Everytime Opinie

plakat filmu Everytime

Agatonik

7

Ciekawy film o żałobie, która nie przebiega etapami, lecz zaburza czas, przestrzeń i sposób postrzegania świata. Wollner nie szuka winnego ani łatwego ukojenia. Pokazuje ludzi próbujących żyć dalej, chociaż przeszłość nieustannie wdziera się w ich teraźniejszość. Najbardziej przekonuje mnie oszczędna obserwacja bohaterów i brak emocjonalnego szantażu. Mniej metafizyczny finał, w którym reżyserka mnoży symbole i pomysły, jakby nie do końca ufała sile wcześniejszej, znacznie prostszej opowieści.

Pazusek

9

najlepsze wykorzystanie Minecrafta w historii kina, opowieść o copium, żałobie, próbie życia po tragedii. wybitne zdjęcia - kluczowa scena filmu na blokach nieziemsko nakręcona, minimalistyczne w środkach, maksymalnie oddaje, Wollner jednym z najbardziej wyrazistych głosów współczesnego kina

Genesiricos

8

Strata jako stan powodujący dyskomfort: zarówno u bohaterów, jak i widzów. dyskomfort, który pomaga poukładać sobie w głowie sytuację, której nie da się zrozumieć. Wybitne zdjęcia, przejmująca ścieżka dźwiękowa przywodząca na myśl beach house i wiele więcej.

Tomasz_Kuk

5

Totalny średniak. Mam wrażenie, że ktoś rzucił cegła w białą kartkę papieru i stwierdził, że to będzie scenariusz. Ma swoje momenty, ale w dużej mierze jest to płytki surfing na falach straty. Nie umie być ani dosłowny, ani oniryczny. Ale przyznaje, że ujęcia dwójki nastolatków na dachu są wybitne. Film powinien nazywać się zacznij trzy metafory, potem totalnie ich nie rozwiń, ale potem łopatologicznie je wytłumacz, bo widz może jednak nie nadążył.

mrozikos667

8

Każdy kolejny film Wollner lepszy niż poprzedni.

Jedrem

Jędrek Lisowski

6

uważam, że aftersun i sirat są zbyt świeżymi filmami żeby z nich zrzynać. + naprawdę nie potrzebowałem żeby zakończenie było wytłumaczone czterokrotnie

Lukasz_Broda

8

Wollner znów o zwierciadłach straty. Procesy żałoby naturalnie potrafią zobrazować się we śnie. Druga połowa rzetelnie wyraża psychologię snu, konsekwentnie wynikającą z poprzedzających ją wydarzeń pierwszej połowy, dotykających tematyki traumy i wybaczenia. Przy tym całości nie da się zaszufladkować ani jako dydaktycznej rozprawki, ani jako onirycznego bajdurzenia. Poetyka obrazu wyraża się sama przez siebie, a są tu momenty niezapomniane - prolog na długo pozostanie w pamięci.

Shivmant

Paweł Woźniak

5

Wchodzę na własne ryzyko

8

Subtelne i pozbawione dosłowności studium straty. Z niezwykłą precyzją ukazuje stan zawieszenia między pamięcią o tym, co utracone, a potrzebą pójścia dalej.

rondel7

8

Przez żałobę przeprowadza jak przykazał Kochanowski: od brutalności rzeczywistości po niedosłowność oniryzmu. Emocjonalna wędrówka ze stratą na plecach okazuje się jednak częściej ciszą niż wrzaskiem. Twórcy nie łakną przed kamerami widowiska rozpaczy à la „Hamnet” - ważniejszy jest dla nich każdy moment, gdy na łzy już nie ma siły, a potrzebę każdej z nich trzeba spróbować jakoś zastąpić, zrozumieć, przetrawić lub zabić. Wolne tempo filmu i niespieszne krążenie wokół ciągle obecnej na horyzoncie puenty nie są wcale tłumaczeniem metafor; to pochodne tematu, widokówki, dające duchowy wgląd w niekończącą się drogę do ukojenia. Nie widzą mi się też częste porównania do „Aftersun” - to całkiem różne historie, przeciwne sobie perspektywy; z zarzutów o "zrzynanie" (można takie znaleźć na filmwebie) chce mi się śmiać. Gdybym miał szukać dla „Everytime” artystycznego odpowiednika, powiedziałbym: „La Chimera”. Konceptualnie są bardzo podobne - filmową magię odnajdują w nietypowych miejscach.

MisioMazi

8

O życiu i powidokach po stracie. Trzyma w napięciu wrażliwością. Wybitne zdjęcia i początkowe sekwencje. Nie wiem jeszcze jak się czuję z finałową igraszką z rzeczywistością.

Purplecuckoo

9

Będzie topka 2026. Jego siła tkwi w ciszy i niedopowiedzeniach. To kino, które wymaga cierpliwości, ale wynagradza ją z nawiązką. Dopełnieniem całości są fenomenalne zdjęcia oraz rewelacyjnie nakręcona TA scena. Niedaleko pada „Everytime” od „Aftersun”, ale to właśnie on trafił do mnie mocniej.

cislawsson

Marcin Cisowski

9

Aftersun 2: Minecraft Edition

duszaj_

7

scena z dachem to taki majstersztyk, że mam ciary jak tylko o niej pomyślę

baj0r

7

Wchodzę na własne ryzyko

bartex9

Bartłomiej Trzewiczek

7

Żałoba nie zawsze daje się zrozumieć.

KwiczuSmok

10

Human sacrifices immolated by Sun god since the dawn of everything. Minecraft heatsink opens a dreamy abstract plane to dissipate loss. Trauma, the sunspot, once again is a spiral, but it's so moving. Billions must watch anything Wollner gives.

ejber71

9

Nikt nie kręci (i pewnie nigdy nie kręcił) tak wspaniałych filmów nt. żałoby jak Sandra Wollner.

Wiecznie_niezadowolona

Wiecznie Niezadowolona

7

Trochę Aftersun wanna be, ale w pozytywnym znaczeniu. Bez rozgrzebywania ran, bez zbędnych ckliwości (co nie znaczy że bez łez!) próbuje zmierzyć się z tym co trudne. Można powiedzieć że zupełnie normalny film, jednak druga połowa otwiera drogę do wielu interpretacji, ja wybrałam te o zamkniętej wędrówce dusz ale można wybrać te, że końcówka to rozegrana w minecrafcie wizualizacja marzeń kilkuletniej dziewczynki.

Pauleta

6

Jest pierwsze rozczarowanie hypem z Cannes. Pasowałby do double feature z "Blue Heron".

aniacyk

7

scena z przejściem do minecrafta mnie rozwaliła

karolina_majchrzak12345

8

czułe i cierpliwe, a najlepiej, że zostawia widownię z zagadką, bo wciąż nie wiem, co było prawdziwe. a wszystko to przy kwadratowym słońcu, baja!

Ink_85

5

Fajne zdjęcia i pomysł z wykorzystaniem Minecrafta, ale daleko mu do subtelności Aftersun, reżyser chciał za bardzo, zgubił się w wątkach nie umiał sensownie zamknąć

marcysia__

Marcjanna Witkowska

8

chwila na dachu zapadła

Vaass

Mikołaj Janicki

6

Jednocześnie niespieszny i wciągający film. Z czasem jednak w narrację wplatane są pomysły, które nie do końca do mnie przemawiają.

1
2
3

plakat filmu Szeptacz

Szeptacz

plakat filmu Gwiazdozbiór Psa

Gwiazdozbiór Psa

plakat filmu Pomoc domowa

Pomoc domowa