Enen Pressbooks

Nowy film Feliksa Falka, twórcy takich filmów jak kluczowy dla polskiego kina lat 70. ?Wodzirej? czy nagrodzony Złotymi Lwami gdyńskiego Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych ?Komornik?, jest thrillerem. To gatunek nowy w dorobku reżysera, ale ? jak się okazuje ? wybrana tym razem formuła świetnie służy założonym przez reżysera celom. Punktem wyjścia Feliksa Falka jest historia autentyczna, opisana w prasie, ale reżysera interesują nie tyle fakty, ile pewne mechanizmy. Prawda, do której dociera młody lekarz, jest szokująca ? więcej, choć wpisana w przeszłość sprzed 1980 roku, kryje mechanizm, który można uruchomić także dzisiaj. ?Enen? to przestroga przed jego wykorzystaniem, ale film nie ogranicza się do tego. W wielu miejscach ? pośrednio i wprost ? twórca odwołuje się do słynnego ?Lotu nad kukułczym gniazdem? i jego czołowych postaci, McMurphy?ego i ? zwłaszcza ? Wodza Bromdena. Tak jak w powieści Kena Keseya i filmie Milosa Formana kluczowym elementem fabuły są relacje między jego bohaterami.

Wrocław, 1997. Do miasta zbliża się wielka powódź, trwa ewakuacja szpitali. Młody psychiatra Konstanty Grot (Borys Szyc) odprowadza do autobusu katatonicznego pacjenta, Pawła Płockiego (Grzegorz Wolf). Gdy autobus rusza, pacjent żegna lekarza charakterystycznym gestem ? takim samym, jak zmarły niedawno ojciec doktora. Poruszony Kostek postanawia dowiedzieć się czegoś o Płockim, ale jego teczka z dokumentacją medyczną jest prawie pusta. Próba określenia tożsamości chorego spotyka się z obojętnością reszty personelu, próbującego ogarnąć wywołany powodzią chaos. Żona Konstantego, Renata (Magdalena Walach), jest utalentowaną wiolinistką, grającą na altówce w kwartecie często zapraszanym na zagraniczne tournee, mają pięcioletnią córkę. Z powodu kolejnego wyjazdu matki dziewczynka trafia do babci, ojciec ma ją odwiedzać, ale tego nie robi ? pochłonięty zagadką Pawła Płockiego. Próbując ją rozwikłać, trafia do dawnego dyrektora szpitala Ambroziaka (Krzysztof Stroiński), dziś członka władz miejskich energicznie zwalczającego skutki powodzi. Rozmowa z nim niczego nie wyjaśnia. Kiedy Kostek wraca do szpitala, dowiaduje się, że Płockiego wypisano i przekazano do ośrodka pomocy społecznej. Lekarz wyciąga go stamtąd i umieszcza w swoim domu. Podjęta przez niego terapia zdaje się przynosić pozytywne skutki: pacjent stopniowo odzyskuje kontakt z otoczeniem. W prasie ukazuje się ogłoszenie z jego zdjęciem - niestety, odzew jest niewielki i najczęściej fałszywy. Pozytywne skutki terapii zachęcają Kostka do intensyfikacji starań ? i to wbrew opinii ordynatora szpitala, w którym pracuje. Ale nie przypadkiem młody lekarz ma opinię niepokornego ? skupia się na przypadku Płockiego, choć fakt przetrzymywania chorego w domu wydaje się błędem w sztuce lekarskiej i grozi mu utrata pracy. Także żona po powrocie z tournee domaga się usunięcia pacjenta z ich domu ? choćby w trosce o dziecko, o którym mąż zapomniał podczas jej nieobecności. Tymczasem Konstanty dociera do lekarza, który przyjmował Płockiego do szpitala przed 20 laty. Psychiatra unika odpowiedzi na zadawane pytania, ale przyciśnięty do muru zdradza budzące zgrozę okoliczności, które stawiają sens podjętej przez Kostka terapii pod znakiem zapytania.

To nie miał być film o powodzi 1997 roku. Nie sądzę, żeby w Polsce ktoś taki film nakręcił, bo nawet przy wykorzystaniu komputerów będzie za drogi. Ale tamta powódź podsunęła mi ciekawy pomysł. Ktoś mi powiedział, że czytał we wrocławskiej prasie historię ewakuacji jednego z tamtejszych szpitali, po której okazało się, że jakiś pacjent nie ma żadnych dokumentów. Nie wiem, jak się potoczyły losy tamtego człowieka, ale to była pewna inspiracja. Na kanwie tamtej historii opowiedziałem własną. Z jednej strony mogła toczyć się w dowolnym mieście podczas dowolnej powodzi ? tegorocznej lub nawet przyszłorocznej, z drugiej jednak strony, sprawa, której dotyczy, mogła wydarzyć się przed 1980 rokiem. Wybrałem to drugie. W pracy nad tekstem pomogła mi Agnieszka Holland ? bardzo sobie cenię jej doświadczenie w umiejętności konstruowania postaci. ?Enen? jest thrillerem. Jego bohaterem jest psychiatra, który próbuje zgłębić tajemnicę człowieka ? właśnie człowieka, a nie pacjenta. Mój bohater jest psychiatrą niepokornym, mocno odbiegającym od stereotypowego widzenia psychiatry na ekranie ? nie jest ani szaleńcem, ani układnym rutyniarzem. Chciałem, by była to postać ciekawa, niekonwencjonalna. W końcu decyduje się na terapię i określenie tożsamości jednego z pacjentów, stawiając wszystko ? pracę, karierę naukową, rodzinę ? na jedną kartę. Nie ma pewności, czy nie jest oszukiwany. W pewnej chwili pyta tego pacjenta, czy on przypadkiem nie udaje chorego, czy nie widział ?Lotu nad kukułczym gniazdem?? Ale pragnienie poznania tajemnicy, dopomożenia człowiekowi jest silniejsze. Są tajemnice, wobec których stajemy bezradni: w tym przypadku tajemnica ludzkiego mózgu. Namawiano mnie, bym postawił kilka kropek nad ?i? , powiedział, że pacjent ? o ile uda się go wytrącić z tego stanu niemal katatonicznego ? okazał się niebezpieczny dla otoczenia. Albo żeby mój bohater, kiedy dowie się prawdy, porzucił pacjenta lub zatrzymał go przy sobie, zmienił swój stosunek do psychiatrii albo w ogóle odszedł z zawodu. Wolałem jednak pozostawić tych kilka niedopowiedzeń. W końcu film to rodzaj dialogu z widzem i jemu chcę zostawić ostatnie zdanie. Nie chcę też rozstrzygać, czy mój psychiatra popełnił błąd w sztuce, wprowadzając pacjenta do swojego domu. Wiem, co prawda, że jest nurt we współczesnej psychiatrii, który sugeruje, by niektórym pacjentom umożliwić życie poza zakładem zamkniętym, wśród innych ludzi, w społeczeństwie. Problem jednak w tym, że po pierwsze nie wiadomo, z jakim pacjentem mamy do czynienia w tym przypadku, a po drugie ? ci inni ludzie nie chcą czuć się zagrożeni obecnością chorego. Społeczeństwo źle znosi odmienność, pamiętamy, że psychiatria bywała wykorzystywana przez komunistyczny aparat represji ? choćby te sowieckie psychuszki i ?schizofrenia bezobjawowa?, na jaką zapadali dysydenci. Ale to wcale się nie skończyło wraz z upadkiem komunizmu. Co jakiś czas możemy przeczytać w prasie o przypadku zamknięcia kogoś zdrowego w zakładzie psychiatrycznym na życzenie rodziny, której udało się skorumpować sędziego. W ?Enenie? kontekst historyczny co prawda jest istotny ze względów dramaturgicznych, ale nie jest najistotniejszy. Dla mnie jest pretekstem do pokazania wyborów moralnych jakich musieli dokonywać ludzie przed 1980 rokiem. I czego o tych ludziach dowiaduje się bohater. Rolę psychiatry zaproponowałem Borysowi Szycowi z dwóch powodów. Uważam, że niezależnie od talentu i sporych już umiejętności, jest jednym z niewielu w Polsce aktorów ?energetycznych?. Może zagrać człowieka z pasją, twardo dążącego do celu. Wydawało mi się także, że Szyc staje się mimowolnym więźniem wizerunku komediowo-imprezowego, który zawdzięcza rolom filmowym, w jakich jest obsadzany, chociaż z kolei w teatrze potrafi zagrać serio. Pomyślałem, że taka rola jak w ?Enenie? stwarza szansę, by się od tego tabloidowego image?u odbić, a Borys Szyc z tej szansy skorzystał. Długo szukaliśmy aktora do roli pacjenta. W końcu trafiliśmy na Grzegorza Wolfa. Jest aktorem o talencie kameleona: zmienia się w zależności od kostiumu i charakteryzacji, a jeszcze w dodatku potrafi to zagrać. To jego pierwsza tak duża i tak trudna rola na ekranie. Zdecydowałem się na niego także dlatego, gdyż uznałem iż w roli psychicznie chorego będzie bardziej wiarygodny niż znany aktor. Moim zdaniem Wolf powinien w tym filmie zostać dostrzeżony i doceniony.

Z Feliksem Falkiem spotkałem się przed kilku laty, kiedy przygotowywał się do realizacji ?Komornika?. Długo wtedy rozmawialiśmy o możliwości współpracy, choć nie udało się nam zrobić tego filmu razem. Między innymi dlatego, że byłem za młody do roli. Ale udało się nam zawiązać pewną nić porozumienia, w obu nas została chęć współpracy. Dlatego bardzo się ucieszyłem, kiedy Feliks miał w ręku gotowy scenariusz i zwrócił się do mnie z propozycją zagrania w ?Enenie?. Nikt jeszcze nie zaproponował mi roli psychiatry. Uznałem to za propozycję szczególnie ciekawą, zwłaszcza w odniesieniu do ?Wojny polsko-ruskiej? Xawerego Żuławskiego, w której właśnie grałem postać krańcowo odmienną. Nagle okazało się, że mam dwa tygodnie, by przeistoczyć się z dresiarza we wrażliwego inteligenta. To było dla mnie prawdziwe wyzwanie ? zarówno zawodowe, aktorskie, jak i osobiste. Przyjąłem je z ochotą, bo praca nad tą rolą była dla mnie czymś nowym. Na planie filmu Żuławskiego grałem łysego ?dresa?, tu łysy być nie mogłem. Zrobiliśmy więc perukę, może trochę bardziej odważniejszą niż pasowałaby do naszych czasów. Ale przecież mówi się, że w każdym psychiatrze tkwi odrobina szaleństwa. Przynajmniej w moim Kostku, który nie tyle leczy przypadki, ile spotyka się z chorymi ludźmi i próbuje im pomóc. Może to nie jest typowe dla lekarzy, lecz on nasiąka sprawami pacjentów. Myślę więc czasem, że jeśli zostało w nim coś z szaleństwa Silnego, bohatera ?Wojny polsko-ruskiej?, to to tylko pomoże tej roli. Praca nad postacią Kostka, który w swym pragnieniu niesienia dobra nieświadomie budzi diabła, była dla mnie nie tylko interesującym przeżyciem, ale i cennym doświadczeniem. Chciałbym, by tak samo ocenili ją widzowie.

Istotnie, to jest moja pierwsza tak duża rola filmowa, prawdziwe wyzwanie. No bo jak zagrać wariata, by wszyscy uwierzyli, że to wariat? Czy Płocki rzeczywiście jest wariatem? Długo o tym rozmawialiśmy z reżyserem. A potem Kępiński, jego ?Schizofrenia? i spotkania w szpitalu psychiatrycznym na Dolnej w Warszawie. I mnóstwo rozmów z lekarzami. W efekcie doszliśmy do wniosku, że to nie może być do końca jednoznaczne, nie przypadek kliniczny określonego rodzaju schizofrenii ze wszelkimi objawami, ale postać metaforyczna, rodzaj papierka lakmusowego dla ukazania przemiany bohatera filmu. Jak zagrać katatonika, jak uwiarygodnić taką postać nie tylko wyglądem, ale od środka? Z moich rozmów z lekarzami wynikało, że każdy przypadek jest inny, a samej choroby wyleczyć się nie da, można ją tylko złagodzić. A kiedy pytałem o szczegóły ? co taki człowiek może czuć od środka, jak odbiera otaczający go świat ? udzielali niejednoznacznych odpowiedzi. W rezultacie sam musiałem wymyślić swoją katatonię, zamknąć siebie jak kanarka w klatce. To straszne uczucie. Poczułem się jak bohater horroru, który idzie w stronę drzwi, a one z każdym krokiem oddalają się od niego. Albo: drzwi są otwarte, a ja ? choć bardzo pragnę - nie potrafię przez nie przejść, nie mogę nawet nic powiedzieć. Tak to sobie wyobraziłem i na tej zasadzie zbudowałem swoją postać. Wymagało to ogromnego skupienia, wręcz na poziomie psychosomatycznym. Pierwsze dwa tygodnie zdjęć to była masakra - jakbym czuł na sercu dwutonowy ciężar. Ale z czasem później ten stan spętania od środka zaczął ustępować.

BORYS SZYC (Konstanty) Ur. 4 IX 1978 r. w Łodzi. Aktor teatralny, telewizyjny i filmowy. Absolwent warszawskiej Akademii Teatralnej (2001), od 2001 związany z Teatrem Współczesnym w Warszawie, gdzie zadebiutował na scenie. W 2002 otrzymał nagrodę Feliksa za rolę w spektaklu ?Bambini di Praga?, w 2005 ? nagrodę im. Zbyszka Cybulskiego za kreację w filmie ?Symetria?. Popularność potwierdzoną Wktorem (2007) przyniosła mu rola Kruszona w serialu ?Oficer?. Wystąpił w filmach i serialach: 1997 ? Klan (serial tv), 2000 ? Adam i Ewa (serial tv), Enduro bojz, Na dobre i na złe (srial tv), Sukces (serial tv), 2001 ? Boże skrawki, Przedwiośnie (także serial tv), Stacja, 2002 ? Bez litości, E=mc2, Król przedmieścia (serial tv), Rodzina zastępcza (serial tv), Sfora (serial tv), Ostatnia kryjówka (tv), Pianista, 2003-05 ? Defekt (serial tv), 2003 ? Kasia i Tomek (serial tv), Męskie ? żeńskie (serial tv), Miodowe lata (serial tv), Symetria, Zaginiona (serial tv), 2004 ? Camera Cafe (serial tv), 2004-05 ? Oficer (serial tv), Pręgi, Vinci (wyróżnienie na MFF w Courmayeur, 2004), 1409. Afera na zamku Bartenstein, Chaos, 2005-06 ? Tango z aniołem (serial tv), 2006 ? Droga wewnętrzna (tv), Hiena, Job, czyli ostatnia szara komórka, Magiczne drzewo (serial tv), Oficerowie (serial tv), Południe ? północ (Złota Podkowa na FF Wakacyjne Kadry w Cieszynie, 2007), 2007 ? Ekipa (serial tv), Niania (serial tv), Ryś, Tajemnica twierdzy szyfrów (serial tv), Testosteron, 2008 ? Serce na dłoni, Lejdis, Trzeci oficer (serial tv), Wojna polsko-ruska, 2009 ? Enen, Handlarz cudów (w real.), Mniejsze zło (w real.), Randka w ciemno (w real.). GRZEGORZ WOLF (Paweł Płocki) Ur. 1970 r. Aktor, zadebiutował na scenie w 1990, w 1994 ukończył szkołę teatralną we Wrocławiu. Występował na scenach Gdyni, Wrocławia, Torunia i Łodzi, od 1998 związany z Teatrem Miejskim w Łodzi. Laureat nagrody prezydenta Gdyni (2004), zagrał w filmach i serialach: 1997-2009 ? Klan (serial tv), 1999 ? Trzy szalone zera (tv), 2001 ? Reich, 2002 ? Break Point, 2002 ? Lokatorzy (serial tv), 2002-09 ? Samo życie (serial tv), 2003-05 ? Defekt (serial tv), 2003 ? M jak miłość (serial tv), 2005 ? Egzamin z życia (serial tv), Kryminalni (serial tv), Wróżby kumaka, 2006 ? Fałszerze. Powrót Sfory (serial tv), 2007 ? Odwróceni (serial tv), Sąsiedzi (serial tv), W stepie szerokim, 2008 ? 0_1_0, Glina (serial tv), Wydział zabójstw (serial tv), 2009 ? Generał Nil, Enen. MAGDALENA WALACH (Renata) Ur. 13 V 1976 w Raciborzu. Aktorka filmowa, teatralna i telewizyjna. Absolwentka krakowskiej PWST (1999), laureatka nagrody ZASP na Festiwalu Przedstawień Dyplomowych w Łodzi za rolę w spektaklu dyplomowym ?Pułapka?, a także nagrody im. Agnieszki Osieckiej na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Na ekranie zadebiutowała w 2000 roku, popularność przyniosła jej rola w serialu ?Twarzą w twarz? oraz zwycięstwo w VII edycji ?Tańca z gwiazdami?. Zagrała w filmach: 2000 ? Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową, 2002 ? Suplement, 2003 ? Marcinelle, Miodowe lata (serial tv), 2004 ? Oficer (serial tv), 2004-06 ? Pensjonat pod Różą (serial tv), 2007-08 ? Twarzą w twarz (serial tv), 2008 ? Jak żyć?, Kryminalni (serial tv), 2009 ? Enen; Tancerze (serial tv) KRZYSZTOF STROIŃSKI (Ambroziak) Ur. 10 IX 1950 w Pszczynie. Aktor teatralny, filmowy i telewizyjny. Absolwent wydziału aktorskiego PWSFTViT (1972). Na scenie zadebiutował w 1972, związany z teatrami w Tarnowie. Łodzi, a od 1979 ? Warszawy. Na ekranie zadebiutował w 1970, ogromną popularność przyniosła mu rola Leszka w serialu ?Daleko od szosy?. Laureat nagród teatralnych i filmowych. Filmografia: 1970 ? Doktor Ewa (serial tv), Pierścień księżnej Anny, 1971 ? Jak daleko stąd, jak blisko, Samochodzik i templariusze (serial tv), 1972 ? Agnieszka (tv), Szklana kula, 1973 ? Stawiam na Tolka Banana (serial tv), 1974 ? Ile jest życia (serial tv), Najważniejszy dzień życia (serial tv), Pójdziesz ponad sadem, Zaczarowane podwórko, 1975 ? Dyrektorzy (serial tv), 1976 ? Daleko od szosy (nagroda na Festiwalu Twórczości Telewizyjnej w Olsztynie, 1977), 1977 ? Poza układem (tv), 1978 ? Ślad na ziemi (serial tv), Wesela nie będzie, 1981 ? Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy (serial tv), 1983 ? Synteza, 1986 ? Blisko, coraz bliżej (serial tv), 1988 ? Mistrz i Małgorzata (serial tv), Oszołomienie, 1989 ? 300 mil do nieba, Kawalerki (serial tv), 1990 ? Napoleon (serial tv), 1991 ? Powodzenia, żołnierzyku (serial tv), 1992 ? Wszystko co najważniejsze, 1993 ? Bank nie z tej ziemi (serial tv), Kuchnia polska (serial tv), Sposób na czarownice, 1994 ? Spółka rodzinna (serial tv), 1995 ? Matki, żony i kochanki (serial tv), Wielki tydzień, 1996 ? Dzieci i ryby, 1997 ? Historie miłosne, 1998 ? Matki, żony i kochanki (seria II, serial tv), 1999 ? Trzy szalone zera (serial tv), Tydzień z życia mężczyzny, 2000 ? Nieznana opowieść wigilijna (tv), To ja, złodziej, Twarze i maski (serial tv), 2001 ? Kameleon (także serial tv), , 2002 ? Moje miasto (tv, nagroda na KSF Młodzi i Film w Koszalinie, 2002), 2003 ? Ciało, 2004 ? Pensjonat pod Różą (serial tv), Stacyjka (serial tv), 2005 ? Chaos, Fale. Wyjazd (k.m.), 2005 ? Pitbull (także serial tv), ?Solidarność, Solidarność? (tv), 2006 ? Co słonko widziało?, Droga wewnętrzna (tv), 2007 ? Ekipa (serial tv), Lekcje pana Kuki, Ogród Luizy, 2008 ? Rysa (wyróżnienie na FPFF w Gdyni, 2008, Orzeł ? Polska Nagroda Filmowa ? za rolę, 2009), 2009 ? Zwerbowana miłość, Enen, Janosik (w real.), Mistyfikacja (w real.), Trzy minuty (w real.) 

FELIKS FALK (Scenariusz i Reżyseria) Ur. 25 II 1941 w Stanisławowie. Reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta, producent, dramatopisarz, grafik. Absolwent warszawskiej ASP (1966), redaktor graficzny popularnego miesięcznika "Magazyn Polski". W 1967 debiutował jako dramatopisarz jednoaktówką "Winda", autor sztuk teatralnych i telewizyjnych oraz słuchowisk radiowych. W 1974 uzyskał dyplom wydziału reżyserii PWSFTViT w Łodzi, jako reżyser zadebiutował w 1973. W latach 1974-81 członek Zespołu X, czołowy twórca kina moralnego niepokoju - jego "Wodzirej" (1977) uważany jest za sztandarowe dzieło nurtu. Pracownik naukowy PWSFTViT. W latach 1991-2005 szef i współwłaściciel ? wraz z Dorotą Ostrowską-Orlińską i Jerzym Sztwiertnią - studia produkcyjnego Fokus Film. Laureat licznych nagród, w tym dyplomu Ministra Spraw Zagranicznych za upowszechnianie kultury polskiej za granicą. Filmografia - jako reżyser i scenarzysta: 1973 - Nocleg (tv), 1975 - Aktorka (k.m., nowela filmu "Obrazki z życia"), W środku lata (wyróżnienie na MFF Autorskich w San Remo, 1976), 1976 - Zdjęcia próbne (tylko scen.), 1977 - Wodzirej (Złote Grono LLF w Łagowie, 1977), 1979 - Obok (tv), Szansa, 1980 - Laureat (tv, tylko scen.), 1981 - Był jazz (Grand Prix ?Wielki Jantar" na KSF ?Młodzi i Film" w Koszalinie, 1984, nagroda na FPFF w Gdyni, 1984) , Wielki bieg (tv, tylko scen.), 1984 - Baryton (tylko scen., nagroda za scen. na FPFF w Gdyni, 1985), Idol, 1986 - Bohater roku (nagroda za reż. na FPFF w Gdańsku, 1986, nagroda specjalna na MFF w Moskwie 1987), Nieproszony gość (tv), 1989 - Kapitał, czyli jak zrobić pieniądze w Polsce, 1991 - Koniec gry, 1993 - Samowolka (tv, nagroda za reż. na FPFF w Gdańsku, 1993), 1994 - Lato miłości, 1995 - Daleko od siebie, 2000 - Twarze i maski (serial tv, także prod.), 2005 - Komornik (tylko reż., Grand Prix Złote Lwy na FPFF w Gdyni, 2005, Orzeł ? Polska Nagroda Filmowa ? za reżyserię, 2006, nagroda na MFF w Berlinie, 2006, Jańcio Wodnik na festiwalu Prowincjonalia we Wrześni, 2006, Złota Kaczka miesięcznika ?Film, 2006), nagroda na MFF w Houston, 2007), ?Solidarność, Solidarność...? (tv, nowela ?Krótka historia jednej tablicy?), 2007 ? Katyń (współpraca scenariuszowa), 2009 ? Enen. ARKADIUSZ TOMIAK (ZDJĘCIA) Ur. 20 II 1969 w Koszalinie. Absolwent wydziału operatorskiego PWSFTViT w Łodzi (1995). Jako samodzielny operator zadebiutował w 1997 roku. Filmografia: 1997 ? Przystań, 1998 ? Klasa na obcasach (serial tv), 1999 ? Na dobre i na złe (serial tv), 2000 ? Wielkie rzeczy (cykl tv), Słoneczna włócznia (serial tv), Nieznana opowieść wigilijna (tv), Daleko od okna (nagroda za zdjęcia na FPFF w Gdyni 2000), 2001 ? Myszka Walewska (serial tv), Marzenia do spełnienia (serial tv), Cisza, 2002 ? Kariera Nikosia Dyzmy, Gorący temat (serial tv), 2003 ? Żurek, Zrobimy sobie wnuka, Symetria, Na Wspólnej (serial tv), Magiczne drzewo (serial tv), 2004 ? Oficer (serial tv), Stacyjka (serial tv), 2005 ? Okazja (serial tv), Masz na imię Justine (wyróżnienie na MFF w Montrealu, 2005), 2006 ? Hiena, Jasne błękitne okna, Palimpsest, Statyści (nagroda za zdjęcia na FPFF w Gdyni ? łącznie z filmem ?Palimpsest?, 2006), 2007 ? Hania, Prawo miasta (serial tv), 2008 ? Mała wielka miłość (także serial tv), Wichry Kołymy, 2009 ? Enen, Zero, Mistyfikacja (w real.), Tajemnica Westerplatte (w real.). BARTŁOMIEJ GLINIAK (Muzyka) Kompozytor i aranżer, absolwent krakowskiej Akademii Muzycznej (1997). Autor muzyki teatralnej i filmowej, współpracownik Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia oraz Teatru Polskiego Radia. Laureat międzynarodowego konkursu kompozytorów GMEB w Bourges. Z kinematografią współpracuje od 1999. Filmografia - jako kompozytor: 2000 - Enduro Bojz, Noc świętego Mikołaja (tv, z cyklu "Święta polskie"), To my, 2001 - Marszałek Piłsudski (serial tv), 2003 - Dotknij mnie, Koniec wakacji, 2003 - Xero, 2004 - City (serial tv), Mój Nikifor, 2005 - Palimpsest, Komornik, ?Solidarność, Solidarność...? (tv, nowela ?Krótka historia jednej tablicy?), 2006 ? Oficerowie (serial tv), 2007 ? Tea, 2009 - Enen. TERESA GRUBER (Scenografia) Scenografka i dekoratorka wnętrz, absolwentka historii sztuki na UW (1971). Z kinematografią związana od połowy lat 70., jest autorką scenografii do następujących filmów: 1977 ? Zezem (serial tv), 1990 ? Dom na głowie, 1993 ? Do widzenia wczoraj, 1995 ? Girl Guide, Matki, żony i kochanki (serial tv), Sukces (serial tv), 1998 ? Matki, żony i kochanki (serial tv, seria II), Sabina (tv), 1999 ? Moja Angelika, Palce lizać (serial tv), Skok, 2005 ? Klinika samotnych serc (serial tv), 2006 ? Kilka fotografii (tv), Kopciuszek (serial tv), 2009 ? Enen. Ma również w swoim dorobku dekorację wnętrz do około stu filmów i seriali. WŁODZIMIERZ NIDERHAUS (Producent) Dyrektor Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie, w latach 2005-2008 sekretarz Rady Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Jako producent i koproducent uczestniczył w realizacji filmów: 1994 ? Powstanie warszawskie 1944 (dok.). 1998 ? Poniedziałek, 1999 ? Córy szczęścia, Ostatnia misja, 2000 ? 6 dni strusia, Enduro bojz, Sezon na leszcza, 2001 ? Angelus, Poranek kojota, Reich, Stacja, Tam i z powrotem, Tryumf pana Kleksa, Wtorek, 2002 ? E=mc2, Haker, Suplement, 2003 ? Pornografia, Show, Ogród rozkoszy ziemskich, 2004 ? Vinci, Do potomnego (dok.), 2005 - Komornik, Po sezonie, Koncert marcowy opus 68 (dok.), 2006 ? Czeka na nas świat, Francuski numer, Jasminum, Statyści, 2007 ? Ogród Luizy, Środa, czwartek rano, U Pana Boga w ogródku, Izolator, Wszuystko będzie dobrze, Boisko bezdomnych, Wilcza 11. Telepatrzydło (dok.), 2008 - Droga do raju, Czternaście dni. Prowokacja bydgoska (dok.), My cichociemni (dok.), Ile waży koń trojański?, Niezawodny system, Senność, Serce na dłoni, 2009 ? Kierowca (w real.), Generał Nil, Enen, Galerianki, Mniejsze zło, Miasto bez Boga (dok.), Operacja Dunaj, Różyczka (w real.).