jak można się bać takiej prostej grafiki(z tego co pamiętam to był pół elipsy, włosy i oczy ;P), ale kiedyś to było straszne.

10/10 oczywiście ;D

Ja pamiętam jak kiedyś kuzynka z kuzynem (bodajże w czwartej klasie) straszyli mnie buką xD. A bajka sentymentalna. Bardzo lubię ^^ szkoda że na razie nie leci w TV...

Kiedys mialem komiks z muminkami to sralem ze strachu na widok buki :P

Ja tam jak byłem mały lubiłem tą bajkę, ale dziś z perspektywy lat wydaje mi się strasznie dziwna. Może dlatego, że była robiona przez japończyków, o ile pamiętam. A jak to wygląda z książkami? Czy są bardziej normalne, czy może zeschizowane tak jak "ekranizacja"? Zabawne? Infantylne? Jest w nich nordycki "duch" (którego w zjapońszczonej bajce próżno szukać) czy nie? Ogółem - warto czytać? A szczególnie: Czy warto czytać, w nieco "starszym" wieku?

Pytam tylko dlatego, że niestety mam wyraźną słabość do Skandynawii, i nie chciałbym przeoczyć czegoś (hipotetycznie) wartościowego z tamtych stron. Pzdr.

Muminki te tutaj było wyprodukowane nie tylko przez Japończyków, ale też i Finów oraz Holendrów. I w takich okolicznościach trzeba przyjąć, że to jest anime - bardziej zorientowani w temacie na pewno zauważą specyficzny charakter animacji ;]
A jeżeli chodzi o samą produkcję, to jest po prostu genialna. Nigdy jej nie zapomnę. Odnośnie tej grozy - dla mnie to jest naprawdę OGROMNY PLUS !!! Pełno jest bajek, w których z odcinka na odcinek dostaję się tę samą papkę: wszyscy się śmieją, rozmawiają z narratorem, pomagają sobie itd.
A w Muminkach? Jest niesamowity klimat, który również tworzę te różne sytuacje, te postacie (również mroczna Buka i cała reszta). Raz jest wesoło, raz poważnie. Nie mogę powiedzieć, że nie lubię Muminków bo bym skłamał. Lubię i to bardzo. Jedna z moich ulubionych bajek dzieciństwa. Klasyka po prostu. I tak już zostanie :))

a jakie są wyznaczniki nordyckiego ducha? czym się wyróżnia sztuka tamtych stron? dzięki z góry

hehe, ja się Buki strasznie bałam, ale nic nie było w stanie mnie powstrzymać przed oglądaniem jednej z moich ulubionych bajek:)
pamiętam ten odc w którym Buka się pojawiała: oglądałam z rodzeństwem w kuchni (jeszcze po ciemku w dodatku xD), jak Buka się pokazała to starszy brat zwiał z kuchni, młodszy schował się pod stołem:P

bałam? ja umierałam ze strachu.. gdy ktoś chociażby wspomniał imię, któregoś z bohaterów to ja odrazu leciałam w płacz.. a gdy natknęłam na nią w telewizji to niemożna było mnie uspokoić...

to pewnie przez mojego starszego brata, który zawsze mi śpiewał: Muminki Cię śledzą, zabiją i zjedzą, Muuumiinkii...,ale i ta mroczna atmosfera wokół Buki, Włóczykija czy Małej Mi zrobiła swoje ;]

to jest świetny horror dla bachorów.

ach.. i zapomniałam dodać, że przez tą bajeczkę wyrabialiśmy sobie wyobraźnię ;p
moja ogólna ocena to 8 ;]

hee.. noo widze..ze nie tylko ja patrzylam na Buke z przerazeniem.. xP

I właśnie to było w tej bajce wspaniałe. Czasem była straszna, czasem zabawna, zawsze wciągająca. Dziecko czasami też musi się lekko przestraszyć, zaniepokoić a potem obejrzeć szczęśliwe zakończenie xD. Gdy byłem mały właśnie to uwielbiałem w Muminkach, autorzy nie traktowali dzieci jak małych idiotów oglądających tylko bajki w stylu Strusia Pędziwiatra.

Oj tak, i moim prześladowcą była Buka, pamiętam jak w pierwszej gimnazjum gdy ze znajomymi rozmawialiśmy o swoich lękach z dzieciństwa i ktoś wspomnial o Buce to się popłakałam (to dziwne, ale ze strachu) (bo to był taki szok, brutalne przypomnienie tej postaci (która totalnie zniknęła z mojej pamieci)). A tak poza tym to kochałam muminki, ich czarodziejski, tajemniczy i na przemian radosny z ponurym klimat. Tego czarodzieja (szamana, podróżnika czy kto to tam był) na czarnej panterze, Włóczykija i te małe białe, roślinowate stworki. Nie ma co, będę oglądać muminki z moimi dziećmi w przyszlości ;D