Film zrealizowany w Centrum Rzeźby Polskiej w Orańsku, podczas warsztatów rzeźbiarskich dla osób głuchoniewidomych. Przy pomocy kamery ukazany zostaje w nim proces tworzenia, który ściśle wiąże się z poznawaniem siebie. Towarzyszy mu wahanie, złość i radość.

Współczesny telewizyjny film dokumentalny, który nie przypomina niczego, co na co dzień oglądamy na małym ekranie. Opowieść zbudowana z fotografii połączonych z zanotowanymi na magnetofonie refleksjami ludzi w różnym wieku i z różnych środowisk, którzy odpowiadają na pytania dotyczące ich sposobu patrzenia na świat, lęków, nadziei. Tematem filmu jest jeden dzień z życia miasta, jeden z wielu podobnych do siebie dni, wyrwany z ciągu czasu i zapisany w serii zdjęć i wypowiedzi. Fotografie przedstawiają ludzi i miejsca o różnych porach dnia, które podobnie jak słowa zza kadru, zachowują w filmie swoją anonimowość. Nie widzimy tych, którzy się wypowiadają. Zdjęcia nie pokazują najbardziej znanych i rozpoznawalnych miejsc Warszawy. W tych kilku zdaniach zwierzeń, które słyszymy, bohaterowie jakby wyłaniają się z tłumu, a fotografie, na których zastygł czas, pozwalają uważniej przyjrzeć się fakturze rozpędzonego świata.  W rozmowie z Małgorzatą Sadowską ("Chełmska 21"), Kazimierz Karabasz mówi: "W filmie trzy następujące po sobie ujęcia niewiele znaczą, natomiast trzy zdjęcia mogą stworzyć pewną sumę, myśl, znaczenie..." Ten film ze zdjęć (także wykonanych przez reżysera) jest częścią całej serii dokumentów (m.in. "Punkt widzenia", "Lato w Żabnie") i scen filmowych, w których Karabasz posłużył się fotografią, tym szczególnie przez niego cenionym medium, które pozwala kontemplować chwilę z życia człowieka i przyjrzeć się uważniej materialnej substancji świata.

We wrześniu 1939 Adolf Hitler przyjechał do Gdańska i uczynił Alberta Forstera namiestnikiem Okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie. Jego zadaniem była całkowita germanizacja Pomorza. Jeden z pierwszych jej etapów stanowiła eksterminacja polskiej inteligencji na tych ziemiach. W pierwszych latach wojny, w lasach w okolicy Piaśnicy w pobliżu Wejherowa, wymordowano około dwunastu tysięcy urzędników, nauczycieli, księży, lekarzy, inżynierów. Ciała zrzucono do dwudziestu sześciu masowych grobów o powierzchni od 8 do 20 m2. W zbrodni wzięli udział przedstawiciele nielicznej na tych ziemiach ludności niemieckiej - niedawni sąsiedzi mordowanych. Większość mogił została wypalona tuż przed nadejściem Armii Czerwonej. Rękoma więźniów Stutthofu zbrodniarze usiłowali zatrzeć ślady masowych mordów. O tych tragicznych wydarzeniach opowiadają historycy, świadkowie i najbliżsi ofiar. Ich wypowiedzi i wspomnienia zilustrowane zostały materiałami archiwalnymi - fotografiami, zdjęciami, unikatowymi archiwaliami filmowymi (np. zarejestrowanymi scenami ekshumacji). W filmie wykorzystano również współczesne ujęcia miejsca zbrodni. W narracji filmu pojawiają się nie tylko informacje o skali zbrodni - opowiedziano również historie poszczególnych, znanych z imienia i nazwiska ofiar, jak ks. Edmund Roszczynialski, burmistrz Wejherowa, Teodor Bolduan, czy nauczycielki Stanisława i Kazimiera Panek.

Film dokumentalny Bohdana Kosińskiego jest reportażem rejestrującym przebieg plebiscytu na najlepszego pracownika roku, jaki miał miejsce w jednym z warszawskich zakładów pracy.