Po zakończeniu stanu wojennego na Tajwanie w 1987 roku zakochani Jia-han i Ptasiek doświadczają homofobii, stygmatyzacji społecznej i nacisków ze strony swoich rodzin.

W 1963 roku młody Liu Xiaodong opuścił rodzinne robotnicze miasto - Jincheng i wyjechał do Pekinu szukać szczęścia i kariery. Gdy jednak po trzech dekadach powrócił do Jincheng, okazało się, że miasto pozostało takie samo, jak kiedyś. Nadal całe życie koncentruje się tutaj wokół kopalni węgla, kamieniołomów i wielkich upraw trzciny dla przemysłu papierniczego. Przez trzy dekady Liu stał się z kolei jednym z najbardziej cenionych malarzy współczesnych Chin - intelektualistą podróżującym po świecie, człowiekiem poważanym i zamożnym. Poczucie zerwania kontaktu z własną przeszłością zmusza malarza do próby połączenia obu biegunów swojej biografii - kariery w nowoczesnym, kulturowo zbliżonym do Zachodu Pekinie z tradycyjną, niespieszną egzystencją Jincheng, w którym bez zmian trwają stare Chiny. Łącznikiem pomiędzy tymi biegunami stają się dla Liu dawni przyjaciele i rodzice. Malarz postanawia sportretować ich wszystkich oraz miejsca, w których niegdyś razem przebywali. W ten sposób odbywa nostalgiczną podróż w przeszłość zarówno swoją, jak i własnego kraju. Film podąża jego tropem, pokazując trudy powrotu do straconego czasu i chińską prowincję. Na całość filmu składają się zarówno malarskie z natury obserwacje codziennego życia w mieście, jak i prezentacja samej pracy Liu. Malarz opowiada o roli, jaką odgrywa w jego życiu sztuka, a przede wszystkim portretuje postaci ze swojego dawnego świata. Owe portrety stanowiące główną oś filmu, okazują się niezwykle głębokie. Liu opatruje obrazy kilkoma zdaniami, opisującymi charaktery przyjaciół. W efekcie w tych portretach jednoczą się wszystkie tematy filmu - obrazy mówią niezwykle dużo o samym Liu i ukazują dystans egzystencjalny, który rozwinął się pomiędzy portretowanymi a malarzem. Oddają również honory tłu, jakim jest senna atmosfera miasta Jincheng.