(...) Bohaterom zaczyna brakować powietrza, przestrzeni, wreszcie światła. Kawał dobrej roboty wykonały kadry od udźwiękowienia: to chyba największy atut filmu, a sceny, w których rośnie ciśnienie komory, sprawiają, że nam też niemal zatykają się uszy. Prawie czujemy ból Rie (Christine Sønderris) i innych uwięzionych. „Głowica” jest prosta, ale skuteczna. Prędzej niż na rozwoju akcji jako takiej skupia się na rosnącej panice kolejnych postaci. Film kręcono w plenerze, to jest na prawdziwym placu budowy, głęboko pod ziemią. Zawdzięcza on temu swój naturalistyczny charakter, bo kręcony był z manierą paradokumentalną. Klaustrofobia aktorów jest tak wyraźna, że można by nabrać ją w płuca. Całość sprawia wrażenie, jakby nagrywana była na innej planecie, a przynajmniej w jakiejś alternatywnej rzeczywistości.

W mniejszym stopniu jest też „Głowica” thrillerem-diagnozą społeczną, a przedmiotem jej krytyki mają być wyzysk siły roboczej i migracje pracownicze. Współfinansowany przez Duński Instytut Filmowy projekt przygląda się nie do końca egalitarystycznemu społeczeństwu, w którym dość widocznie zaakcentowana jest różnica między uprzywilejowaną klasą wyższą średnią a biednymi „robolami”. Rie w hierarchii pracowniczej znajduje się znacznie wyżej niż dwaj pozostali bohaterowie, którzy są imigrantami, zarabiającymi na swoje rodziny. Tylko ona jest w tej grupie rodowitą Dunką. Uchodźcy pełnią w tej opowieści rolę „niebieskich kołnierzyków”, a Rie korzysta z uprawnień, jakimi cieszy się wiele jej rodaczek − przynajmniej do momentu, gdy nie zostanie zamknięta w podłych warunkach z parą pracowników niższego szczebla. Okaże się wtedy, że jest nie tylko wykształconą i bystrą kobietą, ale również egocentryczną ignorantką.

Pełna recenzja: #HisNameIsDeath