Z jasnego nieba Ciekawostki

Role

John Wayne odrzucił główną rolę generała brygady Franka Savage'a. Rozważani byli także Burt Lancaster, James Cagney, Dana Andrews, Van Heflin, Edmond O'Brien, Ralph Bellamy, Robert Preston, Robert Young i Robert Montgomery.

Jednym z kandydatów na stanowisko reżysera był William A. Wellman.

Błędy w filmie

W filmie, samoloty B-17 należące do 918. eskadry bombowców mają namalowane na stabilizatorach pionowych duże, białe trójkąty z czarną literą "A" w środku. Jednakże w tym okresie II wojny światowej przedstawionym w filmie, bombowce miały namalowany na ogonach tylko numer seryjny samolotu.

Naloty na Schweinfurckie fabryki łożysk kulkowych miały miejsce w 1943 roku. W tamtym okresie, na amerykańskich samolotach, umieszczano insygnia w postaci gwiazdy z poprzecznymi pasami, a nie samą gwiazdę jak to pokazano w filmie.

Podczas misji, w której samoloty mają zbombardować cel, przez krótki okres czasu widać tylne działko na bombowcu B-17F należącym do generała Savage'a. Jednak rodzaj wieżyczki ogonowej to tzw. model "Cheyenne", montowany na tych bombowcach o wiele później niż ma miejsce akcja w filmie.

W końcowych napisach, chirurg wojskowy widnieje jako "Kapitan 'Doc' Kaiser". Jednak już od pierwszej sceny w filmie, widać, że na pagonach nosi liście dębu odpowiadające stopniu majora. Później w filmie zawsze jest tak tytułowany.

Pod koniec filmu, Harvey Stovall idzie opuszczonym pasem startowym. W tle widać zachmurzone niebo a wokół żołnierza jest pełno kałuż po niedawnym deszczu. Jednak kiedy Harvey dociera do swojego roweru opartego o ogrodzenie, niebo jest pogodne a wszędzie dookoła jest sucho

W otwierającym film ujęciu, przez szklane drzwi od sklepu z kapeluszami pokazano Londyn z 1949 roku. Kiedy drzwi się otwierają i ze sklepu wychodzi Dean Jagger, w szybie widać jak odbijają się w niej technik i kamerzysta.

W jednej ze scen, widać jak załogi samolotów są ubrane w wojskowe kurtki skórzane model A-2 oraz wełniane szaliki owinięte wokół szyi. Według rozmów, które można wtedy usłyszeć, dowiadujemy się, że właśnie wrócili z nalotu, który miał miejsce na wysokości prawie 6 km (19.000 stóp). Na takiej wysokości, tak ubrani piloci po prostu by zamarzli. Natomiast niektórzy członkowie eskadry noszą podszyte futrem kurtki model B-3, które byłyby odpowiednie dla tej wysokości, ale bez elektrycznie podgrzewanych kombinezonów, tzw. "Blue Bunny", również by zamarzli.

Podczas przesłuchania jeden z mężczyzn nosi na sobie kurtkę model B-15, które w powszechnym użytku pojawiły się o wiele później niż ma miejsce akcja filmu.

W misji, której celem jest zbombardowanie fabryki łożysk kulkowych, kamera robi od zewnątrz zbliżenia na kokpity bombowców: "Picadilly Lilly", "Reluctant Dragon" i "Fluffy Fuzzy". Wszystkie ujęcia pokazują rysunki namalowane na nosie każdego samolotu nad oknami nawigatora w celu identyfikacji różnych samolotów i załóg. W rzeczywistości malunki na nosie bombowców były malowane pod oknami nawigatora.

Atak na fabrykę łożysk kulkowych przeprowadziły bombowce B-17. Jednak podczas tej sceny, widoczne ułożenie bomb w komorze bombowej samolotu, jak również wygląd klapy od luku bombowego i okrągłe wsparcia wokół płetw ogonowych bomb sugerują, że na potrzeby filmu, zamiast amerykańskiego Boeinga B-17 użyto brytyjskiego bombowca Avro Lancaster.

Na początku filmu jest informacja mówiąca o tym, że ujęcia w powietrzu były kręcone w walce przez członków Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Jednak formacja Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych (United States Air Force - USAF) została stworzona dopiero w 1947 roku. W czasie II wojny światowej, formacja ta nazywała się Siły Powietrzne Armii Stanów Zjednoczonych (United States Army Air Forces – USAAF).

Gdy na początku filmu rozbija się bombowiec B-17 widać, że na miejsce katastrofy zbliżają się dwie karetki jednak nie widać żadnego wozu strażackiego. Podczas wypadku lotniczego, na miejscu katastrofy wymagana jest obecność jednostki gaśniczej.

Podczas powietrznych scen walki z ostatniej misji, aby dodać realizmu, twórcy wpletli autentyczne ujęcia z II wojny światowej. Jednak trzy z nich pokazują amerykańskiego myśliwca P-47 atakującego amerykański bombowiec B-17.

Podczas misji mającej na celu zbombardowanie fabryki łożysk kulkowych, twórcy użyli oryginalnych materiałów filmowych z II wojny światowej, jednak pokazują one nalot na bocznice kolejową, a nie na fabrykę.

Pozostałe

Członkowie prawdziwego bombowca, którzy przeżyli, często podkreślali, że ten film jest jedynym hollywoodzkim realistycznym obrazem tego, co przeżyli.

Jeden z pierwszych filmów Holywood opowiadający o skutkach wojny, jakie wywarły one na psychice tych, którzy ją przeżyli.

Po nakręceniu tego filmu Gregory Peck i generał Frank Armstrong, na którym wzorowano graną przez Pecka postać, zaprzyjaźnili.

Na początku filmu na lądowisku rozbija się bombowiec B-17. Podczas kręcenia tej sceny nie użyto żadnego efektu specjalnego. Samolotem, za 4.500 dolarów, "wylądował" pilot-kaskader Paul Mantz i aż do 1970 roku była to największa kwota jaką kiedykolwiek zapłacono kaskaderowi za pojedynczy numer.

Sceny bitew powietrznych zostały zmontowane z autentycznych materiałów filmowych pochodzących z II wojny światowej.

Wątek romantyczny, który pojawia się w książce, został w filmie pominięty celowo. Studio chciało, aby scenariusz w pełni koncentrował się na temacie przywództwa oraz psychologicznych skutkach wojny.

Studio MGM w grudniu 1948 roku wypuściło film pt. "Decyzja na komendę". Ponieważ oba filmy mają bardzo zbliżoną do siebie fabułę, studio 20th Century Fox zostało zmuszone przełożyć premierę swojego dzieła prawie o rok.

Postać majora Harveya Stovalla jest wzorowana na osobie porucznika (później pułkownika) Williama Howarda Stovalla, amerykańskiego asa myślistwa, biorącego udział w I i II wojnie światowej.

Film jest wykorzystywany jako pomoc naukowa w szkoleniu z przywództwa zarówno przez szkoły wojskowe, jak i cywilne.