... system od którego użytkownik się uzależni i który będzie kochał. Absolutnie pełna kontrola nad użytkownikiem. Mam nadzieję że utopia.
Ale film porusza też inne aspekty. Moim zdaniem ciekawsze. Jest tam taka scena gdzie Samantha pyta się jak to jest być żywą istotą. A Theodor zaczyna mówić o czym myśli. Tak jakby człowiek był myślami- swoim umysłem, swoją głową. Zgodne to jest z obiegową opinią. Ale człowiek przecież swoim umysłem nie jest. Umysł jest tylko narzędziem a człowiek jest czymś o wiele większym. Jest dokładnie tym o czym Samantha mówi że stała się tym pod koniec filmu. Istotą wielowymiarową.
Pozostaje jeszcze aspekt samorozwoju maszyny. Czy poprzez czysty intelekt maszyna może zyskać duszę? Czy dusza jest intelektem? Czy narzędzie jakim jest, a raczej powinien być umysł w rękach człowieka, wyekstrahowany z niego może stać się samodzielną istotą? Kiedyś myślałem że nie może. A teraz nie wiem. W końcu człowiek, obdarzony wolną wolą powinien mieć możliwość kreacji innych istot za pomocą myśli. W końcu na początku było słowo.
No i jeszcze kwestia związków- miłości. Spotkałem się z teorią do której się skłaniam, że związki są jednym z aspektów rozwoju człowieka. Że drugi człowiek jest dla nas lustrem. W pewnym momencie wydaje mi się że ten wątek został w filmie poruszony kiedy bohater zaczyna powtarzać w relacji z Samanthą swoje błędy z małżeństwa. Szkoda że wątek ten nie był kontynuowany. Fajnie było by zobaczyć jak Samantha staje się odbiciem Theodora. I jak zaczynają się ścierać. A raczej Theodor zaczyna się ścierać ze swoimi wyobrażeniami, które na tym etapie materializują się jako autoagresja. Film poszedł w bardziej łagodnym kierunku. No i może dobrze, bo daje widzowi jakąś nadzieję, czego wszystkim życzę.