Kameralny, paranoiczny horror wykorzystujący proste chwyty w diabolicznie sprawny sposób. Skuteczne jumpscare'y, przerażająca charakteryzacja, pełzające zmory, upiorna muzyka, napiętrzane napięcie i igranie z widzem na każdym kroku, dzięki czemu przebieg fabuły nie jest tak oczywisty, jak mogłoby się wydawać. DiBlasi nie słynie z udanych horrorów, lecz w "Ostatniej zmianie" uchwycił prawdziwe znaczenie strachu.

Film, który został okrzyknięty najstraszniejszym horrorem wszechczasów- nie bez powodu. Kryminalne śledztwo zmieszane z piekłem w stanie czystym- Scott Derrickson w glorii i chwale chwyta esencję horroru przerażającego jak diabli. A zakończenie wrzyna się pod powieki i skutecznie utrudnia zasypianie.

Obłęd, obsesja, stopniowe oddalanie od rzeczywistości i niepewność, co jest prawdziwe, a co wyimaginowane- idealna pożywka dla horroru. Główny bohater, szukając odpowiedzi na dręczące go pytania wpada w otchłań paranoi, a im dalej w las, tym więcej scen podnoszących ciśnienie i niebezpiecznie przyspieszających bicie serca.

Konwencja found footage z założenia ma wzbudzać w widzach strach, osadzając ich w punkcie widzenia bohaterów. Tutaj to założenie zostaje spełnione aż miło. Nie ma epatowania krzywymi mordami zza węgła; jest za to nieustające napięcie, mordercza warstwa dźwiękowa i zagrożenie, które czyha wszędzie i przed którym nie ma ucieczki. Trzymanie esencjonalnej kreatury poza kadrem przez lwią część seansu pomaga w zbudowaniu aury tajemniczości. W końcu najbardziej straszy to, czego nie widzimy i nie znamy.

W teorii fabuła tego filmu jest prosta jak budowa cepa, lecz nie dajcie się zwieść; nieustanna gra z widzem za pomocą igrania warstwą dźwiękową, oczekiwaniem na najmniejszą czerwoną flagę czy lękiem przed ciemnością będącej legowiskiem koszmarów- tych wykraczających poza granice naszego rozumowania, jak i całkowicie realnych, które chcą nas zniszczyć.

Klasycznego kroju home invasion, które już dawno urosło do miana kultowego. Jego siła nie tkwi w zawiłości fabuły (punkt wyjścia jest wręcz banalny) a prawdopodobieństwie przedstawionych wydarzeń. Koszmar jednych ludzi zgotowany przez innych, który mógłby spotkać każdego z nas. Fakt, że bazą fabuły jest prawdziwa zbrodnia sprawia, że seans nabiera podwójnego wymiaru, a gęsty, kameralno-izolacyjny klimat nie pozwala doznawać go w spokoju.

Mogę śmiało powiedzieć, że choć nie przepadam za pająkami, nie mam arachnofobii. Zmieniło się to na około sto minut podczas seansu "Robactwa". Jeżeli panicznie boicie się tych ośmionogich i ośmiookich stawonogów, uważajcie na ten francuski koszmarek. Duże grupy szybko poruszających się stworzeń wybiegają z odpływu pod prysznicem, oplatają pajęczyną korytarze i gonią bohaterów, biegając po suficie w wyłącznym świetle latarek. Nie będę owijał w bawełnę- kilkukrotnie zasłaniałem oczy podczas seansu.

Im bardziej ograniczona przestrzeń, tym lepiej działa atmosfera osaczenia i paranoi. W filmie Andre Ovredal'a ta zasada znalazła swoje najbardziej piekielne, wzorcowe oblicze. Im bardziej zagłębiamy się w sekcję tajemniczych zwłok prowadzoną przez parę głównych bohaterów, tym liczniej mnożą się dreszcze na plecach. Do tego upiorne wykorzystanie dźwięku dzwonków i piosenki sióstr McGuire "Open Up Your Heart and Let The Sunshine In". Jeżeli kostnica sama w sobie nie wydaje wam się upiorna, spróbujcie tego seansu.

Horror psychologiczny zaglądający od czasu do czasu w nadprzyrodzone zakamarki. Koszmar udręczonego umysłu bohaterki zmagającej się z żałobą i nieznośnym poczuciem niepewności udziela się widzowi przez cały czas. Nie ma tu epatowania jumpscare'ami (choć jest ich parę, a jeden potrafi wyrzucić pod sufit). Jest za to zacierająca się granica między jawą a majakami, i właśnie to poczucie braku kontroli czyni ten seans tak intensywnym i niepokojącym.

Siadając do seansu oczekiwałem generycznego kotleta z niezbyt inteligentnymi straszakami. Zamiast tego otrzymałem trzymający w napięciu dreszczowiec przyprawiony kilkoma niezwykle skutecznymi jumpscare'ami.