Dokument ukazuje letnią falę protestów górniczych, która nasiliła w 1988 roku na terenie całego kraju, co było skutkiem fatalnych zarobków i organizacji pracy.

Dokument Roberta Glińskiego jest ekranizacją wspomnień tytułowego więźnia, Żyda polskiego pochodzenia - Leona Gudringa, któremu udało się przeżyć trzy lata w obozie koncentracyjnym w Oświęcimu. Po około 40 latach przybył ze Stanów Zjednoczonych, by odwiedzić miejsce kaźni... przypomnieć wydarzenia i nieludzkie zachowania.

Zdzisio, kierowca wiceministra wozi swojego przełożonego obserwując przemiany społeczno-polityczne w kraju.

Do Polski przybywa znany uzdrowiciel Clive Harris. Dokumentaliści ukazują rzesze ludzi, którzy szukają nadziei i pragną uzdrowienia.

Emerytowany kolejarz wspomina wypadek, do którego doprowadził.

Krzysztof Penderecki jest kompozytorem i dyrygentem. Dokument ukazuje życie oraz twórczość artystyczną muzyka.

Dokument ukazuje dzień zajęć w szkole oraz zadania jakie stają przed młodą nauczycielką na wsi.

Hodowcy gołębi to szczególna odmiana pasjonatów, w większości mężczyzn. Do swojego hobby włączają element rywalizacji w formie konkursów długodystansowych lotów gołębi pocztowych. Każdy ptak posiada obrączkę rodową. Podstawą oceny lotu jest suma zdobytych punktów oceniających długość lotu ptaka. Podaje się ją w godzinach i minutach, a odczytuje z uruchomionych komisyjnie i zaplombowanych zegarów. W filmie "Ptaki" gołębie pokonały odcinek około 500 km w blisko 10 godzin, zapewne w mniej lub bardziej sprzyjających warunkach pogodowych, ryzykując spotkanie z drapieżnikami. Hodowcy oczekiwali ich powrotu, obserwując niebo. Z kolei kamera z zaciekawieniem zaglądała im w twarze zwrócone ku górze, jakby na czas konkursu oderwane od przyziemnych spraw. Ich postawa, jak i sposób obserwacji realizuje idée fixe kina Kazimierza Karabasza, klasyka polskiej szkoły dokumentu, czyli "cierpliwe oko".

Dokument ukazuje pracę dyspozytora w kopalni "Wujek", który realizuje swoje zadania przy pomocy specjalnego pulpitu sterowniczego.

Historia życia Jana Piszczyka - oportunisty, któremu los ciągle płata figle.

Tematycznie film bliski jest obrazom "czarnej serii", ale w perspektywie spojrzenia, tonacji, to już utwór całkiem odmienny – nastrojowa poetycka ballada. Znów pejzaż z ruinami, tyle że wyjęty z ram publicystycznej interwencji. Zamiast oskarżeń, ton zadumy. Choć jak w "Warszawie 1956" spoglądamy na ludzi wciąż żyjących w na wpół zniszczonych domach, choć i tu w dali majaczy sylweta Pałacu Kultury, to autor szuka odpowiedzi na zupełnie inne pytania niż te, stawiane w filmach kręconych jeszcze kilkanaście miesięcy wcześniej. "Ruiny jak rdza wżerają się w życie z tępym, milczącym uporem. Co pomaga tym ludziom trwać? Może to jest miłość do miejsca, w którym się urodzili?" W pierwszym samodzielnym filmie Kazimierz Karabasz zanotował wyjątkowy nastrój dzielnicy, której życie toczy się innym, niespiesznym rytmem. Kamera Stanisława Niedbalskiego długo i cierpliwie przygląda się starym handlarkom na ulicy, dzieciom bawiącym się wśród ruin, twarzom pacjentów z balkonu w szpitalu na Solcu, czy kataryniarzowi. Tadeusz Łomnicki czyta tekst komentarza ciszej i wolniej niż w poprzednich filmach: "Życie na Powiślu ma swoje własne tempo. Może znajdziesz tu jeszcze coś, co ci przypomni dawną Warszawę?" Obrazy miejsc przestają pełnić jedynie rolę argumentów dla poparcia autorskich tez. Opowiadają o sobie, o minionym czasie, który boleśnie odcisnął na nich swój ślad. Obraz ruin w środku stolicy, dwanaście lat po wojnie, jest już sam w sobie wystarczającym oskarżeniem. Dopiero pod koniec filmu, gdy kamera przygląda się dzieciom bawiącym się pośród wypalonych ścian dawnych domów, zza kadru padają słowa o charakterystycznej, bliskiej czarnym filmom wymowie: "Taka jest dzielnica tego dziecka. Ciężko raniona w wojnie. Samotna. Jakby zastygła w oczekiwaniu. W oczekiwaniu na czasy, gdy znów powiślańskie gołębie nie znajdą już zamieszkałych ruin i wypalonych placów, kiedy w sercu Warszawy nie będzie opuszczonej, zapomnianej dzielnicy. Na te dni czekają na Powiślu wszyscy."

Nowa Huta ma niewiele wspólnego ze swoim propagandowym wizerunkiem. Warunki mieszkaniowe są skandaliczne, ludzie żyją w przepełnionych hotelach robotniczych, alkoholizm się szerzy.

Dokument ukazuje dramat dzieci, których rodzice borykają się z problemami alkoholowymi.