Wielbię Verhoevena za jego dawne dokonania, uważam, że robienie dobrego kina gatunkowego to wielka sztuka, i że wychodziło mu to rewelacyjnie. Niestety, moim zdaniem próba przejścia do 'kina ambitnego' mu nie wyszła. Przez cały film miałem poczucie, że bardzo chce być Haneke, może przez to, że Huppert chociaż jest genialną aktorką, to tutaj trochę powtarza się z 'Pianistki'. Po projekcji wydało mi się, że oglądnąłem nieco historię o niczym - portrety psychologiczne są zbyt proste, żeby powalić, fabularnie raczej wiele nie ma (umówmy się, że nie oczekiwałem ustalania tożsamości gwałciciela). Do tego cała akcja filmu dzieje się może w ciągu miesiąca, a w tym momencie na bohaterkę spada obłędna liczba dramatów. Wiem, że życia bywa dziwne, ale jednak, bardzo rzadko aż tak.

Dziwny zarzut, bo - co prawda - osobiście również preferuję tę stronę jego twórczości, ale Verhoeven zanim zaczął uprawiać kino gatunkowe, przez wiele lat kręcił to "ambitne". I bardziej od Hanekego "Elle" przypomina jednak "Tureckie owoce" w reżyserii... Paula Verhoevena, tyle że z czasów kiedy sadysta rodem z Austrii moczył jeszcze pieluchy (no dobra, pieluchy może nie, ale swe fiksacje pozostawiał jednak jeszcze w swoich czterech ścianach).

Huppert nie powtarza się po "Pianistce", może nie obrzucałbym tego występu nagrodami, ale jej postać w "Elle" jest silna, otwarta i zabawna. Inna kobieta, podobny poziom hardkorów, które wyczynia i chyba na tym punkty styczne się kończą.

Życie może nie bywa aż tak dziwne, ale filmy owszem. I tak je traktujmy - jak filmy, a nie symulator rzeczywistości.

Chyba nie da się zrobić 'zasłonki' spoiler, a szkoda. SPOILER




Co do Huppert można powiedzieć, że gra taki typ ról, ale przy tym jakie kreacje zdarzało jej się stwarzać, to jest góra dobra robota. Gdy ma się taką aktorkę pod ręką, to trochę szkoda z niej nie wykrzesać więcej.

Ten film jest dramatem, chyba jednak byłoby dobrze, żeby występowało jakieś prawdopodobieństwo kumulacji zdarzeń. Tu mamy gwałty, dramat z synem-synową-wnukiem, romans, wątek rodziców (do tego żigolak matki), raczej nietypowe problemy w pracy, dla mnie to było pewne przeładowanie (do tego drugie plany nie były jakoś bardzo rozbudowane). Chwilami aż się zastanawiałem, czy to nie ma być groteskowy portret wyższej klasy średniej. Podobnie jak to, że podczas kolacji najpierw piją wino, a potem koniak. Albo to, że kot bohaterki pojawia się i znika.

Mnie ujęło to, że film gra z przyzwyczajeniami, jak również ta odczuwalna groteska, pastisz. Sam fakt, że rozwiązanie zagadki, kto napadł bohaterkę nie kończy filmu, a więcej - nie spada zainteresowanie widza - już jest czymś specyficznym. Podczas seansu nie przeszkadzało mi nagromadzenie dramatów, chociaż jakby tak zamknąć je w kilku zdaniach, może to robić wrażenie przeładowania. Może po prostu reżyser całkiem sprawnie wszystko ogarnął dla mnie.

Film tak nudny i komiczny, że szkoda kasy. Francuskie kino widać, że też zajechało w ciemną ulicę. Historia tej kobiety jest tak pusta, głupia i śmieszna, że miałem wrażenie że wszyscy na ekranie potrzebują powaznej opieki psychicznej. Co się dzieje, że coraz gorsze filmy dostają zgłoszenia do walki o Oscara?
Jedyny plus filmu to sąsiad, który puka dwa razy.

ksdiamante - podaj przykład interesującego dla Ciebie filmu. Gusta są różne, zawsze mnie to ciekawiło. Celem tego filmu było pokazanie "klinicznych" wyolbrzymionych nieco wzorów postaci czy sytuacji adekwatnych do aktualnego świata. Bardzo sprawnie zostało to zmajstrowane i pokazane. Że widzimy to na ekranie nie oznacza primo że to wizja autora rzeczywistości (jest wprost przeciwnie - wg mnie) że tak jest naprawdę - bo to wąski "wybór" postaci sytuacji. Celowa kumulacja osób zdarzeń. Popatrzmy na innych kandydatów do Oscara - na co być głosował /a? czyżby La la land - film bez treści i bez aktorstwa? Isabelle - tego nie można zaprzeczyć gra świetnie.

"lekka komedia"?

Czyli ta scena gwałtu nie jest jakaś mocna? Bo nie lubię takich filmów oglądać... Przez to mi przepadła Dziewczyna z tatuażem ;/

Nie, jest łagodniejsza niż w tatuażu.