Czerwone okulary Opinie

plakat filmu Czerwone okulary

NastyMcQuickly

7

7,5 W małym sraczu nie ma miejsca dla przyjaciół ni braci

Lucky_luke

7

PS: Masz 20 lat, żywisz się zupkami chińskimi, alkoholem i imprezami, a tu nagle przeskok, masz 30 i po Vifonie biegunka, po szocie zgon w dyskotekowej toalecie.

Krzys_Pe

8

RoboCop oraz Looney Tunes spotykają film noir. Nieidealny, albo może właśnie na swój sposób idealny. Nie wiem do końca co to było, ale mi się podobało.

szczepan600

8

Czyli każdy kraj ma swoją "Hydrozagadkę". Oshii odpina wrotki logiki, ale nie wpada w bezsens. Paradoksalny list kinofila do antyfilmowości. Fanostwo i bunt w służbie bardzo influ-doświadczenia, które pewnie puszcza sobie Hideo Kojima, gdy uważa że pora przypomnieć sobie podstawy rzemiosła. Niech żyje Helghast!

nevamarja

9

No spora siurpryza!* Film aktorski nakręcony i zagrany jak anime. Szalony, piętrowy, rebeliancki i sentymentalny. Genialny pod względem muzyki i dialogów. Powinnam coś odjąć za nienawiść do kotów, ale psom pewnie można wybaczyć. 😉 9/10 *Całusy dla pani Marii Frączek! 😘😘

maryort

8

bawiłam się świetnie, super muza, wizualnie i klimatycznie też bardzo dla mnie, zabawa formą, nawet komedia przesadnej ekspresji się tu czytała i nie była zbyt kabareciarska, dobry wybór festiwalowy (pokusilabym się nawet o określenie entry level lynch na początek jakiegoś abstrakcyjnego kina)

Szczota1992

Bart Szczotkowsky

7

Retrospekcyjna, pośmiertna podróż kłaniająca się Branded to Kill. W tle absurd życia.

maciekrauze1997

5

Pięć smaków 2025; „W małym sraczu nie ma ni kumpli ni braci.”

qgrudziaz

Marcin Grudziąż

7

5s online. Czyste szaleństwo, w świecie przedziwnego post-apo. Momentami w stylu wczesnego Walaszka.

10

19.FFA Pięć Smaków #21 (sekcja Japan 80’s i Azjatyckie Sci-Fi) ”Sen i my z jednych złożeni pierwiastków.” Tak absurdalny i surrealistyczny jak tylko sen potrafi być. Nie przekracza jednak granicy niezrozumienia, przekracza za to granice nieprzekraczalności. Przenosi nas w możliwości zabawą filmem, bo czymże jest film, jak nie naszymi snami. Widok czerwonych okularów niesamowity i wtedy wszystko może się zamienić w głęboką, pełną uczuć czerwień. Pomyśleć, że ten film z 1987 roku przepadł, a teraz się odnalazł i został odrestaurowany. Będę tęsknić za tym obrazem.

dobrydzik

5

Wkurzający film, bo zawsze, kiedy już się wydaje, że chce się odsłonić, o czymś opowiedzieć, to okazuje się, że to tylko takie jaja i ten cały lore, te daty, te pseudonimy, ten tech-noir – to tylko bardzo długie setupy dowcipów. W efekcie dostajemy film eksperymentalny… ale tchórzliwy, coś zwyrodniałego, powinienem dać zero w ramach protestu. Na całe szczęście te dowcipy są albo wprost zabawne, albo przynajmniej zbijające z tropu, np. czytasz opis: dystopijne Tokio, konspiracja, yadda yadda – i nic nie jest w stanie cię przygotować na to, jak duża część tej produkcji to krytyka jakości zupek instant. Dodajmy do tego ścieżkę dźwiękową, która momentami brzmi jak zasłuchana w „Tubular Bells” i jednak mi się podobało, a nie powinno.

druantia

7

(Festiwal Filmowy Pięć Smaków)

narysujmicos

8

Zapomniana perełka japońskiego sci-fi. Film groteskowy, komiczny, absurdalny, o dusznym klimacie. Rozbrzmiewają w nim echa "Angel's Egg", a on sam w "Ghost in the Shell" Oshiiego, przypominał mi także "Jin-Roh: The Wolf Brigade" Okiury. Polecam, to jeden z rodzajów filmów, których podświadomie szukam zawsze wtedy, kiedy chcę obejrzeć coś nietuzinkowego.

TruKoneser

8

Nawet nie wiem co powiedzieć, wiem za to że był to film W Y B I T N Y

Anticitizen One

Karol Majkowski

9

Sen szaleńca śniony na jawie. Coś wspaniałego!

Lukasz_Broda

6

5S25. Terror zaczyna się, kiedy delegalizują ramen. Przywołuje myślami wiele innych filmów (zwłaszcza"Branded to Kill"), z których każdy jest ciekawszy od tego. Ale inscenizacja robi sporą robotę. Niektóre sekwencje zostaną w pamięci.

Booksandfilms

9

LUDZIE! to jest czarno biale poetyckie science fiction w ktorym co chwile sie gubisz, nie moglo byc inaczej

rotusek

5

13Gniewny

7

5 Smaków 2025 #1. Wysoki próg wejścia, nie będę kłamał, ale jak już się człowiek wczuje w te odjechaną parodystyczną odyseję kinofilską to siada - nawet jeśli toaletowo-randomowy humor po jakimś czasie męczy. Muzyka i surrealistyczny trzeci akt - ogień!

franciszek_kruk

10

To jest salto, zapamiętajcie ten taniec! Cyberpunkowy film akcji, który okazuje się najbardziej poruszającą poetycką podróżą przez warstwy cyklicznej rzeczywistości. Świat tragicznym kabaretem znaczeń, egzystencja wiecznym powrotem. Absurdalny humor, w surrealistycznej metodzie, jedynym językiem pozwalającym mówić o podszewce człowieka w kocich czasach - i w ogóle o człowieku, z krwi i kości, układu trawiennego i moczowego oraz wciąż poszukującej czegoś brakującego duszy. Tak niepoważnie, że najpoważniej. Wszystko, od kadrów, światła, cięć, muzyki i użycia koloru po grę aktorską, dialogi, scenografię i kostiumy, jest totalne, absolutne, bez subtelności, a jednak składające się w hipnotycznie senny, melancholijny spektakl. Być może tylko przedśmiertny sen. Czyli, jak się okazuje, życie. Mamoru Oshii, kocham cię.

Paweł Guszkowski

5

Sam siebie nie bierze na poważnie i drwi praktycznie ze wszystkich własnych pomysłów, które z początku przypadły mi do gustu. Ciężko to nazwać science fiction, bo science tu nie ma za grosz - poza naprawdę imponującymi, policyjnymi pancerzami ze sceny otwarcia i jedną planszą miasta z zakończenia, cała reszta to jedynie bardzo pogmatwane fiction. Niby tworzy przy tym fabularne pętle, które do pewnego momentu mają nawet sens, by potem zerwać je i zupełnie porzucić. Do tego ta irytująca muzyka...

little_emm

8

"What kind of dream is the one you are going to meet?"

Mateusz Stępień

9

Nieodrodny kuzyn kina Piotra Szulkina i Piotra Andrejewa. Zapowiedź wszystkich fascynacji Oshiiego

8

Oh yeah, gatunkowo-formalno-fabularne wroty odczepione! Prawdziwy totalitaryzm jest wtedy, gdy ramen staje się wyklęty i schodzi do podziemia

Igor_Zapadka

8

Requiem dla poczytalności Mamoru Oshiiego, film jest zdecydowanie stylowy, miesza ze sobą motywy i przeróżne formy. Klimat przezabawny, postacie przerysowane, a sama historia ma ADHD, ale chłonęło się to bardzo dobrze. Zupełnie coś innego niż się spodziewałem, jest tu dystopijnie, ale nie przygnębiająco.

1
2
3
4

plakat filmu Lalka

Lalka

plakat filmu Małe rzeczy

Małe rzeczy

plakat filmu Resident Evil

Resident Evil