Film dokumentalny, przypominający sylwetki dziennikarzy Andrzeja Kurka i Zdzisława Kamińskiego, którzy stworzyli kultowy program popularno-naukowy "Sonda". Obaj zginęli w wypadku samochodowym.

Film dokumentalny pokazujący, jak to się stało, że kult Bożego Miłosierdzia w bardzo krótkim czasie stał się najbardziej dynamicznie rozwijającym i rozpowszechniającym się kultem katolickim na świecie.

"Ostatnia droga Edyty Stein" to film dokumentalny poświęcony Edycie Stein, wybitnej filozof i karmelitce, która podczas II wojny światowej została aresztowana przez hitlerowców i zamordowana w Auschwitz. Święta Kościoła Katolickiego i współpatronka Europy. Ta historia zaczyna się w Holandii na początku lat 40. 10 stycznia 1941 roku ukazało się rozporządzenie komisarza Rzeszy, nakazujące rejestrację wszystkich Żydów oraz tych, którzy mieli przynajmniej jednego dziadka żydowskiego. To rozporządzenie zostało wydane na kartkach pocztowych i w ten sposób trafiło do większości zainteresowanych osób. Oryginał takiej kartki po latach odnaleziono w zapiskach Edyty Stein. Po wydarzeniach Nocy Kryształowej w listopadzie 1938 roku osoby pochodzenia żydowskiego nie mogły w Niemczech czuć się bezpiecznie. Podjęto więc decyzję o przeniesieniu Stein do klasztoru karmelitanek w holenderskim mieście Echt, co nastąpiło w noc sylwestrową 1938 roku. Od stycznia 1942 Stein zdaje sobie sprawę, że jej obecność w Karmelu w Echt może mieć bardzo przykre konsekwencje dla wspólnoty. Żydzi ochrzczeni, kapłani i zakonnice pochodzenia żydowskiego zostają poddani fali aresztowań i wywiezieni do obozów koncentracyjnych. Do grupy deportowanych należą także Edyta i jej siostra Róża. Siostry Stein, wkrótce po przybyciu do Auschwitz-Birkenau, zostały zamordowane w komorze gazowej. Edyta miała wtedy 51 lat, Róża 59. Śmierć Edyty Stein w komorze gazowej nie kończy tej historii. Ciąg dalszy dopisali dwaj wielcy Polacy pierwszy z nich to Roman Ingarden a drugi to Papież Jan Paweł II.

Film dokumentalny przypomina okoliczności powstania widowiska Grzegorza Królikiewicza „Trzeci Maja”, którego premiera odbyła się 3 maja 1976 w Programie 1 Telewizji. Powstanie widowiska „Trzeci Maja” miało charakter wielkiego precedensu w historii PRL, ponieważ od 1946 roku komunistyczne władze zakazywały publicznych obchodów rocznicy Konstytucji 3 maja, a osoby które choćby wywieszały tego dnia flagę narodowa musiały się liczyć z politycznymi szykanami do utraty pracy włącznie. Tymczasem właśnie 1976 roku komunistyczne władze zdecydowały się na swoistą odwilż. Po raz pierwszy w Telewizji Polskiej miała być emitowana rozmowa ekspertów na temat fenomenu Trzeciego maja – zobrazowana fabularnymi inscenizacjami. Propozycje wyreżyserowania takiej debaty otrzymał Grzegorz Królikiewicz pod koniec marca 1976 roku i udało mu się przekonać władze Telewizji, aby zamiast debaty historyków zrealizować w błyskawicznym tempie widowisko historyczne z udziałem aktorów i wykorzystaniem najnowszych zdobyczy technologicznych.

40 lat temu, 31 grudnia 1978 r., nad Polskę napłynęły mroźne masy powietrza z północy, które dały początek zimie stulecia. W noc sylwestrową 1978/1979 kraj sparaliżowały obfite opady śniegu i mrozy, sięgające nawet 30 stopni poniżej zera. Zaspy śnieżne na północy Polski dochodziły do 3,5 metra wysokości. Na ulice miast nie wyjechały autobusy i tramwaje, pociągi utknęły na szlakach. Wiele miejscowości zostało odciętych od świata. Odwołano ponad 800 połączeń kolejowych. Polskie społeczeństwo stanęło na wysokości zadania, okazując sobie wzajemną pomoc. Ludzie odpowiedzieli na kataklizm zwyczajną solidarnością, zastępując niewydolne struktury państwowe.

Fabularyzowany film dokumentalny w reżyserii Sławomira Koehlera opowiada o walce byłych żołnierzy AK z peerelowską władzą o przywrócenie krzyża na symbolicznej mogile kolegów, którzy zginęli w 1939 roku podczas bohaterskiej obrony Westerplatte. W filmie, którego akcja toczy się w 1976 roku i w okresie karnawału Solidarności, ukazane zostały perypetie rodzin Westerplatczyków i działaczy Solidarności, którzy podjęli się negocjacji z władzą komunistyczną w celu przywrócenia krzyża na symbolicznej mogile poległych. Pamięć o poległych na Westerplatte była dla komunistów sprawą niewygodną, będącą w sprzeczności z ówczesną polityką historyczną. Fabularna narracja filmu w końcowej fazie przekształca się w dokumentarną, w postaci wypowiedzi charyzmatycznego opozycjonisty Czesława Nowaka, byłego działacza Solidarności z Portu Gdańskiego, osoby będącej wówczas inicjatorem walki Westerplatczyków o przywrócenie krzyża na mogile ich kolegów, z którymi razem bronili placówki. 

Zakonnicy ze zgromadzenia Albertynów opowiadają o dziele Adama Chmielowskiego, który pomagając ubogim, doprowadził do swojej świętości.

W pewnym mieście średniej wielkości znajduje się cukiernia "Słodkie życie". Jej właścicielami i pracownikami są członkowie Kabaretu Moralnego Niepokoju, wspomagani przez gwiazdy filmu i teatru. Obserwacja życia rodziny i przyjaciół skupionych wokół najpopularniejszej w mieście cukierni, jest dobrą okazją do przyjrzenia się wadom i zaletom Polaków. Trzy pokolenia skazane na wspólną pracę i życie obok siebie, muszą sobie radzić na co dzień i od święta. Konfrontacja tradycji więzów rodzinnych ze zmieniającym się światem. Nieustanne porównywanie z mityczną Europą komplikuje samoocenę.