Swobodnie korzystając z wolności twórczej, jaką oferuje gatunek mockumentary, Jim Finn czyni z "Idei Dżucze" radykalną komedię, absurdem dorównującą pretensjom doktryny "Wielkiego Wodza" Kim Ir Sena do wielkości. Rozwijając ideologię Dżucze, następca Kim Ir Sena, "Drogi Przywódca" Kim Dzong Il napisał między innymi traktat z oficjalnymi wskazówkami dla filmowców. Jim Finn przeplata zrealizowany według tych wskazówek eksperymentalny film science-fiction z historią południowokoreańskiej artystki wideo na rezydencji artystycznej w KRLD (porwanej na Północ przez służby specjalne?), urozmaicając swoje dzieło wyborną selekcją fragmentów północnokoreańskich filmów fabularnych oraz lekcjami angielskiego - kapitalistycznego (według słuchowisk "Głosu Ameryki") i socjalistycznego (według rozmówek koreańsko-angielskich). Ten "błyskotliwy gwałt na propagandzie" ("Variety") ma do tego formę dokumentu muzycznego, utrzymanego w dziarskim rytmie optymistycznych piosenek o świetlanej przyszłości.