Stan cywilny
żona Wanda Vogelfänger-Barker (do 1963, jej śmierć), syn Anthony (ur. 1955)
Biografia
Aktor. Urodził się na Łyczakowie.
Absolwent VI Gimnazjum im. Staszica we Lwowie. Doktor praw Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, syndyk Gminy Królewskiej Miasta Lwowa; Od 1935 roku prowadził tu własną kancelarię adwokacką.
Stały współpracownik lwowskiej Rozgłośni Polskiego Radia; był wielką gwiazdą powstałej w 1933 roku "Wesołej Lwowskiej Fali". Nie tylko występował w roli Tońka (rolę Szczepka wykreował Kazimierz Wajda), ale był również współtwórcą dialogów dla tego jednego z najsłynniejszych duetów w historii polskiego kina. Swoją przygodę z filmem rozpoczął w 1936 roku od udziału w komedii "Będzie lepiej", pierwszej niepisanej części przygód lwowskich baciarów. Trzy lata później powstał drugi film z udziałem dwójki komików - "Włóczęgi", w którym wspólnie z partnerem zaśpiewał piosenkę "Jak zarobię dwieście złotych". Prace nad trzecim filmem, "Serce batiara", zostały przerwane wybuchem II wojny światowej. Utwalony na taśmie materiał nie przetrwał; spłonął w płomieniach września.
Po ewakuacji ze Lwowa aktor, wraz ze swym partnerem Kazimierzem Wajdą, przedostali się do Rumunii, a potem przez Jugosławię do Włoch. Jako żołnierz I Dywizji Pancernej generała Maczka jeździł ze swoim przyjacielem do innych żołnierzy Maczka i grał dla nich. Był również członkiem aktorskiego zespołu Teatralnej Czołówki we Francji, w Anglii i na pierwszych bojowych liniach frontu zachodniego.
Po wojnie osiadł w Londynie, gdzie wykładał łacinę i prawo w szkole średniej.
Występował ne scenie Teatru Polskiego w Londynie, był członkiem ZASP na Obczyźnie.
Do Polski wrócił półtora roku przed śmiercią; zamieszkał w domu kombatanta, który w przypływie dobrego humoru nazywał domem "kombatiara". Czuł się samotny, choć przyjaciele często namawiali go na lwowskie wspomnienia.
Był obdarzony niespotykanym poczuciem humoru i niezwykłą umiejętnością gawędziarstwa; w 1988 roku powstał film dokumentalny "Tońko, czyli legenda o ostatnim baciarze", w którym legendarny Tońko snuje opowieść o swym fascynującym życiu, o ukochanym Lwowie...
W 1937 roku otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi.
Zmarł 6 czerwca 1990 roku w Warszawie; pochowany został w Londynie.
Absolwent VI Gimnazjum im. Staszica we Lwowie. Doktor praw Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, syndyk Gminy Królewskiej Miasta Lwowa; Od 1935 roku prowadził tu własną kancelarię adwokacką.
Stały współpracownik lwowskiej Rozgłośni Polskiego Radia; był wielką gwiazdą powstałej w 1933 roku "Wesołej Lwowskiej Fali". Nie tylko występował w roli Tońka (rolę Szczepka wykreował Kazimierz Wajda), ale był również współtwórcą dialogów dla tego jednego z najsłynniejszych duetów w historii polskiego kina. Swoją przygodę z filmem rozpoczął w 1936 roku od udziału w komedii "Będzie lepiej", pierwszej niepisanej części przygód lwowskich baciarów. Trzy lata później powstał drugi film z udziałem dwójki komików - "Włóczęgi", w którym wspólnie z partnerem zaśpiewał piosenkę "Jak zarobię dwieście złotych". Prace nad trzecim filmem, "Serce batiara", zostały przerwane wybuchem II wojny światowej. Utwalony na taśmie materiał nie przetrwał; spłonął w płomieniach września.
Po ewakuacji ze Lwowa aktor, wraz ze swym partnerem Kazimierzem Wajdą, przedostali się do Rumunii, a potem przez Jugosławię do Włoch. Jako żołnierz I Dywizji Pancernej generała Maczka jeździł ze swoim przyjacielem do innych żołnierzy Maczka i grał dla nich. Był również członkiem aktorskiego zespołu Teatralnej Czołówki we Francji, w Anglii i na pierwszych bojowych liniach frontu zachodniego.
Po wojnie osiadł w Londynie, gdzie wykładał łacinę i prawo w szkole średniej.
Występował ne scenie Teatru Polskiego w Londynie, był członkiem ZASP na Obczyźnie.
Do Polski wrócił półtora roku przed śmiercią; zamieszkał w domu kombatanta, który w przypływie dobrego humoru nazywał domem "kombatiara". Czuł się samotny, choć przyjaciele często namawiali go na lwowskie wspomnienia.
Był obdarzony niespotykanym poczuciem humoru i niezwykłą umiejętnością gawędziarstwa; w 1988 roku powstał film dokumentalny "Tońko, czyli legenda o ostatnim baciarze", w którym legendarny Tońko snuje opowieść o swym fascynującym życiu, o ukochanym Lwowie...
W 1937 roku otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi.
Zmarł 6 czerwca 1990 roku w Warszawie; pochowany został w Londynie.
Henryk Vogelfanger ("Tońcio") (urodzony 4 października 1904 we Lwowie - zmarł 6 października 1990 w Warszawie), polski aktor radiowy i filmowy, także adwokat.
Rodowity lwowianin z Łyczakowa. Ukończył VI Gimnazjum im. Staszica we Lwowie. Studiował prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie otrzymał tytuł doktora praw. W roku 1935 otworzył własną kancelarię adwokacką. W 1933 wraz z Kazimierzem Wajdą ("Szczepkiem") zaczął występować w słuchowisku radiowym Wesoła lwowska fala w skeczach Wiktora Budzyńskiego, a następnie własnych. Popularność przyniosły mu role lwowskich batiarów - kreowanego przez niego "Tońka" - "Tońcia". Dzięki m.in. jego występom, audycja w krótkim czasie z lokalnego programu stała się najpopularniejszą audycją radiową w przedwojennej Polsce i jedną z najpopularniejszych w całej historii Polskiego Radia (ponad 6 milionów stałych słuchaczy).
W roli Tońka Vogelfanger wystąpił też w trzech filmach: "Będzie lepiej" 1936, "Włóczęgi" 1939 i "Serce batiara" (nieukończony do wybuchu Drugiej Wojny Światowej.
W czasie wojny był członkiem zespołu aktorskiego we Francji, w Anglii i liniach frontu zachodniego. Był żołnierzem I Dywizji Pancernej generała Maczka. Po wojnie na emigracji w Wielkiej Brytanii, a do Polski powrócił latem 1990.
Pochowany w Londynie.
Rodowity lwowianin z Łyczakowa. Ukończył VI Gimnazjum im. Staszica we Lwowie. Studiował prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie otrzymał tytuł doktora praw. W roku 1935 otworzył własną kancelarię adwokacką. W 1933 wraz z Kazimierzem Wajdą ("Szczepkiem") zaczął występować w słuchowisku radiowym Wesoła lwowska fala w skeczach Wiktora Budzyńskiego, a następnie własnych. Popularność przyniosły mu role lwowskich batiarów - kreowanego przez niego "Tońka" - "Tońcia". Dzięki m.in. jego występom, audycja w krótkim czasie z lokalnego programu stała się najpopularniejszą audycją radiową w przedwojennej Polsce i jedną z najpopularniejszych w całej historii Polskiego Radia (ponad 6 milionów stałych słuchaczy).
W roli Tońka Vogelfanger wystąpił też w trzech filmach: "Będzie lepiej" 1936, "Włóczęgi" 1939 i "Serce batiara" (nieukończony do wybuchu Drugiej Wojny Światowej.
W czasie wojny był członkiem zespołu aktorskiego we Francji, w Anglii i liniach frontu zachodniego. Był żołnierzem I Dywizji Pancernej generała Maczka. Po wojnie na emigracji w Wielkiej Brytanii, a do Polski powrócił latem 1990.
Pochowany w Londynie.
Często zadawane pytania
Ile lat miał Henryk Vogelfanger?
Odszedł od nas w wieku 86 lat.
Kiedy urodził się Henryk Vogelfanger?
Urodził się 4 października 1904
Gdzie urodził się Henryk Vogelfanger?
Lwów, Ukraina, Austro-Węgry