Zaloguj Zaloguj się

Everytime Opinie

plakat filmu Everytime

Agatonik

7

Ciekawy film o żałobie, która nie przebiega etapami, lecz zaburza czas, przestrzeń i sposób postrzegania świata. Wollner nie szuka winnego ani łatwego ukojenia. Pokazuje ludzi próbujących żyć dalej, chociaż przeszłość nieustannie wdziera się w ich teraźniejszość. Najbardziej przekonuje mnie oszczędna obserwacja bohaterów i brak emocjonalnego szantażu. Mniej metafizyczny finał, w którym reżyserka mnoży symbole i pomysły, jakby nie do końca ufała sile wcześniejszej, znacznie prostszej opowieści.

Pazusek

9

najlepsze wykorzystanie Minecrafta w historii kina, opowieść o copium, żałobie, próbie życia po tragedii. wybitne zdjęcia - kluczowa scena filmu na blokach nieziemsko nakręcona, minimalistyczne w środkach, maksymalnie oddaje, Wollner jednym z najbardziej wyrazistych głosów współczesnego kina

Tomasz_Kuk

5

Totalny średniak. Mam wrażenie, że ktoś rzucił cegła w białą kartkę papieru i stwierdził, że to będzie scenariusz. Ma swoje momenty, ale w dużej mierze jest to płytki surfing na falach straty. Nie umie być ani dosłowny, ani oniryczny. Ale przyznaje, że ujęcia dwójki nastolatków na dachu są wybitne. Film powinien nazywać się zacznij trzy metafory, potem totalnie ich nie rozwiń, ale potem łopatologicznie je wytłumacz, bo widz może jednak nie nadążył.

mrozikos667

8

Każdy kolejny film Wollner lepszy niż poprzedni.

Genesiricos

8

Strata jako stan powodujący dyskomfort: zarówno u bohaterów, jak i widzów. dyskomfort, który pomaga poukładać sobie w głowie sytuację, której nie da się zrozumieć. Wybitne zdjęcia, przejmująca ścieżka dźwiękowa przywodząca na myśl beach house i wiele więcej.

Lukasz_Broda

8

Wollner znów o zwierciadłach straty. Procesy żałoby naturalnie potrafią zobrazować się we śnie. Druga połowa rzetelnie wyraża psychologię snu, konsekwentnie wynikającą z poprzedzających ją wydarzeń pierwszej połowy, dotykających tematyki traumy i wybaczenia. Przy tym całości nie da się zaszufladkować ani jako dydaktycznej rozprawki, ani jako onirycznego bajdurzenia. Poetyka obrazu wyraża się sama przez siebie, a są tu momenty niezapomniane - prolog na długo pozostanie w pamięci.

Shivmant

Paweł Woźniak

5

Wchodzę na własne ryzyko

Jedrem

Jędrek Lisowski

6

uważam, że aftersun i sirat są zbyt świeżymi filmami żeby z nich zrzynać. + naprawdę nie potrzebowałem żeby zakończenie było wytłumaczone czterokrotnie

M0RiARTY

mąciszmer dobrze

8

Film o bolesnym przeczuciu, które uderza podczas żałoby - że miejsce zaświatów nie jest w zaświatach, tylko w przytłaczającej fałdce, która powstaje między percepcją a otoczeniem człowieka. A jest tak przytłaczająca, bo synchronizuje światło, które pada na siatkówkę oka w czasie rzeczywistym, ze światłem zapisanym na nośnikach: analogowych, cyfrowych, wspomnieniowych. Słońce z "Everytime" też jest oczywiście słońcem z nośnika (film przypomina o tym w sposób niemal brutalny), dlatego Wollner w ostatniej ćwiartce wykorzystuje ten przywilej kina łącząc oba poziomy: nierzeczywiste piksele i namacalną obecność. I to też przybliża cechę życia po tragedii. Doświadczenia wyjęte z pamięci - lub innego archiwum - zdają się przecież czasem realniejsze od widoków za oknem. A w ogóle to jest to Solaris pozbawione sci-fi, ale i tak z interferencją fal.

8

Subtelne i pozbawione dosłowności studium straty. Z niezwykłą precyzją ukazuje stan zawieszenia między pamięcią o tym, co utracone, a potrzebą pójścia dalej.

nowus777

Piotr Nowakowski

7

jestem zakochany w sposobie kadrowania "tego, co nieobecne" - z uwagi na ten aspekt film trafi przede wszystkim do tych, którzy stracili kiedyś w życiu kogoś ważnego i naprawdę bliskiego. kupiłbym ten film całym sobą, gdyby nie ostatnie 20 minut, moim zdaniem zupełnie zbędne i poniekąd przekreślające ten znakomicie budowany realizm. i dlatego jednak wolę "Aftersun".

rondel7

8

Przez żałobę przeprowadza jak przykazał Kochanowski: od brutalności rzeczywistości po niedosłowność oniryzmu. Emocjonalna wędrówka ze stratą na plecach okazuje się jednak częściej ciszą niż wrzaskiem. Twórcy nie łakną przed kamerami widowiska rozpaczy à la „Hamnet” - ważniejszy jest dla nich każdy moment, gdy na łzy już nie ma siły, a potrzebę każdej z nich trzeba spróbować jakoś zastąpić, zrozumieć, przetrawić lub zabić. Wolne tempo filmu i niespieszne krążenie wokół ciągle obecnej na horyzoncie puenty nie są wcale tłumaczeniem metafor; to pochodne tematu, widokówki, dające duchowy wgląd w niekończącą się drogę do ukojenia. Nie widzą mi się też częste porównania do „Aftersun” - to całkiem różne historie, przeciwne sobie perspektywy; z zarzutów o "zrzynanie" (można takie znaleźć na filmwebie) chce mi się śmiać. Gdybym miał szukać dla „Everytime” artystycznego odpowiednika, powiedziałbym: „La Chimera”. Konceptualnie są bardzo podobne - filmową magię odnajdują w nietypowych miejscach.

ejber71

9

Nikt nie kręci (i pewnie nigdy nie kręcił) tak wspaniałych filmów nt. żałoby jak Sandra Wollner.

MisioMazi

8

O życiu i powidokach po stracie. Trzyma w napięciu wrażliwością. Wybitne zdjęcia i początkowe sekwencje. Nie wiem jeszcze jak się czuję z finałową igraszką z rzeczywistością.

Purplecuckoo

9

Będzie topka 2026. Jego siła tkwi w ciszy i niedopowiedzeniach. To kino, które wymaga cierpliwości, ale wynagradza ją z nawiązką. Dopełnieniem całości są fenomenalne zdjęcia oraz rewelacyjnie nakręcona TA scena. Niedaleko pada „Everytime” od „Aftersun”, ale to właśnie on trafił do mnie mocniej.

Patiszonek

Patrycja Patrycja

6

Symbolika finału pozostanie dla mnie zagadką

pink_panter

Aleksander Gortych

6

Ink_85

5

Fajne zdjęcia i pomysł z wykorzystaniem Minecrafta, ale daleko mu do subtelności Aftersun, reżyser chciał za bardzo, zgubił się w wątkach nie umiał sensownie zamknąć

KwiczuSmok

10

Human sacrifices immolated by Sun god since the dawn of everything. Minecraft heatsink opens a dreamy abstract plane to dissipate loss. Trauma, the sunspot, once again is a spiral, but it's so moving. Billions must watch anything Wollner gives.

gladiator_filmweb

gladiator_filmweb

8

Poszedłem na ten film pamiętając jedynie, że jest o rodzinnych wakacjach na Teneryfie, więc, jak się domyślacie, wzięło z zaskoczenia.

meiro_

aleksandra józwik

8

kopalnia melancholii

karolina_majchrzak12345

8

czułe i cierpliwe, a najlepiej, że zostawia widownię z zagadką, bo wciąż nie wiem, co było prawdziwe. a wszystko to przy kwadratowym słońcu, baja!

marcysia__

Marcjanna Witkowska

8

chwila na dachu zapadła

cislawsson

Marcin Cisowski

9

Aftersun 2: Minecraft Edition

Icer

Pierwsza połowa - 9/10, druga połowa - nie wiem/10

1
2
3

plakat filmu Zobaczysz wszystko

Zobaczysz wszystko

plakat filmu Lalka

Lalka

plakat filmu Primetime

Primetime

Zobacz repertuar kin