Pod koniec II wojny światowej grupa bojowników ruchu oporu planuje skok niemożliwy, którego celem jest skarb Mussoliniego w kwaterze głównej faszystów w Mediolanie.
Luigi Pirandello na początku lat 20. XX wieku trafia na rodzinną Sycylię, gdzie jego uwagę przykuwa ekscentryczny duet grabarzy, amatorsko prowadzących lokalny teatr. Dzięki obserwacji ich działań dramaturg przełamuje blokadę twórczą i tworzy swoje najważniejsze życiowe dzieło.
Astolfo, emerytowany profesor eksmitowany z mieszkania, myśli o przeprowadzce do starego szlacheckiego, ale rozpadającego się pałacu, ostatniej pozostałości jego rodzinnego dziedzictwa w odległej wiosce Abruzja, gdzie nie był od dziesięcioleci. Na miejscu poznaje piękną Stefanię.
Enrico jako sekretarz głównej partii opozycyjnej rzuca nagle wszystko i ucieka do Paryża, by odszukać kobietę, z którą kilka lat wcześniej miał romans. Tymczasem pozostawiona sama sobie żona prosi o pomoc jego brata bliźniaka.
Film opowiada historię włoskiej rodziny, prowadzącej spokojne, rodzinne życie. Tę sielankę przerywa tragiczna śmierć syna. Najbardziej przeżywa ją ojciec (psychoanalityk), który próbuje znaleźć logiczną odpowiedź na pytania: dlaczego doszło do tragedii, czy mógł być inny splot zdarzeń tego dnia? Główną winą za śmierć syna obarcza pacjenta, przez którego został pilnie wezwany. Rodzina przeżywa dramat, w którego przełamaniu pomogła była dziewczyna syna - Arianna. Jednakże czy psychoanalityk i jego rodzina wróci do stanu sprzed tragedii?