Jane Asher odegrała fundamentalną rolę w historii muzyki jako najważniejsza muza młodego Paula McCartney'a oraz kobieta, która wprowadziła The Beatles na salony londyńskiej bohemy i inteligencji. Ich pięcioletni związek (1963–1968) ukształtował McCartney'a jako artystę, a jego spektakularny koniec stał się jedną z najsłynniejszych telewizyjnych sensacji epoki modsów. Spotkali się 18 kwietnia 1963 roku w Royal Albert Hall, gdzie Jane przeprowadzała wywiad z zespołem dla magazynu Radio Times. Paul zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia, a John Lennon opisywał ją jako „wspaniałe trofeum”. Matka Jane zaprosiła Paula, by zamieszkał w ich luksusowej kamienicy przy Wimpole Street. Spędził tam trzy lata. Pochodząca z wyższych sfer, wykształcona rodzina Asherów całkowicie zmieniła chłopaka z robotniczego Liverpoolu – tam poznał literaturę klasyczną, teatr i sztukę awangardową. To właśnie w pokoju muzycznym na strychu domu Asherów Paul skomponował legendarną melodię utworu „Yesterday” oraz napisał z Johnem przebój „I Want to Hold Your Hand”. Jane była bezpośrednią inspiracją dla takich arcydzieł jak „And I Love Her”, „Here, There and Everywhere” oraz burzliwego „We Can Work It Out”, które odzwierciedlało ich kryzysy. Choć w 1967 roku ogłosili zaręczyny, relacja zakończyła się skandalem. Latem 1968 roku Jane wróciła niespodziewanie z trasy teatralnej i zastała Paula w łóżku z inną kobietą, amerykańską scenarzystką Francie Schwartz. Niedługo potem, 20 lipca 1968 roku, Jane bez wiedzy Paula wystąpiła w programie BBC Dee Time i chłodno ogłosiła milionom widzów: „Nasz związek jest skończony”. Jane Asher zyskała ogromny szacunek za to, że jako jedyna z najbliższego otoczenia The Beatles nigdy nie sprzedała prasie szczegółów z życia prywatnego muzyka ani nie napisała książki o zespole. Gdy dziennikarze pytają ją o McCartney'a, ucina temat, twierdząc, że mówienie o relacji sprzed dekad jest obraźliwe dla jej męża, z którym spędziła kolejne 30 lat życia. Jej ojciec był uznanym lekarzem psychiatrą i autorem publikacji medycznych, a matka profesorem w prestiżowej szkole muzyczno-teatralnej. Sama Jane zaczęła grać w filmach już jako 5-latka, występując m.in. u boku młodego lwa brytyjskiego kina – Michaela Caine'a w kultowym filmie Alfie z 1966 roku.
Jej starszy brat, Peter Asher, stworzył z Gordonem Wallerem duet Peter and Gordon. Wykorzystując fakt, że Paul McCartney mieszkał pod ich dachem, Peter poprosił go o piosenkę. Paul podarował im odrzucony przez The Beatles utwór „A World Without Love”, który w wykonaniu duetu błyskawicznie trafił na 1. miejsce list przebojów w USA i Wielkiej Brytanii. Choć przez całe życie kontynuowała karierę aktorską, w latach 80. odkryła nową pasję, która przyniosła jej fortunę. Jane Asher stała się jedną z najsłynniejszych w Wielkiej Brytanii autorek książek kucharskich i dekoratorek ciast. Założyła firmę Jane Asher Party Cakes, produkującą luksusowe formy do pieczenia oraz niestandardowe torty okolicznościowe. Podobnie jak kilka innych brytyjskich osobistości, Jane Asher oficjalnie zadeklarowała, że po śmierci przekaże swój mózg na rzecz zaawansowanych badań medycznych nad chorobą Parkinsona. Była cenioną aktorką dramatyczną na długo przed tym, zanim poznała Paula McCartney'a. W latach 50. i 60. uchodziła za jedną z najbardziej obiecujących młodych gwiazd brytyjskiego ekranu i teatru, z powodzeniem łącząc występy w kinie gatunkowym (horror, dramat) z ambitnym repertuarem szekspirowskim. Maska Czerwonego Moru (The Masque of the Red Death, 1964) - to bez wątpienia jej najsłynniejsza rola w kinie gatunkowym. W tym kultowym gotyckim horrorze w reżyserii Rogera Cormana, opartym na opowiadaniu Edgara Allana Poe, Jane zagrała Francescę – niewinną, wiejską dziewczynę, która zostaje porwana przez satanistycznego księcia Prospero, w tej roli legendarny Vincent Price. Jej postać, ubrana w jaskrawoczerwone i zielone suknie, o idealnie prostych, rudych włosach, stała się jedną z najbardziej wyrazistych i estetycznych bohaterek horrorów lat 60. Alfie (1966) - w tym przełomowym dla brytyjskiej Nowej Fali filmie zagrała u boku Michaela Caine’a. Wcieliła się w postać Annie – młodej, uległej dziewczyny z prowincji, która przyjeżdża do Londynu i zostaje jedną z wielu partnerek tytułowego, bezwzględnego podrywacza. Choć rola była drugoplanowa, krytycy chwalili Asher za subtelne pokazanie dramatu i naiwności skrzywdzonej dziewczyny. Na samym dnie (Deep End, 1970) - to jeden z najważniejszych i najbardziej drapieżnych filmów kończących epokę „Swinging London”, w reżyserii Jerzego Skolimowskiego. Jane Asher zagrała Susan – atrakcyjną, pewną siebie pracownicę miejskiej łaźni, w której obsesyjnie zakochuje się jej nastoletni, niedoświadczony współpracownik (John Moulder-Brown). Rola Susan to kwintesencja nowoczesnej dziewczyny tamtych lat – wyzwolonej, manipulującej mężczyznami, a jednocześnie uwięzionej w ponurej rzeczywistości Londynu przełomu dekad. Film zdobył status dzieła kultowego. Jane Asher regularnie uciekała od kina komercyjnego do teatru, który uważała za swoją największą pasję. W wieku zaledwie 12 lat zagrała Wendy w spektaklu Piotruś Pan. W drugiej połowie lat 60. dołączyła do prestiżowego zespołu Bristol Old Vic, gdzie grała m.in. Ofelię w Hamlecie oraz Julię w Romeo i Julii. To właśnie wyjazdy na te wymagające trasy teatralne ostatecznie oddaliły ją od Paula McCartney'a. Co ciekawe, Jane Asher nigdy nie przerwała kariery. Przez kolejne dekady regularnie pojawiała się w popularnych brytyjskich serialach telewizyjnych np. Brideshead Revisited, Holby City oraz na deskach teatrów West Endu.