Wyglądają, jakby trafiły na Ziemię z kosmosu albo z filmu science fiction. Przypominają tytułowego bohatera paranoicznego klasyka gatunku z 1958 roku – "Blob, zabójca z kosmosu". Jednak istnieją naprawdę. Śluzorośla – rosochate rozety, bulwy na nibynóżkach, fosforyzujące pnącza, żelatynowe bąbelki – były uważane za grzyby, lecz bliżej im do prostych form zwierzęcych. Mają preferencje mieszkaniowe, dietetyczne i coś w rodzaju woli. Stanowią podnietę dla naukowców zajmujących się obcymi formami inteligencji i artystów. Rozrośnięte tworzą sieć i działają jak komputer, tyle że bardzo wolny. Można podłączyć je do urządzenia przekładającego ruch na dźwięki, tak jak robi to biokompozytor Eduardo Miranda. Przypominający thriller science fiction "Pełzający ogród" to ekscentryczny dokument pokazujący najbardziej kreatywnych ludzi współczesnej nauki i sztuki oraz filmowy eksperyment z ezoteryczną ścieżką dźwiękową Jima O’Rourke’a z Sonic Youth.
Peter Mettler to znany wizjoner kanadyjskiego kina. Jego nowy film "Gambling, Gods and LSD" jest dynamiczną wyprawą w głąb transcendencji. Reżyser łączy w tym obrazie swą podróżą zarówno kraje, kultury jak i miejsca w czasie czy przestrzeni. Mettler odwiedza Toronto, Las Vegas i Szwajcarię. W Toronto jest świadkiem religijnego uniesienia grupy wiernych w kościele, w Las Vegas obserwuje burzenie jednego z hoteli i prowadzi rozmowę z Evą, sądzącą, że objawia jej się Bóg. Natomiast w Szwajcarii spotyka Alberta Hofmanna - twórcę LSD oraz grupę hindusów, kręcących film. Potem wyrusza do Indii...
W tym filmie Mettler wyrusza do północnej Kanady by opowiedzieć o zorzy polarnej. Badając to zagadkowe zjawisko reżyser podkreśla jego milczące, lecz olśniewające piękno. Film opowiada o podróży, a dzięki talentowi Mettlera podróże stają się interesujące i pełne przemyśleń. Jego własna filozofia skłania do refleksji i krytycznego osądu, lecz łatwo można się pogubić w przepychu obrazów i dźwięków. Jeszcze trudniej jest skategoryzować film Mettlera; jego strategia oświecania widzów nowymi sposobami patrzenia (i słyszenia) często wchodzi w konflikt z istniejącymi już wcześniej doświadczeniami i inklinacjami. Jego filmy nie są ani fabularne, ani dokumentalne i zacierając granice pomiędzy tymi dwoma rodzajami musimy przyjmować te filmy jako niezwykle nowatorskie.