Film nie każdemu się spodoba. Ograniczenia do zera maja być udziałem mas, a nie wąskiej grupy spadkobierców dóbr, jakie mają zostać dla nich uratowane. Problem jest taki, że łatwiej jest wzbudzić świadomość wśród ludzi młodych nieobciążonych walką o codzienną egzystencję niż pozostałych do zmiany stylu i formy życia. Dlatego szczęśliwe przejście do zero-emisyjności wąskiej grupy nastolatków pod koniec filmu będzie większym problemem dla ich rodziców jak i dla innych nieświadomych swojego wpływu na planetę zwykłych ludzi. Końcówka zostawia jednak nadzieję, że przez uchyloną bramę dostaną się Ci co uwierzą, że jedynie zero-obecność uczyni ich wolnymi. A ci, co nie uwierzą, też tam trafią, co pokazują ostatnie lata faktów dokonanych, bo uratowanie planety nie ma być zadaniem dla elit, co próbuje nam wmówić ten film.