Aktor Julio Arenas znika w trakcie kręcenia filmu w nadmorskiej okolicy, a jego ciało nigdy nie zostaje odnalezione. 22 lata później reżyser filmu zostaje zaproszony do udziału w odcinku programu telewizyjnego poświęconemu zaginięciu Arenasa.
Rząd ogłasza referendum w sprawie zastąpienia sędziów sztuczną inteligencją, co ma zautomatyzować i odpolitycznić wymiar sprawiedliwości. Rozpoczyna się zacięta kampania wyborcza.
Kiedy narzeczona porzuca José Luisa przed ołtarzem, jego matka Mari Carmen postanawia dotrzymać mu towarzystwa podczas podróży poślubnej, bo cóż w tym złego?
Pięć przyjaciółek po trzydziestce, które znają się od czasów szkoły, wyjeżdża na coroczny wypad za miasto. Tym razem jedna z nich właśnie dowiedziała się, że ma raka.
Dafne i jej przyjaciele tworzą paczkę trzydziestoparolatków, prowadzących niezbyt satysfakcjonujące życie. Sfrustrowani z powodu miłości i seksu wykonują nieciekawą pracę, próbując odnaleźć samych siebie i nieco uczucia w Madrycie.
Życie pracującego w Argentynie Hiszpana staje na głowie, gdy przypadkowo daje złe wskazówki przechodniowi, który następnie domaga się odszkodowania za tę pomyłkę.
„Gordos” to pizza, lody, czekolada, słodycze, kalorie, dużo kalorii. To także poczucie winy, pożądanie, strach, nadzieja, marzenia, seks, rodzina, miłość... Film jest optymistyczny, cudowny, cierpki, czuły, ostry, lekki i głęboki. To komedia. To dramat. To zbiór sprzeczności. To życie! „Gordos” to komediodramat. Pięć opowiadań o nadwadze członków grupy terapeutycznej. Ludzie nie spodziewają się schudnąć, ale raczej znaleźć przyczynę tycia. Szukają powodów niechęci do własnego ciała. Nie chodzi tu jednak o kilogramy, ani o ciało. Nadwaga jest tylko metaforą rzeczy, które łykamy dzień po dniu i które rozwijają się wewnątrz nas. Rzeczy, które są tak trudne do wyrażenia, do stawienia im czoła, a nawet do zaakceptowania.