Film dokumentalny przypomina okoliczności powstania widowiska Grzegorza Królikiewicza „Trzeci Maja”, którego premiera odbyła się 3 maja 1976 w Programie 1 Telewizji. Powstanie widowiska „Trzeci Maja” miało charakter wielkiego precedensu w historii PRL, ponieważ od 1946 roku komunistyczne władze zakazywały publicznych obchodów rocznicy Konstytucji 3 maja, a osoby które choćby wywieszały tego dnia flagę narodowa musiały się liczyć z politycznymi szykanami do utraty pracy włącznie. Tymczasem właśnie 1976 roku komunistyczne władze zdecydowały się na swoistą odwilż. Po raz pierwszy w Telewizji Polskiej miała być emitowana rozmowa ekspertów na temat fenomenu Trzeciego maja – zobrazowana fabularnymi inscenizacjami. Propozycje wyreżyserowania takiej debaty otrzymał Grzegorz Królikiewicz pod koniec marca 1976 roku i udało mu się przekonać władze Telewizji, aby zamiast debaty historyków zrealizować w błyskawicznym tempie widowisko historyczne z udziałem aktorów i wykorzystaniem najnowszych zdobyczy technologicznych.

Film dokumentalny opowiada o Józefie Kamzie, misjonarzu, salezjaninie, żyjącym w dalekiej Amazonii wśród indiańskich plemion. Po święceniach kapłańskich w 2004 roku, ksiądz Józef wyjechał na misje, oddając się pracy ewangelizacyjnej z radością i wielką pasją. Odwiedza wioski położone głęboko w dżungli, do których można dotrzeć tylko drogą wodną. Podczas podróży czyta Ewangelię, książki podróżnicze, przyrodnicze, filozoficzne, a przede wszystkim modli się o roztropność, umiejętność rozpoznawania zadań, do których został powołany. W dalekiej Amazonii peruwiańskiej, głosił Słowo Boże, udziela sakramentów, ale przede wszystkim pomaga rdzennym mieszkańcom w rozwiązywaniu codziennych problemów życiowych. Uczy się od nich rozumienia przyrody, świata fauny i flory. Dzięki temu może uczyć mieszkańców dżungli szacunku i miłości do dzieła Stwórcy. Ekipa Telewizji Polskiej towarzyszyła misjonarzowi w jego codziennym trudzie. Ekstremalne warunki życia pozwoliły członkom ekipy dostrzec wartości płynące z obcowania z przyrodą. Mimo biedy, w jakiej żyją mieszkańcy Amazonii, podróżni doświadczali gościnności i serdeczności, doznawali radości spotkania.

Dokument obrazuje wspomnienia uczestników kontrmanifestacji pierwszomajowych, które miały miejsce na terenie Gdańska i innych miast polskich w 1982 roku.

Komunikacja to system nerwowy każdego miasta, gdy stoi, to miasto nie działa. Puste szyny i przystanki to znak, że to nie jest normalny dzień miasta. 14 sierpnia 1980 roku wybuchł strajk w Stoczni Gdańskiej. Już następnego dnia rano na trasy nie w wyjechały w dwóch aglomeracjach trójmiejskich autobusy i tramwaje. W 16 sierpnia już drugi dzień strajkowała Stocznia Gdańska, gdy zatrzymano tramwaj, którego motorniczą była Henryka Krzywonos-Strycharska. Ten dzień jest uważany za początek strajku tramwajów i autobusów w Trójmieście. Jak było naprawdę opowiedzą kierowcy i motorniczowie z Gdańska, którzy rozpoczęli i kontynuowali strajk aż do podpisania porozumienia w sierpniu 1980 roku.