Najlepsze horrory 2023 - TOP 10

Kto by pomyślał, że śmieszkujący na YouTube bracia z Australii rozkręcą prawdziwy szał wśród fanów horroru. Oryginalne ogranie spranego motywu opętania, które porusza masę egzystencjalno-psychologicznych zagadnień, a także przyciąga ikonografią i wzbudza lęk. Bardzo dobrze napisane i zagrane nastoletnie postacie. Bomba!

Najlepsza część serii zaraz za oryginałem Sama Raimiego. Przeniesienie akcji z domku w lesie do ponurego wieżowca to strzał w dziesiątkę, bo pozwala na nowo odnaleźć formułę franczyzy. Kreatywne, brutalne i od początku do końca warsztatowo wspaniałe.

Talk show, intensywna gra dialogiem i złote lata 70-te. O tym, do czego człowiek jest w stanie się posunąć, by ratować reputację, a także przednia debata poglądów racjonalnych i metafizycznych. No i porządne opętanie eskalujące w finale, które mimo marnego CGI dostarcza radochę i spełnienie. Świetna rola Davida Dastmalchiana.

Znowu opętanie, tym razem w odsłonie lepkiej i nihilistycznej. Mimo nierównego tempa trzyma w napięciu, niekiedy szokuje i prowadzi ciemną ścieżką do dosyć nieoczywistego finału.

Szósta odsłona slasherowej serii, która działa? Mamy tu dowód, że to możliwe. Dynamika między siostrami Carpenter, wykorzystanie tłoku metropolii, wyjście naprzeciw oczekiwaniom widzów i solidna rozróba. Godna kontynuacja i świetna, mimo że naciągana, rozrywka.

Rzadko dostajemy dziś slashery niebędące kontynuacją znanej marki i spełniające swoje zadanie- a Eli Roth zrobił dokładnie taki. Wymyślna, okolicznościowa rzeź i klasycznego kroju, ale wciągająca historia, a także satyra konsumpcjonistycznego amoku. Jest za co dziękować.

Bardziej dramat psychologiczny z elementami horroru niż horror w stanie czystym, ale napięcie i atmosferę obłędu nakręca nadto dobrze. Świetna rola wiodąca i znany, lecz dobrze wykorzystany schemat macierzyństwa.

Po paśmie porażek w końcu otrzymaliśmy wartą uwagi odsłonę; jest John Kramer w centrum narracji, jest należna, pomysłowa masakra i pomysł na wniesienie do przyblakłej serii świeżości. Dla fanów pozycja obowiązkowa.

Joe Begos znany jest z formalnych eksperymentów: pstrokate oświetlenie, ziarnisty dźwięk i przerost formy nad treścią. Jeżeli się na to zgodzicie, to będziecie bawić się jak prosię. Świąteczna rozróba przy użyciu strażackiego topora, która pod koniec zagląda do szafy Terminatora. Początek przegadany, później się rozkręca.

Niedoceniona perełka found footage. Za długi, to fakt, lecz świetnie operuje pustynną przestrzenią i atmosferą dezorientacji i odosobnienia. Przed trzecim aktem zaczyna się gubić, ale końcowa scena to niespodziewany rozbryzg popieprzenia, który zostawia widza z poczuciem "WTF".