Brunetka, egzotyczna Lucienne Marie Marchal przezwyciężyła swoją przypadłość związaną z nieśmiałością, zapisując się do konkursu piękności i ostatecznie go wygrywając. Jednym z jurorów był reżyser Léonce Perret , który szybko pomógł jej zdobyć pierwszą rolę w filmie. Po tym jej twarz wystarczyła, aby zapewnić jej stałe zapotrzebowanie na role główne i drugoplanowe w hollywoodzkich filmach niemych (z MGM i Paramount), a także w produkcjach francusko- i niemieckojęzycznych. Osiągnęła szczyty w tak popularnych produkcjach jak Madame Sans-Gêne (1925) (jako siostra Napoleona Bonaparte), Dyplomacja (1926) (jako rywalka Blanche Sweet ) i Blondynka lub brunetka (1927) (jako „brunetka”, obiekt westchnień Adolphe'a Menjou ). Arlette nie była jednak tylko ładną twarzą, ponieważ amerykańscy krytycy konsekwentnie oceniali jej występy od co najmniej „zadowalających” do „doskonałych”. Po powrocie na kontynent europejski w 1928 roku odniosła jeszcze kilka sukcesów, zanim występy przed kamerą stały się bardziej regularne. W 1951 roku zrezygnowała z aktorstwa i skupiła się na prowadzeniu swojej sieci domów mody we Francji.