i nie mogę powiedzieć, żeby mnie zachwyciło. "Personal view by Ken Russell" znacząco różni się od moich wyobrażeń. Po prostu wydaje mi się, że arcydzieło muzyki poważnej, jakim jest cykl "Planety", zasługuje na oprawę wizualną pierwszej klasy. Tutaj mamy bardzo dobre fragmenty (takimi są według mnie Mars i Jupiter, oba z rewelacyjnie pomyślanym, choć nie do końca dopracowanym montażem) obok fragmentów po prostu słabych (Neptun). A całość po prostu wieje nudą. Nie tego się spodziewałem.
Na IMDb znajdujemy opis, w który stoi wyraźnie, że "film ten zabierze widzów we wspaniałą podróż po planetach Układu Słonecznego" - tego właśnie oczekiwałem... Jakichś animacji wczesnokomputerowych, ewentualnie jakichś eksperymentalnych, może jakichś historii z planetami związanymi, zahaczających o SF...
Przyczepić się można również do samej muzyki. Twórcy filmu nie postarali się zbytnio o przynajmniej dobre wykonanie. Dźwięk kiepsko nagrany, mało selektywny (kto słyszał Planety w filharmonii wie, o czym mowa), przynajmniej raz wyraźne kaszlnięcie kogoś ze słuchaczy... To nie można już było orkiestry zaprosić na studyjne nagranie?
W warstwie wizualnej jeden wysoce ryzykowny zabieg: zestawienie migawek z Janem Pawłem II z ujęciami sowieckich dygnitarzy i jakiegoś "święta ludowego" (w części Uranus, the Magician). Jakoś to... nie pasuje.
Ogólnie jestem raczej na NIE. Ale choćby z powodu samej tematyki film ocenię na jakieś 4-5. Na więcej raczej nie zasługuje.