Czerwona linia Ciekawostki

Błędy w filmie

W scenie przelotu nad Empire State Building, drapacz chmur pokazany jest bez masztu telewizyjnego, który został ukończony w 1952 roku.

Chwilę przed tym, jak pani Grady próbuje porozmawiać ze swoim mężem, na ekranie w pokoju dowodzenia widoczne są trzy bombowce Vindicator, tymczasem pozostał już tylko jeden bombowiec.

Gwiazda na każdym naramienniku kurtki generała Blacka jest przytwierdzona blisko zewnętrznej krawędzi epoletu. Przepisy mundurowe Sił Powietrznych USA nakazują, aby pojedyncza gwiazda generała brygady była umieszczona na środku naramiennika.

Wielu techników Sił Powietrznych w punkcie dowodzenia nosi skórzane identyfikatory imienne. W tamtym okresie prawdziwe identyfikatory były wykonane ze sztywnego niebieskiego plastiku z białymi literami.

Miejsce kręcenia

Film nakręcono w Westbury i Nowym Jorku (Nowy Jork, USA).

Pozostałe

Widok zbliżenia zrobionego z satelity został nakręcony z kamery przymocowanej do niemieckiej rakiety V2 odpalonej z White Sands w Nowym Meksyku. Film został puszczony od tyłu co stworzyło efekt zbliżania się do ziemi.

Wszystkie "komputerowo wygenerowane" obrazy na ekranie w pokoju dowodzenia (włączając mapy świata, samoloty i eksplozje) zostały całkowicie narysowane i animowane odręcznie.

Hal Schaefer skomponował muzykę do filmu, ale reżyser Sidney Lumet zdecydował się wydać film bez ścieżki dźwiękowej.

Wnętrze samolotu Grady’ego nie było planem filmowym, lecz wynajętym symulatorem lotu. Sceny te kręcono na lotnisku LaGuardia, wykorzystując wnętrza samolotów szkoleniowych.

Na potrzeby filmu zbudowano w nowojorskich studiach Foxa największy w tamtym czasie plan zdjęciowy.