Rose i Jim wymyślili sobie dziwną zabawę: próbują odtworzyć życiorysy obserwowanych ludzi, rozszyfrować ich tajemnicę. Film jest metaforyczną opowieścią o zauroczeniu sztuką. Jim i Rose fantazjują na temat spotykanych ludzi, nadają im odrębną egzystencję. Jim prowokuje los - który nagle obdarza go życiorysem, jak gdyby wziętym z jego własnych melodramatycznych fantazji. Chłopak zostaje ukarany za swoje obsesje artystyczne; za to, że życie zmyślone stawia nad życie rzeczywiste. Ale przecież przed kilkunastoma laty to samo uczyniła jego matka; opuściła męża i syna, by robić karierę w wielkim mieście. Dziś jest symbolem artystycznego sukcesu. Właściwie wszystkie postacie filmu są w jakiś sposób uwikłane w artystyczne fascynacje. Ale też wszystkie są wewnętrznie zwichrowane. Sztuka wykoleja, gubi, niszczy - taka jest wymowa filmu. Sztuka jest oszustwem, pułapką, ale tak wspaniałą, że wynagradza wszystkie rozczarowania i cierpienia.
opis festiwalowy
