Lehmann była wybitną brytyjską aktorką teatralną i filmową, reżyserką oraz pisarką. Przez dekady uchodziła za jedną z najważniejszych dam klasycznej sceny teatralnej w Wielkiej Brytanii, słynącą z ról dramatycznych. W historii obyczajowości zapisała się również jako jedna z kluczowych partnerek życiowych amerykańskiej dziedziczki Henrietty Bingham. Henrietta Bingham (1901–1968) była wpływową amerykańską dziedziczką, dziennikarką i hodowczynią koni, która stała się jedną z najbardziej wyrazistych i bezkompromisowych postaci Epoki Jazzu. Pochodziła z niezwykle zamożnej i wpływowej rodziny z południa Stanów Zjednoczonych – jej ojciec, Robert Worth Bingham, był sędzią, magnatem prasowym oraz ambasadorem USA w Wielkiej Brytanii. Zamiast jednak pójść w ślady ojca i przejąć rodzinne imperium medialne, Henrietta wybrała życie pełne artystycznej rebelii, łamiąc ówczesne konwenanse społeczne i obyczajowe. Jej fascynujące, choć naznaczone dramatami losy opisała m.in. jej cioteczna wnuczka Emily Bingham w biografii Irrepressible: The Jazz Age Life of Henrietta Bingham. W latach 20. XX wieku Henrietta stała się uosobieniem nowoczesnej, wyzwolonej kobiety tamtych czasów, tzw. flapper. Dzieliła swój czas między Nowy Jork, Louisville i Londyn, przyciągając do siebie największe osobowości epoki. Słynęła z niezwykłej charyzmy, urody oraz gry na saksofonie, potrafiła grać stojąc na pianinie. Po przeprowadzce do Anglii stała się muzą i bliską przyjaciółką legendarnej intelektualno-artystycznej Grupy Bloomsbury, do której należeli m.in. Virginia Woolf czy Lytton Strachey. Angażowała się w promocję afroamerykańskiej sceny jazzowej. Henrietta otwarcie żyła jako osoba biseksualna w czasach, gdy homoseksualizm był głęboko stygmatyzowany. Jej urok osobisty sprawiał, że magnetycznie przyciągała zarówno kobiety, jak i mężczyzn. Do grona jej partnerów i kochanków należeli m.in.: Helen Jacobs - mistrzyni i liderka światowego rankingu tenisa, John Houseman - znany aktor i producent filmowy oraz Beatrix Lehmann. Najważniejszym łącznikiem Henrietty z kinem był wspomniany jej wieloletni wielbiciel i przez pewien czas narzeczony, John Houseman. Houseman stał się później jedną z najważniejszych postaci w historii kina, bliskim współpracownikiem Orsona Wellesa, producentem kultowych filmów oraz aktorem, który zdobył Oscara za rolę w filmie W pogoni za papierkiem (The Paper Chase, 1973). Houseman był szaleńczo zakochany w Henrietcie, a w swoich listach pisał, że jest „zbyt ekscytująca” i „psuje świat każdemu, kto był z nią blisko”. To ona wprowadzała go w tętniący życiem świat nowojorskiego renesansu Harlemu, klubów jazzowych i teatrów. Z Jacobs, ich wieloletni i głęboki romans rozpoczął się w 1934 roku w Londynie, gdy Helen gościła na przyjęciu w ambasadzie ojca Henrietty. Była jedną z najlepszych tenisistek świata, wielokrotną mistrzynią US Open i zwyciężczynią Wimbledonu. Henrietta wprowadziła Helen w świat polowań i jazdy konnej. Choć były w sobie bardzo zakochane, konserwatywne realia tamtych czasów uniemożliwiły im wspólne, otwarte życie na farmie w Kentucky, co ostatecznie doprowadziło do rozpadu relacji. Mina Kirstein, profesorka i mentork, to jedna z najważniejszych kobiet wczesnego życia Henrietty. Była profesorką w elitarnym, żeńskim Smith College, gdzie Henrietta studiowała, oraz siostrą Lincolna Kirsteina, współzałożyciela New York City Ballet. Były kochankami, a Mina miała ogromny wpływ na rozwój intelektualny Henrietty. To ona namówiła ją na wyjazd do Anglii i wprowadziła w kręgi brytyjskiej elity. Z powodu swojej orientacji Henrietta spotykała się z ostrą krytyką otoczenia, a lekarze bezskutecznie próbowali poddać ją "leczeniu" z jej tożsamości. Mimo ogromnego bogactwa i pozornej beztroski, życie Henrietty było naznaczone traumą. Jako 12-latka była świadkiem tragicznego wypadku samochodowego, w którym zginęła jej matka. W dorosłym życiu zmagała się z ciężką depresją, stanami lękowymi oraz silnym uzależnieniem od narkotyków i alkoholu. W 1935 roku zakupiła posiadłość w stanie Kentucky, gdzie z sukcesami zajęła się profesjonalną hodowlą koni wyścigowych pełnej krwi angielskiej. W 1954 roku wyszła za mąż, jednak małżeństwo to szybko zakończyło się niepowodzeniem. Zmarła w Nowym Jorku w 1968 roku w wieku 67 lat. Beatrix i Henrietta poznały się w Wielkiej Brytanii w latach 20. XX wieku. Ich znajomość szybko przerodziła się w głębokie uczucie. W 1927 roku Henrietta zaprosiła Beatrix na wspólne wakacje z rodziną Binghamów w Szkocji, gdzie zbliżyły się do siebie. Gdy rodzina Henrietty naciskała, by ta po rozstaniu z Johnem Housemanem znalazła heteroseksualnego partnera, Beatrix wręcz zasypywała ją namiętnymi listami miłosnymi. Henrietta zdecydowała się zostać w Anglii i zamieszkała z Beatrix w domu jej siostry. Z tego okresu pochodzi wiele intymnych wspomnień i zapisków o łączącym je uczuciu. Beatrix urodziła się w Buckinghamshire i dorastała w środowisku silnie związanym z kulturą i literaturą. Ojciec, Rudolph Chambers Lehmann był znanym brytyjskim humoristą i publicystą. Jej siostra Rosamond Lehmann była popularną powieściopisarką, a brat John Lehmann, wpływowym wydawcą i poetą. Beatrix Lehmann ukończyła prestiżową szkołę aktorską RADA (Royal Academy of Dramatic Art). Zadebiutowała na scenie w 1924 roku i przez kolejne 55 lat nieprzerwanie tworzyła historię brytyjskiego teatru, kina i telewizji. Była ceniona za role szekspirowskie oraz występy w wymagających dramatach współczesnych. Zagrała m.in. w komedii A Funny Thing Happened on the Way to the Forum (1966), melodramacie The Key (1958) u boku Williama Holdena oraz filmie Staircase (1969) z Richardem Burtonem. Współczesnym widzom i fanom popkultury jest doskonale znana z roli profesor Emilii Rumford w czteroczęściowej opowieści The Stones of Blood (1978) w ramach legendarnego serialu science-fiction Doctor Who. Poza aktorstwem Beatrix realizowała się jako pisarka. Wydała liczne opowiadania oraz dwie dobrze przyjęte powieści, w tym książkę Rumour of Heaven opublikowaną w 1934 roku.