Port Ercone, lipiec 1610 roku. Brudna izba, którą rozjaśnia - jak na tylu płótnach Caravaggia - tylko pojedynczy snop silnego światła. W pomieszczeniu, które powstało jakby na wzór jego malowidła, malarz rozstaje się ze światem. Słyszymy głos Caravaggia wspominającego przeszłość, a scena jego śmierci przeplata się ze scenami z życia. Bohater wspomina swą burzliwą młodość, spotkanie z kardynałem Del Monte, który roztacza nad nim dość dwuznaczną opiekę. Wspomina namiętność do Ranuccia, skuszonego brzękiem złotych monet, który jest jego modelem i zostaje kochankiem. A potem burzliwy związek we troje...
opis festiwalowy
Rzym, rok 1590. Siedemnastoletni Caravaggio sprzedaje na ulicach swoje płótna i ciało. Chory, trafia do szpitala, gdzie wizytę składa mu kardynał del Monte, oferując artyście dach nad głową. Pod opieką kardynała Caravaggio kontynuuje naukę i wkrótce tworzy na zlecenie wielkie dzieła. W jego życiu pojawia się Ranuccio Tomassoni, który pozuje mu do obrazu. Caravaggio uwiecznia na płótnie także prostytutkę Lenę, kochankę Ranuccia. Tych troje zaczynają łączyć zażyłe stosunki.
